Chapter 2 Robert Stupid Reason

Nanlumo si Robert sa narinig, garalgal na ang boses nito ng muling magsalita.

"You know how much I love you at inaamin ko naman na nagkamali ako, itinanim mo na kasi sa isip mo na perpekto ang relasyon natin. Ginusto mong makita sa akin ang pinangarap mong perpektong lalaki, hindi mo naisip na tao lang ako, may kahinaan rin at pwedeng magkamali!"

Somehow totoo ang sinabi nito, maybe she expect too much from him.

"Dahil iyon ang ipinakita at ipinaramdam mo sa akin! Akala ko totoo ang lahat ng iyon!" nagsimula na rin gumaralgal ang boses nya. And she hate it, dahil alam nyang magsisimula na naman siyang umiyak.

"Totoo ang lahat ng iyon, mahal na mahal kita Angelie." sabi nito saka siya tiningnan. "Alam ng Dios na mahal na mahal kita!"

"Kaya nagawa mong lokohin at saktan ako, bakit Rob? Bakit?"

Napapikit ito. "Hindi ko sinadya ang saktan ka, siguro nga natukso ako, pero kahit kailan hindi ko ginustong saktan ka!"

"Nagawa mo na Rob, sinaktan mo na ako ng husto," wala na siyang nagawa ng mag-unahan na sa pagpatak ang tinitimpi nyang mga luha.

"Ni minsan ba hindi mo naisip, na maybe it's because of you why I ended up like this? Why I ended up with Georgia?" nang-aakusa na ang boses nito.

Gulat siyang napatingin dito. Paanong naging kasalanan niya ang panloloko nito?

Kumuyom ang kanyang kamao at nang mahimasmasan buong lakas nyang sinampal ang natigilan na lalaki. Ibinuhos nya doon lahat ng galit at sakit na nararamdaman nya ng mga sandaling iyon.

"How could you do this to me?" nagbabaga ang mga mata niya sa matinding poot. "Hindi pa ba sapat sayo ang sakit na idinulot mo? At ngayon ako pa ang sinisisi mo kung bakit humantong tayo sa ganito? We end up this way because of you! You and your goddamn lies!" nangangalaiti niyang dugtong.

"Alam mo ba kung bakit ko pinatulan si Georgia?"  hindi na rin ito nakapagtimpi. "Dahil kaya niyang ibigay sa akin ang hindi mo maibigay-bigay Angelie! We've been together for almost two years pero ipinagkait mo sa akin ang sarili mo! Sa tuwing hinahalikan kita para akong nanghahalik sa tuod! You never responded to me willingly at kapag lumalagpas ako sa itinakda mong boundary, nagagalit ka! can't you feel how much I wanted to make love with you everytime you're near with me?" puno ng pait na sumbat nito. "Lalake ako at may pisikal na pangangailangan, hindi mo lang alam kung anong klaseng pagtitiis ang ginawa ko sa loob ng dalawang taon na iyon!" umiling-iling ito. "The truth is you're an ice queen Angelie, worst than an ice queen!"

Napatiimbagang siya. Hindi makapaniwalang naririnig niya ang mga iyon sa lalakeng pinag-alayan niya ng kanyang puso at pinangarap na makasama habang buhay.

"Alam mo ang dahilan ko kung bakit ayaw ko pang humantong tayo sa ganoon! Ang buong akala ko naiintindihan mo!"

"Yes, I know the reason well," tiimbagang rin nitong sabi. "Paano ko makakalimutan kung sa tuwing tatangkain kong ankinin ka, lumalayo ka, you're always telling me that you wanted to give yourself to me on the night of our wedding day, you always say that you wanted it to be perfect.."

Tumiim ang titig nito sa kanyang mga mata.

"But you know what? I think you're just using those excuses to hide the true reason why you can't give yourself to me, you don't love me enough Angelie! You don't love me enough!"

Kumuyom ang kanyang kamao. Dahil lang pala sa hindi muna siya pumayag na magsiping sila kaya nagawa nitong pumatol sa iba? At dahil lang din doon kaya kinikwestyon nito ang pagmamahal niya?

Napakababaw na dahilan!

Ang buong akala nya naiintindihan nito kung bakit ayaw niya pang humantong sila sa ganon. She thought he was gentleman enough kaya hindi ito nagagalit o nagrereklamo sa tuwing tumatanggi siya na maangkin nito.

Pinahid niya ang kanyang mga luha.

"Ginusto kong ibigay ang sarili ko sayo on the night if our wedding because I thought it was the best gift that I could give you, I thought you will be happy and proud of me, mali pala ako, maling-mali! I never thought that you're that selfish Rob!"

Tumiim ang titig niya rito, disgusted and disappointed.

"Dahil lang pala sa dahilang iyon kaya mo pinatulan ang babaeng iyon? Napakababaw mo pala, isang linggo nalang Rob, sana hinintay mo nalang!"

Tumalikod siya at nagsimulang humakbang.

"Angelie, I'm sorry. I didn't mean to--" hinawakan nito ang braso niya, tila sising-sisi ito sa mga nasabi.

Tinabig niya iyon.

"Please,  from now on, stay away from me!" malamig pa sa yelong sabi nya bago tuluyan nilisan ang lugar na iyon.

--Nathan--

Kanina pa minamasdan ni Nathan ang isang babae na tahimik at umiinom mag-isa sa isang sulok ng bar na iyon. He can't take his eyes of her, sunod-sunod ang pagsalin nito ng alak sa baso saka iniinom.

Umiling-iling siya. Mukha yatang problemado ang babaeng iyon ah!

At dahil medyo malayo ang kinaroroonan nya, he's not sure if she is crying.

"Hey bro, how's your business trip?"

Lumingon siya at nakita niya ang kaibigan nyang si Homer, umupo ito sa high chair na nasa gilid niya.

"Na approved na ng board ang project, we're just waiting for the presentation of design para ma- budget na ang cost of expenses." nakangiti nyang sabi.

"As expected from you bro, another millions in bank account huh!"

"Medyo malayo-layo pa iyon bro, sa ngayon focus muna ako sa branch dito sa manila."

"At dapat mag focus ka na rin sa love life mo, you're not getting any younger, kamusta na pala kayo ni Melissa?"

"Wala na kami.." balewala niya lang sabi. Hindi niya maalis- alis ang tingin sa babaeng iyon na tila lulunurin yata ang sarili sa alak.

"Ilang buwan nga lang ba kayo?"

Nagkibit siya ng balikat. "Almost four months yata."

Kumunot ang kanyang noo. Teka umabot ba sila ng ganoon katagal?

"Masyado na siyang nagiging clingy at selosa, you know me, I hate that kind of woman, ayaw na ayaw ko sa mga babaeng halos oras-oras nagtatanong kung anong ginagawa ko? Kung nasaan ako? Kung sinong kasama ko? Naiirita ako sa ganon, it makes me feel less human!"

Tumawa ito.

"Well, hindi na rin masama, knowing you, pinakamatagal na ang tatlong buwan, Melissa must be thankful!"

Napatawa na rin siya.

"Hindi naman siya nagger at selosa noong una, pero habang tumatagal nagbabago ang ugali niya. Pakiramdam yata niya dahil medyo tumagal kami ay pag-aari niya na ako!" sabi nya bago ini-angat ang baso ng alak sa bibig. "Do you know her?" tanong niya. Nasa babaeng iyon pa rin ang tingin nya.

Sinundan ni Homer ang tinitingnan niya saka napakunot noo.

"No, she's not familiar, hindi siya regular customer ng 'THE JAZZ"

Ang tinutukoy nito ay ang bar kung saan sila naroroon. Homer own the place and he named it after his four year old son, ang kanyang inaanak.

"She's beautiful!" makahulugan ang ngiti nito ng ibaling sa kanya. "Hmmm, I can see sparks in your eyes bro," natatawang kantiyaw nito.

Taas kilay at makahulugan din niya itong tiningnan.

"Bakit hindi mo lapitan?" sabi nito. Urging him. "If you're lucky, who knows.." may pilyo ng ngisi sa labi nito.

Binasa niya ang kanyang labi. Maya't-maya ay isang pilyong ngiti ang sumilay doon.

"You bet bro.." sabi niya saka tumayo.

"Good luck bro!" kindat pa nito.