นิยายโรแมนซ์

เมื่อธิดาองค์น้อยเริ่มเติบโต ชีคกาเบรียนที่อยากให้ลูกรู้จักภาษาของแม่บังเกิดเกล้า จึงมองหาครูสอนภาษาชาวไทย แต่กลับได้ทโมนไพรไปแทน นางสาวกฤติกา หรือแม่ดาวลูกไก่ นอกจากสอนภาษาไทยให้ธิดาองค์น้อยของชีคแล้ว ยังสอนปีนต้นไม้กลายเป็นลิงเป็นค่าง จนพระนมของชีคเอือมระอา ทว่าท่าทางแก่นกะโหลกของดาวลูกไก่กลับจับใจต้องตาชีคกาเบรียนจนกลายเป็นความรัก แต่ปัญหาสงครามแบ่งแยกดินแดนในประเทศยังไม่สงบ เมื่อดาวลูกไก่ถูกจับตัวไปเพื่อต่อรอง แม้พระองค์ไม่อาจยกแผ่นดินเพื่อแลกกับผู้หญิงที่รักได้ แต่ไม่ได้นิ่งนอนใจเหมือนครั้งที่เสียสนมคนอื่นไป ทรงลอบออกจากวังเพื่อไปช่วยหญิงอันเป็นที่รักด้วยตนเอง

“ทำไมต้องเป็นหนูคะ” “ก็เห็นเธอแล้วมันเสี้ยนปาก ถ้าจะให้พูดตรง ๆ ก็คือ ถูกใจตั้งแต่แรกพบ เห็นแล้วเงี่ยน เธอหน้าสวย หุ่นเอ็กซ์ ทั้ง ๆ ที่อายุเท่านี้ เห็นแล้วอยากเอาจนเอ็นแข็ง ยื่นข้อเสนอไปแล้วเธอกลับปฏิเสธ มันก็เลยยิ่งรู้สึกตื่นเต้น เหตุผลมีแค่นี้ ส่วนเธอจะยอมหรือไม่ก็แล้วแต่ ตัดสินใจเองฉันไม่บังคับอยู่แล้ว” “โอ้เอ้เล่นตัวคิดจะเรียกเงินเพิ่มหรือไง รู้หรือเปล่าว่าหนี้น้องชายเธอเท่าไหร่ เกือบล้านเชียวนะ เงินจำนวนนี้สำหรับฉันมันแค่ขี้เล็บ แต่กับเธอที่มีแม่ป่วยติดเตียงก็คงไม่ใช่เรื่องเล็ก” “ฉันยอมค่ะ เมื่อไหร่คะ ที่ฉันต้องทำ” เขายิ้มมุมปากคล้ายสมใจ “หมายถึงทำอะไรล่ะ” ผักบุ้งก้มหน้า พูดเสียงเบา “ทะ ทำเรื่องนั้น ขายตัวให้คุณ” “ตอนนี้” “ห๊า ตอนนี้เหรอคะ” “จะ ทำอะไรหนูคะ” “อย่าถามมาก เงียบ!” เขาเอาแต่จ้องมองนมใหญ่ของเธอแล้วอุ้มเธอมาที่เตียง "สวยดีนี่...นมใหญ่ชิบ" เคย์ไม่ได้สนใจความรู้สึกของหญิงสาวเลยสักนิด มือหนาบีบเคล้นทรวงอกอวบรุนแรงจนแดงช้ำไปหมด "อื้อ อา....เจ็บ!.." "จำไว้ตั้งแต่วินาทีนี้หนูคือเด็กของเฮียเคย์ ยินดีกับตำแหน่งนี้ด้วย ปกติเฮียค่อนข้างเลือกเด็ก หนูถูกใจเฮียถือว่าโชคดีมาก"

ในวันแต่งงานของฉัน ครอบครัวของฉันวุ่นวายกับ “ความเปราะบางทางอารมณ์” ของฉัน ขณะที่มาร์ค คู่หมั้นของฉัน บอกว่าหน้าที่เดียวของฉันคือต้องดูสวยที่สุด หลายปีที่ผ่านมา พวกเขาปฏิบัติต่อฉันเหมือนตุ๊กตาแก้วที่เปราะบาง เป็นปัญหาที่ต้องคอยจัดการ หนึ่งชั่วโมงก่อนที่ฉันจะต้องเดินเข้าสู่พิธี ฉันบังเอิญได้ยินพวกเขาคุยกันผ่านเบบี้มอนิเตอร์ที่ถูกลืมไว้ พวกเขากำลังปรึกษากันเรื่องยาที่วางแผนจะแอบใส่ในแก้วแชมเปญของฉัน เป้าหมายไม่ใช่แค่เพื่อระงับ “อาการตีโพยตีพาย” ของฉัน แต่เพื่อให้ฉันผ่านพ้นพิธีไปได้ ก่อนจะส่งฉันเข้านอนด้วยเหตุผลว่า “ซาบซึ้งจนหมดแรง” ทันทีที่ฉันลับตาไป พวกเขาวางแผนจะเปลี่ยนของตกแต่งในงานแต่งงานของฉันเป็นป้าย “สุขสันต์วันเกิด” ที่ซ่อนไว้ และเปลี่ยนงานเลี้ยงฉลองของฉันให้เป็นปาร์ตี้สุดหรูหราสำหรับหลานชายของฉัน ทั้งชีวิตของฉันเป็นเพียงแค่งานเปิดตัวที่น่ารำคาญสำหรับงานฉลองที่ฉันไม่ได้รับเชิญ พวกเขาเรียกฉันว่าคนคิดมากมาตลอด เพราะฉันรู้สึกเหมือนตัวเองไม่มีตัวตน ตอนนี้ฉันได้รู้ความจริงอันน่าสยดสยองแล้ว พวกเขาไม่ใช่แค่ไม่สนใจฉัน แต่พวกเขากำลังวางแผนลบฉันออกจากชีวิตของตัวเองอย่างแข็งขัน แต่คุณย่าผู้ล่วงลับได้ทิ้งของขวัญชิ้นสุดท้ายไว้ให้ฉัน...ทางหนีทีไล่ นามบัตรของผู้ชายที่ชื่อ จูเลียน ธนากิจโภคิน พร้อมกับคำว่า “ทางออกที่ไม่ธรรมดา” พิมพ์อยู่ใต้ชื่อของเขา ฉันทุบแจกันคริสตัลจนแตกละเอียด วิ่งหนีออกจากห้องสวีทระดับห้าดาวด้วยเท้าเปล่าและชุดคลุมผ้าไหม เดินออกจากชีวิตของตัวเอง ทิ้งความวุ่นวายไว้ให้พวกเขาจัดการ จุดหมายเดียวของฉันคือที่อยู่บนนามบัตรใบนั้น

เมื่อเขาคิดจะรัก ขณะที่เธอนั้นมีพันธะผูกพัน รักนี้จึงต้องระวัง เหมือนดังคำที่คุ้นเคย love me love my dog. จึงเป็นที่มาของความรักในครั้งนี้ แพทย์หญิงผู้มากด้วยความสามารถและประสบการณ์ แต่ทว่าหมอใบบัวกลับครองตัวเป็นโสด พร้อมกับเรือพ่วงที่หลายคนไม่อาจรู้ได้ว่าบิดาของหนูน้อยเป็นใคร แพทย์หญิงตั้งครรภ์ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน จวบจนกระทั่งมีผู้ชายคนนั้นเดินเข้ามาในชีวิตของเธอ

เพราะคุณหนูทั้งดื้อและเอาแต่ใจ ปฐพีจึงได้รับคำสั่งให้ช่วยปราบพยศ แต่ไม่รู้ปราบกันแบบไหน ทั้งสองคนถึงได้ตัวติดกันยิ่งกว่าปาท่องโก๋ ***** "พี่ดิน อย่าค่ะ นี่ห้องทำงานนะคะ” “กลัวอะไรแอลบอกพี่เองว่าคนอื่นกลับหมดแล้ว” เอลินอร์ยืนนิ่งให้เขากอดอย่างนั้นเพราะรู้สึกดีเวลาอยู่ในอ้อมกอดของเขา “งานเสร็จแล้วก็รีบกลับเถอะค่ะ” “ใครบอกว่าเสร็จครับ ยังเหลืออีกงานที่ยังไม่ได้เซ็น” “ก็เซ็นสิคะจะได้รีบกลับ” “ปากกามันแท่งใหญ่แอลคงต้องช่วยพี่จับถึงจะเซ็นได้ครับ” ปฐพีเบียดกายเข้าหาคนรักจนแทบไม่มีช่องว่าง “พี่ดิน" เอลินอร์รู้ว่าปากกาที่เขาพูดหมายถึงอะไร หญิงสาวทำตาดุใส่เรียกเสียงหัวเราะจากคนตัวโตได้เป็นอย่างดี

ฉันตั้งท้องได้สี่เดือน เป็นช่างภาพที่กำลังตื่นเต้นกับอนาคตของเรา และกำลังอยู่ในงานเบบี้ชาวเวอร์สุดหรู แล้วฉันก็เห็นเขา...ภาคิน สามีของฉัน อยู่กับผู้หญิงอีกคน พร้อมกับทารกแรกเกิดที่ถูกแนะนำว่าเป็น “ลูกชายของเขา” โลกของฉันพังทลายลงในพริบตา ความรู้สึกเหมือนถูกทรยศหักหลังถาโถมเข้าใส่รุนแรงขึ้นเมื่อภาคินปัดอย่างไร้เยื่อใยว่าฉันก็แค่ “คิดมากไปเอง” สิตา เมียน้อยของเขา เยาะเย้ยฉัน เผยว่าภาคินเคยเล่าเรื่องภาวะแทรกซ้อนระหว่างตั้งครรภ์ของฉันให้เธอฟัง จากนั้นก็ตบหน้าฉันจนฉันปวดท้องเกร็งอย่างน่ากลัว ภาคินเข้าข้างหล่อน ประจานฉันต่อหน้าทุกคน ไล่ฉันออกจากงานเลี้ยง “ของพวกเขา” ในขณะที่เพจสังคมไฮโซก็เริ่มลงรูปพวกเขาในฐานะ “ครอบครัวที่สมบูรณ์แบบ” เขามั่นใจเต็มที่ว่าฉันจะซมซานกลับไป ยอมรับชีวิตสองหน้าของเขา บอกกับเพื่อนๆ ว่าฉันเป็นพวก “ดราม่า” แต่ “เดี๋ยวก็กลับมาเอง” ความหน้าด้าน ความโหดร้ายที่วางแผนมาอย่างดี และความอาฆาตแค้นของสิตา ปลุกความโกรธแค้นอันเยียบเย็นจนฉันแทบไม่รู้จักตัวเอง ฉันตาบอดไปได้อย่างไรนะ ไปเชื่อใจผู้ชายที่ปั่นหัวฉันมาหลายเดือนขณะที่เขาสร้างครอบครัวอีกใบได้อย่างไร แต่บนพรมหนานุ่มในสำนักงานทนายความ ขณะที่เขาหันหลังให้ฉัน ความตั้งใจแน่วแน่ครั้งใหม่ที่ไม่มีวันแตกสลายก็ได้ก่อตัวขึ้น พวกเขาคิดว่าฉันแตกสลายแล้ว เป็นของใช้แล้วทิ้ง ถูกชักจูงได้ง่าย เป็นภรรยา “มีเหตุผล” ที่จะยอมรับการแยกทางจอมปลอม พวกเขาไม่รู้เลยว่าการยอมรับอย่างสงบของฉันไม่ใช่การยอมแพ้ แต่มันคือกลยุทธ์ คือคำสัญญาสงบเงียบว่าจะทำลายทุกสิ่งที่เขารักให้พินาศ ฉันจะไม่ยอมถูกจัดการ ฉันจะไม่ยอมเข้าใจ ฉันจะจบเรื่องนี้ และจะทำให้แน่ใจว่าละครครอบครัวสมบูรณ์แบบของพวกเขาต้องแหลกสลายเป็นผุยผง

สามชาติเวียนว่าย สองภพบรรจบ เพื่อหนึ่งปรารถนาในดวงใจ

ถ้าความรัก ต้องแลกมา ด้วยหยาดน้ำตา และความทุกข์ทน เธอจะไม่ยอมมีความรัก ตลอดชีวิต

หัสดิน กัปนาท ผู้ชายที่แสนดีที่สุดในชีวิตของเธอ พลอยชมพู วิภูมินทร์ หญิงสาวที่เขารักสุดหัวใจ พบกับความรักของทั้งคู่ได้ในเล่มนะคะ

“ผู้หญิงคนนั้นใครวะ?” ปลายนิ้วเรียวสวยชี้ไปที่ทีวีจอแบนหลังใหญ่ติดพนังห้องในเพนเฮ้าส์สุดหรูหรา “เอ่อ...ผมจะรีบหาข้อมูลของเธอทั้งหมดมารายงานให้ทราบครับ คุณฮิลล์” “ด่วนนะเบนส์!! ด่วนสุดๆ ด้วย หากเป็นไปได้...ถ้าได้หล่อนจะมานอนเล่นบนเตียงของฉันคืนนี้...ก็จะดีมาก...และนายจะได้รับโบนัสก้อนโต เป็นรางวัล.” คำบัญชาที่เปลี่ยนแปลงชีวิตเนตรอัปสรแบบพลิกคว่ำขมำหงาย เธอถูกจอมบงการจองจำด้วยรสสวาทบาดจิต ถูกกักขังและทรมานด้วยไฟเสน่หา ผู้ชายที่ใครทั้งลอนดอนเกรงกลัว เคฮิลล์ รอย!! เจ้าของฉายา “สิงโตคำราม” เจ้าพ่อธุรกิจสื่อสิ่งพิมพ์ประจำเมืองผู้ดี เคฮิลล์เหมือนต้องมนต์นัยน์ตาคมวาวเหมือนดั่งดวงตานางเสือดาวนั่นฉุดดึงเขาเข้าไปในหน่วยตา มันเหมือนมีอำนาจลึกลับดูดดึงเขาเข้าไป และความปรารถนาอันมากล้น ทำให้เขาอยากครอบครองเธอ แต่เพียงผู้เดียว... ผู้ชายที่มีแต่สาวสวยรายล้อม เขาเป็นนักล่า เป็นมหาอำนาจ...แต่หล่อนกล้า!! ผู้หญิงคนนั้นกล้าปฏิเสธความต้องการของเขา...และเคฮิลล์ไม่มีวันยอม!! ไม่ว่าวิธีต่ำช้าหรือดหดร้ายเพียงไหน? เขาก็จะทำ ขอแค่ให้ได้ครอบครองหล่อน พร้อมทั้งประกาศอำนาจที่มีในมือ เนตรอัปสรจะได้รู้ว่าใต้หล้า ไม่มีใครในโลกนี้หนีเขาพ้น หากเขาต้องการ... แล้วแบบนี้ เนตรอัปสรจะหนีพ้นเงื้อมือของเคฮิลล์ ได้หรือ? ไม่มีใครรู้!! แต่ต้องติดตาม...การตามตามล่าโดยมีเดิมพันคือพรหมจรรย์แสนหวานเป็นรางวัล...

‘เจ้าที่แรง’ คำคำนี้ไม่สามารถทำอะไรสาวสมัยใหม่อย่าง ‘กลิ่นหอม’ ที่เฉิดฉายย้ายเข้าบ้านใหม่ที่ซื้อด้วยน้ำพักน้ำแรงของตัวเอง พร้อมกับ ‘ของแถมประจำบ้าน’ ที่โครงการหมู่บ้านจัดสรรแถมให้โดยไม่รู้ตัว นอกจากจะต้องรับมือกับหนี้ก้อนบักเอ้กด้วยวัยยี่สิบปลายๆ มิหนำซ้ำยังไม่ได้แต่งงาน แล้วยังจะต้องรับมือกับเจ้าที่มือใหม่อย่าง ‘ขุนอริญชย์เพียงสวัสดิ์’ ทุกเช้า สาย บ่าย เย็น แต่ขอโทษ ระหว่างมีหนี้ก้อนโตเพราะซื้อบ้านหลังแรก กับย้ายออกเพราะกลัวแพ้ภัยให้กับเจ้าที่ แน่นอนล่ะว่ากลิ่นหอมต้องเลือกกลัวเป็นหนี้หัวโตอยู่แล้ว! อยู่ได้ก็อยู่ อยู่ไม่ได้ก็ทนอยู่มันด้วยกันนี่แหละ กลิ่นหอมคนนี้ไม่ยอมย้ายหนีไปไหนแน่ๆ! ขณะเดียวกัน หญิงสาวก็เริ่มรู้ถึงเรื่องราวบางอย่างระหว่างตนกับเจ้าที่รูปหล่อจากอดีตชาติทีละน้อย รักเอยรักเพียงเจ้าแม่มิ่งขวัญ ดุจชีวันถนอมเจ้าราวบุปผา คะนึงรักมิอาจห่างกายา แม้นแก้วตาหลบซ่อนลึกสุดใจ เสมือนดั่งซ่อนกลิ่นส่งกลิ่นหอม เย้าภมรดมดอมหอมแห่งไหน พี่จักตามรักเจ้าสืบต่อไป กลิ่นหอมไกลดั่งรักของพี่เอย

"ตัวมึงแม่งโคตรสปกรก ไม่รู้ว่ามีเชื้อโรคติดตัวมาบ้างหรือเปล่าวันๆเอาแต่คุ้ยถังขยะเก็บขยะ แม่งแค่คิดกูก็จะอ๊วก  มึงจะไปนอนที่ไหนมึงก็ไปแต่อย่ามานอนห้องกู กูรังเกียจไป๊!!!" ผลัก!!!! ตุ่บ!!!! "โอ๊ย!!!" "หึสมน้ำหน้า กูไม่จับมึงโยนออกไปนอกบ้านก็ดีเท่าไหร่แล้ว"

เมื่อดาราสาวต้องกลายเป็นคุณหนูสามตระกูลเว่ย เรื่องวุ่นวายจึงบังเกิด ไหนต้องหาเงิน ไหนต้องรับมือกับคนขี้อิจฉา ไหนจะมีน้องชายจอมแสบที่ชอบก่อเรื่องให้ ไหนจะมียอดบัณฑิตแห่งต้าซานมาตามเกี้ยว เป็นเว่ยหย่งฮวาไม่ง่ายนัก แต่นางจะฝ่าทุกวิกฤตพร้อมมีชื่อเสียงเลื่องลือ!

ดลรวี... เพื่อนพี่ชายที่เธอรักสุดหัวใจ เขามีบุญคุณเคยช่วชีวิตเธอเอาไว้ หลังจากนั้น เธอก็มอบกายมอบใจให้เขา ปฏิญาณกับตัวเองว่าโตขึ้นจะเป็นเจ้าสาวของเขา พิรันดา... สาวน้อยที่เข้ามาปั่นป่วนหัวใจของเขาในวันอกหัก เด็กสาวที่ทำให้เขาได้เจอกับรักครั้งใหม่ที่แสนหวานและมั่นคง

เมื่อพี่ชายเธอมาแย่งเอาคนรักของเขาไป เขาจะทำยังไงให้ความแค้นที่ฝั่งแน่นในคลายลง แต่การกระทำที่อยากจะกลั่นแกล้งเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง กลับกลายมาเป็นพันธนาการที่ผูกมัดตัวเขา และหัวใจของเขาเอาไว้กับเธอตลอดไป คำโปรย ------- "ไอ้สิ่งที่พี่ของเธอทำ มันโคตรจะทุเรศเลย เธอรู้ไหม มันมาปล้นเอาความรักของนิ้งไปจากฉันแท้ๆ มันปล้นเอาไป หัวใจของนิ้งต้องเป็นของฉันสิ" “ไม่จริง คุณมันดื้อด้าน อยู่แต่ในความมืดมนแบบนี้ไง ไม่มองเห็นความรู้สึกของใครบ้างเหรอ ถ้าพี่นิ้งเขารักคุณ เขาจะปฏิเสธคุณทำไม” คำตอบช่างย้ำชัด วิษรุจโกรธมากๆ ที่เด็กสาวพูดแทงใจดำ "คุณก็หารักใหม่ได้นี่คะ คุณทั้งหล่อทั้งดูดี" เธอเถียงเขาข้างๆ คูๆ และอยากจะพูดให้เขามีสติมากขึ้น บางทีวิษรุจอาจจะคิดได้ "กับใครฮึ แม่สาวน้อย" เขาจ้องสบตากับเด็กสาว ก้มลงมาหายใจรดใบหน้าที่เงยขึ้นมองหน้าเขา "กับเธอหรือ หึ..." เสียงหัวเราะเย็นๆ สายตาที่มุ่งร้าย มองเธอแบบโลมเลีย เธอสะดุ้ง เขาเดินมาใกล้จนชิด สองมือของวิษรุจถูกยกขึ้นมากั้นร่างกายเล็กๆ ของเด็กสาวเอาไว้ สายตาที่มองเธอเหมือนกระหายใคร่รัก อยากแกล้งเด็กที่ไม่รู้เด็กไม่รู้จักผู้ใหญ่ เธอบังอาจมาสอนเขาได้ยังไง ให้เขาทำแบบนั้นแบบนี้ เขาชิดใบหน้าก้มต่ำลงมาเรื่อยๆ และหายใจพ่นแรงๆ ลมที่ออกมาเต็มไปด้วยกลิ่นของแอลกอฮอล์ ดูเหมือนเขาจงใจเป่าลมหายใจนั้นไปทั่วใบหน้าและลำคอขาวๆ "คุณจะทำอะไร” เธอนึกขยาด ตอนนี้ภายใต้หน้าอกข้างในนี้มันสั่นไหวเต้นแรงโครมครามไปหมดแล้ว "ทำอะไรเหรอ แม่หนูน้อย อย่าโง่ไปหน่อยเลยน่า มาเสนอตัวซะขนาดนี้" เขาพูดชัดเจน ++++++++++++++++++++++++++

"พี่เจี๋ยข้าอยากได้อีกจุมพิตเพิ่มพลังของท่าน" ฉีเย่ว์กล่าวงึมงำบนริมฝีปากของเขา นางเป็นฝ่ายดูดกลีบปากของหยางเจี๋ยเบา ๆ ซุกไซร้ซอกซอนแหย่ลิ้นเข้าไปในปากของเขา สัมผัสอ่อนนุ่มในคราแรกเริ่มโหมกระหน่ำร้อนแรงมากขึ้น ฉีเย่ว์ปลดสายรัดเอวของเขาออกสอดมือล้วงเข้าไปในกางเกงของหยางเจี๋ยพบเนื้อร้อนของเขาแข็งแกร่งขึ้นเต็มลำ นางขยำแรง ๆ พร้อมกับรูดมือเบา ๆ "อ๊า คนดีของพี่" หยางเจี๋ยมือหนึ่งประคองศีรษะของนางให้แนบชิดกับปากของเขาอีกมือล้วงเข้าไปในสาบเสื้อของนาง ฉีเย่ว์ไร้อาภรณ์กางกั้นด้านในนางใส่เพียงเสื้อคลุมนอนสีขาวเท่านั้น เขาลูบแผ่นหลังเปลือยเปล่าของนางไล้นิ้วลงไปจนถึงแก้มก้มแล้วขยำเบา หนัก สลับกัน "พี่เจี๋ยให้ข้ารักท่านเถิด" ฉีเย่ว์กัดปากข่มเสียงครางเอาไว้ นางดึงกางเกงของเขาออกโดยมีหยางเจี๋ยคอยช่วยเหลือ นางขึ้นคร่อมเขาอย่างกระหายไม่บัดนี้ตื่นอย่างเต็มตาในขณะที่ควงเอวควบขี่เขาเป็นจังหวะ หยางเจี๋ยขยับรับจังหวะที่องค์ราชินีของตนเองควบขี่ เขาเด้งสะโพกขึ้นรับนางมือดึงผ้ารัดเอวของนางออกแล้วทิ้งไว้ด้านข้าง แหวกสาบเสื้อของนางแล้วผวาศีรษะขึ้นมาอ้าปากดูดรับเนื้ออวบของนางที่กระเด้งเป็นจังหวะ ฉีเย่ว์ดันร่างของตนเองเข้าหาปากเขามือช่วยประคองศีรษะของหยางเจี๋ยให้แนบชิด หยางเจี๋ยดูดปทุมถันคู่งามอย่างกระหาย เสียงหอบหายใจของฉีเย่ว์สั่นสะท้านหัวใจแทบจะหลุดออกมาจากอก เขาคือหัวหน้าหน่วยจู่โจมที่ตายในสงคราม และได้ย้อนเวลากลับมาหลายร้อยปีกระทั่งฟื้นขึ้นมาในร่างเด็กน้อยนาม หยางเจี๋ย เด็กผู้อาภัยจากตระกูลใหญ่ ที่บิดาและมารดาถูกใส่ความว่าทุจริตจนต้องจบชีวิตลง หยางเจี๋ยเป็นเด็กกำพร้าที่ถูกเลี้ยงดูให้เติบโตในจวนราชครู สหายของบิดา และที่นี่เขาได้พบกับเด็กน้อยผู้หนึ่งนาม ฉีเย่ว์ ธิดาของท่านราชครูฉีผู้สูงส่ง พวกเขาเติบโตมาด้วยกัน ความใกล้ชิดทำให้เขาหวั่นไหว หยางเจี๋ยจะทำเช่นไรเมื่อได้พบว่า ตัวเอง ตกหลุมรักคุณหนูผู้สูงส่งจนหมดหัวใจไปเสียแล้ว เขารักนาง ต้องการทำให้นางตกเป็นของเขา และทำลายขวากหนามทุกอย่างที่ขัดขวางให้หมดสิ้นไป เพื่อนางเพียงคนเดียว

จากเจ้าหญิงเชลยที่ต้องตกเป็นตัวจำนำสงคราม กลายกลับเป็นราชินีอิยิปต์เคียงข้างฟาโรห์ถึงสองพระองค์ แม้เด็กสาวจะทำทุกวิถีทางเพื่อหนี แต่กลับกลายเป็นหมากให้คนกันเองควบคุม

“ผมจะให้ทะเบียนสมรสตามที่คุณต้องการ แต่ผมจะไม่มีวันให้หัวใจ” “แล้วคุณจะยอมแต่งงานกับฉันทำไม” หล่อนถามเสียงสั่น “เพราะผมต้องการโสเภณีส่วนตัวที่สามารถใช้งานบนเตียงได้สะดวกทุกเวลาที่ผมมีอารมณ์ยังไงล่ะ ในสังคม…คุณจะเป็นภรรยาไม้ประดับ แต่ในห้องนอน…คุณจะเป็นได้แค่เมียบำเรอที่มีค่าแค่ร่างกายสวยๆเท่านั้น”

อุบัติเหตุทำให้เธอได้เจอเขา ยังหยิบเอาของบางอย่างของเขามาอีกด้วย แล้วอย่างนี้จะไม่ให้เขาเข้าใจผิดว่าเธอเป็นคนร้ายได้ยังไงกันล่ะ การเจอกันแต่ละครั้งมันเหมือนมีแรงดึงดูด “ห้ามร้อง ขืนหลุดปากมาแม้คำเดียว เธอโดนดีแน่” “อือ...” “รู้ไหมถ้าเธอผิดคำพูด ฉันจะทำอะไร” ไม่สนใจว่าจะถูกสองมือเล็กทำร้ายปานใด ทำได้ทำไป เดี๋ยวถึงเวลาเอาคืนแล้วจะรู้สึก! “ลอกคราบทีละชิ้น...จากเสื้อ ไปกางเกง...แล้วค่อยเอาเสื้อชั้นในกับไอ้ตัวจิ๋วออกโยนทิ้งลงทะเล...

สิบปีเต็มที่ฉันทุ่มเททุกอย่างให้เดชผู้เป็นสามี ฉันทำงานสามจ๊อบเพื่อให้เขาได้เรียนจบปริญญาโทบริหารธุรกิจ ฉันขายสร้อยล็อกเก็ตรูปคุณย่าซึ่งเป็นของดูต่างหน้าชิ้นเดียวเพื่อเอาเงินมาช่วยตั้งบริษัทสตาร์ทอัพให้เขา แต่ตอนนี้ ในวันที่บริษัทของเขากำลังจะเข้าตลาดหลักทรัพย์ เขากลับบังคับให้ฉันเซ็นใบหย่าเป็นครั้งที่สิบเจ็ด โดยอ้างว่ามันเป็น “แค่เรื่องธุรกิจชั่วคราว” แล้วฉันก็ได้เห็นเขาในทีวี แขนของเขากำลังโอบรอบเอวผู้หญิงอีกคน... อรอินทร์ นักลงทุนหลักของเขา เขาเรียกเธอว่าผู้หญิงที่เขารักที่สุดในชีวิต ขอบคุณเธอที่ “เชื่อมั่นในตัวเขาในวันที่ไม่มีใครเลย” ประโยคเดียวของเขาลบตัวตนทั้งหมดของฉันให้หายไปในพริบตา ความเลือดเย็นอำมหิตของเขายังไม่จบแค่นั้น เขาปฏิเสธว่าไม่รู้จักฉันหลังจากที่การ์ดของเขากระทืบฉันจนสลบกลางห้างสรรพสินค้า เขาขังฉันไว้ในห้องใต้ดินมืดๆ ทั้งที่รู้ดีว่าฉันเป็นโรคกลัวที่แคบอย่างรุนแรง ปล่อยให้ฉันเผชิญกับอาการแพนิกกำเริบเพียงลำพัง แต่ฟางเส้นสุดท้ายที่ทำให้ทุกอย่างขาดสะบั้นคือตอนที่ถูกลักพาตัว เมื่อคนร้ายบอกให้เขาเลือกว่าจะช่วยใครได้แค่คนเดียวระหว่างฉันกับอรอินทร์... เดชไม่ลังเลเลยแม้แต่วินาทีเดียว เขาเลือกผู้หญิงคนนั้น เขาทิ้งให้ฉันถูกมัดติดกับเก้าอี้เพื่อรอรับการทรมาน ขณะที่เขาพาดิลล้ำค่าของเขาไป เมื่อฉันนอนอยู่บนเตียงโรงพยาบาลเป็นครั้งที่สอง ในสภาพใจสลายและถูกทอดทิ้ง ในที่สุดฉันก็ตัดสินใจโทรหาเบอร์ที่ไม่ได้โทรมาห้าปีแล้ว “คุณป้าเอมอรคะ” ฉันพูดเสียงสะอื้น “เอวา... ขอไปอยู่ด้วยได้ไหมคะ” คำตอบจากทนายความที่น่าเกรงขามที่สุดในกรุงเทพฯ ดังขึ้นทันที “ได้สิจ๊ะหลานรัก เครื่องบินส่วนตัวของป้าพร้อมสแตนด์บายอยู่แล้ว แล้วก็นะเอวา... ไม่ว่าเรื่องอะไร เดี๋ยวเราจัดการเอง”