นิยายมาเฟีย

"เมื่อความลับและหนี้สินแปดหลัก กลายเป็นพันธนาการที่ยากจะหลุดพ้น" หลังจากสูญเสียพ่อไปอย่างกะทันหัน ชีวิตอันสงบสุขของ "ไอรีน" นักบัญชีสาวผู้ยึดมั่นในความถูกต้อง ก็พลิกผันในพริบตา เมื่อเธอพบหนี้ลับจำนวนสิบสองล้านบาทที่พ่อทิ้งไว้เบื้องหลัง และเจ้าหนี้ไม่ใช่สถาบันการเงินทั่วไป แต่คือ "อลัน เศรษฐโสภณ" ชายหนุ่มผู้ทรงอิทธิพล เยือกเย็น และกุมอำนาจในโลกสีเทาไว้อย่างเบ็ดเสร็จ แทนที่จะทวงหนี้ด้วยความรุนแรง อลันกลับยื่นข้อเสนอที่เธอแทบไม่มีทางปฏิเสธ นั่นคือการทำงานใกล้ชิดเขาเพื่อแลกกับการล้างหนี้ ทว่ายิ่งไอรีนสืบลึกลงไปในตัวเลขบัญชีอันน่าสงสัย และเข้าใกล้ตัวตนที่แท้จริงของเขามากเท่าไร เธอก็ยิ่งตระหนักว่าโลกของอลันเต็มไปด้วยอันตราย ส่วนสายตาที่คอยจับจ้องเธอนั้น ไม่ได้มีเพียงความคุกคาม หากยังแฝงความปรารถนาที่ชัดเจนขึ้นทุกวัน เมื่อโลกที่เธอเคยเชื่อมั่นเริ่มสั่นคลอน และหัวใจกำลังหวั่นไหวให้กับชายอันตรายที่ไม่ควรรัก ไอรีนจะหาทางเอาตัวรอดจากพันธนาการครั้งนี้ได้อย่างไร ในเมื่ออลันไม่ได้ต้องการเพียงให้เธอชดใช้หนี้ แต่ยังต้องการครอบครองเธอไว้ทั้งชีวิตและหัวใจ…

เขา…เหมือนกับคนที่มีอะไรอยู่ในใจตลอดเวลา เธอ…เด็กสาวที่ไม่เคยย่อท้อต่ออุปสรรคในชีวิต “ช่วยลืมเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนไปเถอะค่ะท่านประธาน ถือว่ามันไม่เคยเกิดขึ้นแล้วกันนะคะ” อยู่ดีๆ วันหนึ่งเธอก็ดันไปมีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งกับท่านประธานหน้านิ่งสุดแสนจะเย็นชาที่ทำตัวไม่สนโลกอยู่ตลอดเวลาที่เธอทำงานด้วยมาตลอดระยะเวลาสองปี

ฉันเก็บคำแรกที่พูดได้ในรอบสิบปีไว้เป็นของขวัญให้ผู้ชายที่ช่วยชีวิตฉัน แต่ผ่านรอยแตกของประตู ฉันกลับได้ยินเขาบอกลูกน้องว่า เด็กใบ้อย่างฉันเป็นแค่บ่วงรัดคอ และเขาจะแต่งงานกับเจ้าหญิงมาเฟียเพื่อเส้นทางสู่อำนาจ การทรยศที่แท้จริงไม่ได้อยู่ในห้องนั้น แต่มันเกิดขึ้นตอนที่เราถูกลอบโจมตี ฉันบาดเจ็บสาหัสและติดอยู่ที่ก้นเหว ส่วนผู้หญิงคนนั้นร้องกรีดร้องอยู่บนเนินดิน ท่ามกลางห่ากระสุน เขามองมาที่ฉัน พูดเบาๆ ว่า "ฉันขอโทษ" แล้วหันหลังกลับ เขาทิ้งให้ฉันนอนรอความตายอย่างโดดเดี่ยวในโคลนที่เย็นยะเยือก เพื่อพาพันธมิตรทางการเมืองของเขาไปที่ปลอดภัย ฉันนอนจมกองเลือดอยู่ในความมืดมิด สิ้นหวังและเจ็บปวดจนชาไปทั้งหัวใจ ฉันไม่เข้าใจเลยว่า ผู้ชายที่เคยกรีดเลือดสาบานว่าจะปกป้องฉันด้วยชีวิต ทำไมถึงแลกชีวิตฉันกับตำแหน่งได้อย่างเลือดเย็นขนาดนี้ เขาคงคิดว่าความเงียบสงัดในป่าลึกจะกลืนกินศพของฉันไปตลอดกาล แต่เขาคิดผิด ฉันตะเกียกตะกายคลานขึ้นมาจากหลุมศพนั้นและลบตัวเองออกจากโลกของเขาอย่างสมบูรณ์ สามปีต่อมา ฉันกลับมาปรากฏตัวอีกครั้งในฐานะศิลปินประติมากรรมระดับโลก เมื่อเขายืนอยู่ตรงหน้าฉันด้วยสภาพแตกสลายและอ้อนวอนขอการให้อภัย ฉันเพียงแค่จ้องมองเขาแล้วเอ่ยปากพูด "ผู้หญิงที่รักคุณตายไปแล้วในหุบเหวนั้น โจไซอาห์"

ตลอดห้าปีที่ผ่านมา ฉันใช้ชีวิตในฐานะภรรยาที่แสนดีของมาเฟียทรงอิทธิพล และลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนของดอนผู้ยิ่งใหญ่ จนกระทั่งวันเกิดของฉัน สามีสัญญาว่าจะพาไปสวนสนุก แต่ฉันกลับพบเขากำลังฉลองวันเกิดครบห้าขวบให้ลูกชายลับๆ ของเขากับผู้หญิงอีกคน ฉันแอบได้ยินเขาด่าว่าฉันเป็นแค่คนโง่ที่ถูกหลอกใช้ เพื่อให้ลูกนอกสมรสมีฐานะที่ถูกต้องตามกฎหมาย แต่ที่น่าสะอิดสะเอียนที่สุดคือ พ่อแม่แท้ๆ ของฉันเป็นคนออกเงินสนับสนุนละครฉากนี้มาตลอด พวกเขาวางยานอนหลับฉันในทุกวันหยุดสุดสัปดาห์ เพียงเพื่อเปิดทางให้สามีออกไปสวมบทบาทครอบครัวสุขสันต์กับชู้รัก "ฉันจะอ้างว่าตัวเองเป็นหมัน แล้วรับเลี้ยงเด็กคนนี้ เท่านี้เขาก็จะได้เป็นทายาทเพียงคนเดียว" ประโยคที่สามีพูดกับชู้รักทำให้ฉันตาสว่าง ชีวิตที่ผ่านมาเป็นเพียงเรื่องโกหกที่สร้างขึ้นโดยคนที่ฉันรักที่สุด ความโศกเศร้าจากการถูกหักหลังไม่ได้ทำให้ฉันพังทลาย แต่มันแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาจนถึงขีดสุด ในขณะที่พวกเขากำลังจัดงานฉลองกันอย่างมีความสุข ฉันได้ส่งคลิปเสียงแฉความระยำไปเปิดกลางงาน ฉันเซ็นเอกสารหย่า สละสิทธิ์ในกองมรดกและนามสกุลของตระกูลทิ้งทั้งหมด ก่อนจะก้าวเดินขึ้นเครื่องบินเพื่อลบตัวตนเดิมทิ้ง และปล่อยให้โลกของพวกมันมอดไหม้เป็นจุล

ในช่วงเวลาที่แฟนของฉันกำลังตกต่ำที่สุด ฉันบอกเลิกเขาอย่างกะทันหันเพื่อรักษาชีวิตเขาไว้จากพ่อของฉัน ต่อมา เขากลายเป็นหัวหน้ามาเฟียผู้ทรงอิทธิพล และบีบบังคับให้ฉันแต่งงานด้วยเพื่อแก้แค้น ทุกคนต่างบอกว่าเขารักฉันมาก แต่ความจริงคือเขาพาเมียน้อยกลับบ้านทุกคืนเพื่อยั่วยุและหยามเกียรติฉัน เขาอายัดบัญชีธนาคารของฉันทั้งหมด เพียงเพื่อบีบให้ฉันต้องคลานไปอ้อนวอนขอเงินจากเขา เมื่อฉันแบกสังขารไปหาเขาที่ออฟฟิศ เมียน้อยของเขากลับเยาะเย้ยรูปร่างที่ผอมโซราวกับซากศพของฉัน ซ้ำยังปาตุ๊กตาดูต่างหน้าชิ้นสุดท้ายของแม่ฉันจนแหลกละเอียด ฉันทนความเจ็บปวดไม่ไหวจนล้มลงและไอออกมาเป็นเลือดจนเปื้อนสูทราคาแพงของเขา แต่เขากลับจ้องมองฉันด้วยสายตาขยะแขยงและเย็นชา "เลิกเสแสร้งเรียกร้องความสนใจได้แล้ว เอเลน่า" เขาไม่เคยรู้เลยว่าฉันป่วยเป็นโรคร้ายระยะสุดท้ายและกำลังจะตาย เงินที่ฉันไปขอร้องแทบเป็นแทบตาย ไม่ใช่เพื่อเอาไปซื้อของหรูหรา แต่เพื่อซื้อมอร์ฟีนบรรเทาปวดให้ฉันได้ตายอย่างมีศักดิ์ศรี ฉันยอมทนรับความเกลียดชังและการถูกเหยียบย่ำมาตลอดสิบปี เพียงเพื่อให้เขามีชีวิตรอดและยิ่งใหญ่ได้อย่างทุกวันนี้ จนกระทั่งวันที่เขาได้เห็นพินัยกรรมและรู้ความจริงทั้งหมดจากปากเพื่อนสนิทของฉัน เขาก็แทบคลุ้มคลั่ง มาเฟียผู้หยิ่งยโสยอมคุกเข่าร้องไห้อ้อนวอน และทุ่มเงินหลายพันล้านเพื่อตามหาหมอที่เก่งที่สุดมาดึงฉันกลับจากความตาย แต่ฉันเพียงแค่ปัดมือเขาออกเบาๆ แล้วหลับตาลง "ฉันเหนื่อยแล้ว ดันเต้... ฉันพร้อมที่จะนอนแล้ว"

ฉันปิดบังตัวตนในฐานะลูกสาวของหัวหน้ามาเฟียที่ทรงอิทธิพลที่สุด เพื่อมาทำงานเป็นพนักงานทำความสะอาดในคลับของคู่หมั้นเป็นเวลาหนึ่งปี ฉันแค่อยากทดสอบว่าชายที่ครอบครัวเราจะรวมอาณาจักรด้วย คู่ควรจะเป็นราชา หรือเป็นแค่หุ่นเชิด แต่คำตอบที่ได้กลับมาคือ หญิงพลเรือนที่เขาหลงใหลจงใจเทเอสเปรสโซร้อนจัดราดมือฉัน เพียงเพราะฉันปฏิเสธที่จะเป็นคนรับใช้ของเธอ ผิวหนังของฉันพองแดงและปวดแสบปวดร้อนทันที ฉันวิดีโอคอลหาคู่หมั้นให้เขาดูรอยไหม้ หวังว่าเขาจะทวงคืนความยุติธรรมตามกฎของโลกใต้ดิน แต่เมื่อเห็นว่านักลงทุนของเขากำลังจับตามอง เขากลับตกใจและเลือกที่จะเสียสละฉันเพื่อรักษาหน้า "คุกเข่าลง! ขอโทษเธอ แสดงความเคารพที่เธอสมควรได้รับ" เขาคำรามผ่านลำโพงเพื่อปกป้องเมียน้อย เขาคิดว่าตัวเองกำลังแสดงความแข็งแกร่งและอำนาจ เขาไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังสั่งให้ลูกสาวของชายที่อันตรายที่สุดในชายฝั่งตะวันออกคุกเข่า และกำลังมองผู้หญิงที่สามารถเผาโลกทั้งใบของเขาให้เป็นเถ้าถ่านได้ด้วยการโทรศัพท์เพียงครั้งเดียว ความเจ็บปวดจากการถูกทรยศมันแผดเผายิ่งกว่าน้ำร้อนที่ราดลงมา ฉันไม่ร้องไห้ ฉันไม่ขอร้อง ฉันแค่กดวางสายและล็อกประตูครัว จากนั้น ฉันก็กดหมายเลขที่ทุกคนในโลกใต้ดินหวาดกลัว “พ่อ รหัสดำ เอาเอกสารมา และส่งหมาป่ามาด้วย”

ฉันเกิดมาในตระกูลมาเฟีย เป็นเพียงอะไหล่สำรองที่มีชีวิตไว้เพื่อบริจาคอวัยวะให้พี่สาวคนโปรด ตอนที่คาโปผู้ไร้ความปรานีตาบอดและบาดเจ็บสาหัส ฉันคือคนที่เย็บแผลและดูแลเขาในเซฟเฮาส์ลับ เขาบอกว่ารักฉันและสัญญาจะแต่งงานด้วยเมื่อเขามองเห็นอีกครั้ง แต่เมื่อเขาหายดี พี่สาวของฉันกลับสวมรอยขโมยผลงาน กลิ่นกาย และเสียงของฉันไป เขาหลงเชื่อคำโกหกแสนหวานนั้นอย่างสนิทใจ ในวันที่ป้ายเหล็กขนาดยักษ์ร่วงหล่นลงมา เขาเลือกพุ่งเข้าไปปกป้องพี่สาว ปล่อยให้ฉันถูกทับจนขาแหลกละเอียด พ่อแม่แท้ๆ ตบหน้าฉันและสั่งให้คนลากฉันไปขังในห้องดับจิตอันหนาวเหน็บ โทษฐานที่ทำให้พี่สาวขวัญเสีย ส่วนผู้ชายที่ฉันเคยช่วยชีวิต กลับมองฉันด้วยสายตาขยะแขยงและสั่งเนรเทศฉันไปลอนดอน ก่อนที่ครอบครัวจะจัดฉากทิ้งให้ฉันตายในซากรถที่ไฟลุกท่วม ฉันเคยมอบความอบอุ่นและต่อลมหายใจให้เขา แต่เขากลับตอบแทนด้วยการขังฉันไว้ในความตายและเลือกแต่งงานกับหัวขโมย ทว่าพวกเขาไม่รู้เลยว่า ฉันรอดชีวิตมาจากกองเพลิงนั้นได้ ฉันทิ้งแฟลชไดรฟ์บันทึกเสียงความจริงทั้งหมดไว้ให้เขาเป็นของขวัญแต่งงานชิ้นสุดท้าย จากนั้นก็เซ็นเอกสารตัดขาดครอบครัว แล้วนั่งเครื่องบินหนีไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่อีกซีกโลก... ปล่อยให้พวกเขาจมอยู่ในนรกแห่งความจริงที่เพิ่งค้นพบ

ตลอดเจ็ดปี ฉันคือผู้วางรากฐานอาณาจักรมาเฟียให้ ดันเต กัลโล เป็นมันสมองเบื้องหลังความสำเร็จ และเป็นคู่หมั้นที่กำลังจะเข้าพิธีแต่งงานกับเขาในวันพรุ่งนี้ แต่ในคืนก่อนวันวิวาห์ ข้อความที่ส่งมาผิดเบอร์กลับทำลายชีวิตฉันจนพังทลาย มันคือรูปถ่ายมือของดันเตที่สวมแหวนแต่งงานแพลทินัม พร้อมข้อความสั้นๆ "แต่งงานเมื่อเช้านี้แล้ว ตอนนี้เธอปลอดภัยแล้ว" แหวนวงนั้นสลักตัวอักษร 'D.I.' ซึ่งไม่ได้ย่อมาจากชื่อของฉันกับเขา แต่เป็น ดันเต กับ อิซาเบลลา รักแรกในวัยเด็กของเขา ความรักเจ็ดปีเป็นแค่เรื่องหลอกลวง ฉันเป็นเพียงเกราะกำบังหน้าโง่ๆ เพื่อปกป้องผู้หญิงที่เขารักตัวจริง เมื่อฉันจับได้ เขากลับปัดตกความรู้สึกของฉัน หาว่าฉันแค่งี่เง่าไร้สาระ และสั่งให้ฉันอยู่เป็นเครื่องมือทำเงินให้ตระกูลของเขาต่อไป ซ้ำร้ายเจ้าสาวหมาดๆ ของเขายังส่งรูปตอนพวกเขานอนกอดก่ายกันบนเตียงมาเย้ยหยันฉัน "ยัยขี้แพ้" พวกเขาคิดว่าผู้หญิงที่ไม่มีเบื้องหลังอย่างฉันจะต้องยอมจำนน ร้องไห้ฟูมฟาย และยอมทนอยู่ในกรงทองที่เขาสร้างไว้ให้ตลอดกาล พวกเขาคิดผิดมหันต์ ฉันแพ็กกระเป๋า กดยกเลิกสิทธิ์การเข้าถึงระบบข้อมูลทั้งหมดของเขา แล้วส่งต่อรูปถ่ายบนเตียงนั้นไปให้ ร็อคโค มอเรตติ มาเฟียคู่ปรับที่อันตรายที่สุดของดันเต "คู่หมั้นของคุณอยู่ที่ห้องสวีท 8808 โรงแรมแกรนด์ ไฮแอท เราจะไปพังงานเลี้ยงของพวกเขากัน" ในเมื่อฉันเป็นคนสร้างอาณาจักรนี้ขึ้นมากับมือ ฉันก็จะขอเป็นคนบดขยี้มันให้แหลกละเอียดด้วยตัวเอง

ตลอดสามปี ฉันสวมบทบาทภรรยามาเฟียที่สมบูรณ์แบบและจงรักภักดีต่ออเลสซานโดรมาโดยตลอด จนกระทั่งวันหนึ่ง ฉันบังเอิญไปได้ยินเขาเยาะเย้ยฉันว่าเป็น “รูปสลักน้ำแข็ง” ขณะกำลังหาความสำราญกับอาเรีย เด็กกำพร้าจอมปลอมที่เขาพาเข้ามาอยู่ในคฤหาสน์ หลังจากนั้นไม่นาน อานม้าของฉันถูกลอบตัดจนขาดกลางอากาศ ทำให้ขาของฉันหักแหลกลาญ อเลสซานโดรรู้ดีว่าอาเรียเป็นคนทำและเธอตั้งใจจะฆ่าฉัน แต่เขากลับสั่งลูกน้องให้ปล่อยผ่าน และเรียกประสบการณ์เฉียดตายของฉันว่าเป็นแค่ “บทเรียน” เขาทำให้ฉันอับอายต่อหน้าสาธารณชนด้วยการอายัดบัญชีของฉันเพื่อเอาเงินไปซื้อมรดกตกทอดของตระกูลให้เธอ แถมยังยืนดูเฉยๆ ตอนที่เธอขู่จะปล่อยคลิปส่วนตัวของเราให้สื่อเพื่อทำลายชีวิตฉัน เขาเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของฉันจนแหลกสลาย เพียงเพื่อสวมบทฮีโร่ปกป้องผู้หญิงที่เขาคิดว่าไร้ที่พึ่ง โดยไม่รู้เลยว่าเธอคือสิบแปดมงกุฎที่แอบไปนอนกับบอดี้การ์ด คู่อริ และคนงานของเขานับไม่ถ้วน พร้อมกับหัวเราะเยาะลับหลังว่าเขาช่างโง่เขลาและหลอกง่ายดายเพียงใด ในงานกาล่าประจำปี ต่อหน้าคนทั้งตระกูลอาชญากรรม เมื่ออเลสซานโดรบีบบังคับให้ฉันขอโทษชู้รักของเขา ฉันไม่ได้ร้องไห้อ้อนวอน ฉันเพียงแค่เสียบแฟลชไดรฟ์ที่บันทึกความระยำของพวกเขาทั้งหมดเข้ากับโปรเจกเตอร์หลัก แล้วกดเล่น

เมื่อเจ็ดปีก่อน ดันเต คู่หมั้นของฉัน ส่งฉันเข้าคุกเพื่อรับโทษแทนน้องสาวบุญธรรมอย่างเคียรา เขาอ้างว่านี่คือของขวัญอันล้ำค่าเพื่อปกป้องฉัน วันนี้เขามารับฉันที่หน้าเรือนจำ แต่กลับทิ้งฉันไว้ที่หน้าคฤหาสน์ของตระกูลเพียงเพราะเคียรากำลังมีอาการกำเริบขึ้นมาอีกแล้ว พ่อแม่สั่งให้ฉันไปนอนในห้องเก็บของแคบๆ บนชั้นสาม เพราะไม่อยากให้ฉันไปรบกวนเด็กสาวแสนบอบบางที่ขโมยชีวิตฉันไป พวกเขาจัดงานเลี้ยงมื้อค่ำสุดหรูเพื่อฉลองให้เธอ ในขณะที่ฉันถูกปฏิบัติราวกับวิญญาณไร้ตัวตน เมื่อฉันปฏิเสธที่จะร่วมโต๊ะ แม่ก็ขู่ฟ่อว่าฉันเป็นคนเนรคุณ “หล่อนก็แค่อิจฉาเคียรา” พ่อตราหน้าฉันเป็นภาษาสเปน แม้แต่ดันเต ชายที่เคยสาบานว่าจะรอฉัน ก็ยังนั่งปอกเปลือกองุ่นให้เคียราอย่างทะนุถนอม โดยไม่แม้แต่จะปรายตามองฉัน พวกเขาคงคิดว่าเวลาเจ็ดปีในคุกจะทำให้ฉันกลายเป็นคนโง่เขลาและแตกสลาย แต่คุกคือมหาวิทยาลัยชีวิตของฉัน ฉันเรียนภาษาสเปนจนเชี่ยวชาญ และเข้าใจทุกถ้อยคำอันร้ายกาจนั้นอย่างถ่องแท้ ในวินาทีนั้น ฉันตระหนักได้ว่าตัวเองไม่ใช่คนในครอบครัว แต่เป็นเพียงขยะที่ถูกใช้งานจนพังแล้วทิ้ง ความรักที่เคยมีให้พวกเขามอดไหม้กลายเป็นเถ้าถ่าน คืนนั้น ในห้องเก็บของที่เต็มไปด้วยฝุ่น ฉันเปิดโน้ตบุ๊กเครื่องเก่า ล็อกอินเข้าสู่ช่องทางเข้ารหัสลับที่ตั้งค่าไว้เมื่อหลายปีก่อน “ข้อเสนอยังคงเดิม เธอจะยอมรับไหม?” มือของฉันพิมพ์ตอบกลับไปทันที “ฉันตกลง” ฉันไม่ได้แค่กำลังจะจากไป แต่ฉันกำลังจะลบพวกเขาออกไปจากชีวิตตลอดกาล

ในวันครบรอบแต่งงานปีที่เก้า โดมินิก สามีมาเฟียของฉันไม่ได้กล่าวอวยพร แต่เขากลับพาเมียน้อยที่กำลังตั้งครรภ์มาหยามเกียรติฉันต่อหน้าคนทั้งแก๊ง เมื่อเมียน้อยของเขาเกิดตกเลือดกะทันหัน เขาไม่ได้เรียกรถพยาบาล แต่กลับลากฉันไปที่คลินิกส่วนตัวของครอบครัว เขารู้ดีว่าฉันมีโรคหัวใจร้ายแรง การให้เลือดปริมาณมากอาจทำให้ฉันช็อกตายได้ แต่เขากลับสั่งหมอหน้าตาเฉย “เธอกำลังตั้งท้องลูกชายของฉัน คุณจะต้องให้ทุกอย่างที่เธอต้องการ” ฉันอ้อนวอนขอร้อง แต่เขากลับให้คนเจาะเลือดฉันไปต่อชีวิตให้ผู้หญิงที่ทำลายครอบครัวเรา ขณะที่เลือดถูกดูดออกจากร่าง หน้าอกฉันบีบแน่น เครื่องวัดหัวใจส่งเสียงเตือนลั่น หมอตะโกนบอกว่าฉันอาการทรุดหนักและกำลังจะตาย แต่โดมินิกไม่แม้แต่จะหันมามอง เขาเดินออกไปจับมือเมียน้อย ปล่อยให้ฉันหัวใจล้มเหลวอยู่บนโต๊ะผ่าตัดเพียงลำพัง ฉันรอดชีวิตมาได้อย่างปาฏิหาริย์ แต่ความรักเก้าปีของฉันได้ตายจากไปแล้ว เขาคิดว่าฉันเป็นเพียงสิ่งของขัดดอก เป็นสมบัติที่เขาจะสูบเลือดสูบเนื้อยังไงก็ได้ และคิดว่าฉันจะทนกลับไปเป็นภรรยาที่แสนเชื่องของเขาเหมือนเดิม เขาคิดผิดมหันต์ ฉันกลับไปที่เพนต์เฮาส์เป็นครั้งสุดท้าย ปล่อยให้ไฟที่เมียน้อยของเขาทำพลาดจุดขึ้นเผาผลาญห้องนั้นจนวอดวาย ฉันทิ้งแหวนแต่งงานและประวัติการรักษาที่เปิดโปงความเลวทรามของเขาไว้ให้ปู่ของเขาดูต่างหน้า ก่อนจะขึ้นเครื่องบินหนีไปลอนดอน ในเมื่อเขาอยากทำสงคราม ฉันก็จะจัดให้ตามคำขอ

ฉันเป็นคู่หมั้นของทายาทแก๊งมาเฟียชิคาโกเอาท์ฟิต เราผูกพันกันด้วยสายเลือดและประวัติศาสตร์ยาวนานถึงสิบแปดปี แต่ในงานเลี้ยงหมั้นของเรา เมียน้อยของเขาผลักฉันลงไปในสระน้ำที่เย็นจัด เมื่อฉันตะเกียกตะกายขอความช่วยเหลือ เขากลับว่ายน้ำผ่านฉันไป เพื่อไปอุ้มเมียน้อยที่แสร้งทำเป็นจมน้ำขึ้นมาแทน ต่อมา ผู้หญิงคนเดิมนั้นผลักฉันตกบันไดจนเข่าฉันแตกและอาชีพนักเต้นของฉันต้องพังทลายลง เขากลับก้าวข้ามร่างที่บอบช้ำของฉันไปปลอบโยนเธอต่อหน้าทุกคน ฉันบังเอิญได้ยินเขากระซิบกับเพื่อนอย่างเลือดเย็นว่า "ฉันกำลังทำลายจิตใจของเธอ เมื่อเธอหมดหวังมากพอ เธอจะกลายเป็นภรรยาที่เชื่อฟังอย่างสมบูรณ์แบบ" เขาคิดว่าฉันเป็นแค่สุนัขตัวหนึ่งที่โดนเตะแล้วจะกลับไปเลียมือเจ้านายเสมอ เขาคิดว่าเขาสามารถอดกลั้นความรักเพื่อบีบให้ฉันต้องคลานไปขอเศษอาหารจากเขา แต่เขาคิดผิด ในขณะที่เขากำลังยุ่งอยู่กับการปกป้องเมียน้อยของเขา ฉันไม่ได้ร้องไห้ฟูมฟาย ฉันถอดแหวนหมั้นทิ้ง ยกเลิกแผนการย้ายไปเรียนกับเขา และตีตั๋วไปนิวยอร์กทันที กว่าที่เขาจะรู้ตัวว่าสมบัติชิ้นนี้หายไป ฉันก็ยืนอยู่เคียงข้างผู้ชายอีกคนที่มองฉันเป็นราชินี ไม่ใช่สิ่งของแล้ว

ฉันเกิดมาเพื่อเป็นเพียงอวัยวะสำรองให้กับอิซาเบลลา พี่สาวผู้เป็นดั่งแก้วตาดวงใจของตระกูล สี่ปีที่แล้ว ภายใต้รหัส “เซเว่น” ฉันคือคนที่ดูแลรักษาและโอบกอดดันเต มอเรตตี ดอนแห่งชิคาโกเอาไว้ในความมืดมิดจนเขาหายดี แต่พี่สาวกลับหน้าด้านๆ ขโมยชื่อของฉัน เครดิตของฉัน และผู้ชายที่ฉันรักไป ดันเตหลงเชื่อคำโกหกแสนหวานของเธอและมองฉันด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรังเกียจ เมื่อป้ายไฟนีออนร่วงลงมาบนถนน เขาพุ่งตัวไปใช้ร่างกายปกป้องอิซาเบลลา ทิ้งให้ฉันถูกทับอยู่ใต้ซากเหล็กที่บิดเบี้ยวเพียงลำพัง ในขณะที่พี่สาวนั่งร้องไห้เพราะรอยขีดข่วนเล็กน้อยอยู่ในห้องสวีตระดับวีไอพี ฉันกลับต้องนอนร่างแหลกเหลว ฟังพ่อแม่ปรึกษากันอย่างเลือดเย็นว่าไตของฉันยังใช้การได้สำหรับการผ่าตัดเปลี่ยนถ่ายให้เธอหรือไม่ ฟางเส้นสุดท้ายขาดลง เมื่อดันเตเห็นฉันสวมสร้อยข้อมือหินลาวาที่ฉันเคยใส่ตอนช่วยชีวิตเขา เขาปรักปรำว่าฉันขโมยมันไปจากอิซาเบลลา และสั่งให้พ่อแท้ๆ ของฉันลงโทษฉัน ฉันถูกฟาดด้วยแส้ห้าสิบทีจนแผ่นหลังเหวอะหวะ ในขณะที่ดันเตเอามือปิดตาอิซาเบลลาไว้ เพื่อปกป้องเธอจากความอัปลักษณ์ของฉัน “แกมันไม่มีค่าอะไรเลย แกเป็นแค่อะไหล่สำรอง จำใส่หัวไว้ด้วย” ฉันนอนจมกองเลือดด้วยความสิ้นหวัง ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมคนที่ฉันยอมแลกชีวิตดึงขึ้นมาจากนรก ถึงได้มองฉันเป็นแค่หัวขโมยที่น่าขยะแขยง ทำไมครอบครัวสายเลือดเดียวกันถึงเห็นฉันเป็นแค่อวัยวะสำรองที่รอวันถูกชำแหละ ในค่ำคืนนั้น ความรักและความหวังโง่ๆ ในใจของฉันก็ได้ดับสลายลงอย่างสมบูรณ์ เช้าวันแต่งงานของพวกเขา ฉันยื่นกล่องของขวัญให้ดันเต ข้างในมีเทปคาสเซตต์ซึ่งเป็นหลักฐานชิ้นเดียวที่ยืนยันว่าฉันคือ 'เซเว่น' ตัวจริง จากนั้น ฉันก็เซ็นเอกสารตัดขาดจากครอบครัว ขว้างโทรศัพท์ทิ้ง แล้วขึ้นเที่ยวบินเที่ยวเดียวมุ่งหน้าสู่ซิดนีย์ กว่าที่เขาจะได้ฟังเทปม้วนนั้นและตระหนักว่าตัวเองแต่งงานกับปีศาจร้าย ฉันก็คงอยู่ไกลออกไปหลายพันไมล์ และไม่มีวันหวนกลับมาอีกตลอดกาล

ตลอดสามปี ฉันเป็นภรรยาผู้เงียบงันของอันเดอร์บอสมาเฟียแห่งนิวยอร์ก ฉันคอยขัดคราบเลือดออกจากเสื้อเชิ้ตให้เขา และทำหน้าที่เป็นเพียงเครื่องเรือนชิ้นหนึ่งในคฤหาสน์ แต่เขากลับทิ้งฉันไว้กลางสายฝนในวันเกิดของตัวเอง เพียงเพื่อรีบไปช่วยแฟนเก่าของเขาจากอาการสติแตกเรื่องส้นรองเท้าหัก เขามัวแต่ยุ่งกับการส่งข้อความหาผู้หญิงที่เขารักอย่างแท้จริง จนตวัดลายเซ็นลงบนเอกสารที่ฉันยื่นให้โดยไม่ได้เหลือบมองเลยสักนิด “เสร็จแล้ว” เขาพูดด้วยน้ำเสียงปราศจากความรู้สึก โดยไม่รู้เลยว่าสิ่งที่ซ่อนอยู่ใต้ปึกรายงานการขนส่งนั้น คือคำร้องขอเพิกถอนการสมรสของเรา ความรักที่ฉันมีให้เขาถูกเหยียบย่ำจนไม่เหลือชิ้นดี เขาปล่อยให้เธอเยาะเย้ยฉัน และยื่นแก้ววิสกี้ซึ่งเป็นเครื่องดื่มโปรดของเธอให้ฉัน โดยลืมไปว่าฉันเกลียดรสชาติของมันแค่ไหน ฉันเพิ่งตระหนักได้ว่า ต่อให้ฉันพยายามอุทิศชีวิตให้เขามากเท่าไหร่ ฉันก็เป็นได้แค่วิญญาณไร้ค่าในบ้านของตัวเอง ฉันจึงตัดสินใจเลิกรอคอย ฉันเผาภาพแต่งงานของเราในเตาผิง ทิ้งแหวนแพลทินัมไว้ในกองขี้เถ้า และขึ้นเที่ยวบินเที่ยวเดียวมุ่งหน้าสู่ซานฟรานซิสโกพร้อมเงินชดเชย ต่อให้ยมทูตอย่างเขาจะเพิ่งรู้ตัวว่าสูญเสียอะไรไป จนต้องยอมคุกเข่าอ้อนวอนและขอร้องให้ฉันกลับไปเป็นราชินีของเขาในภายหลัง ครั้งนี้ฉันก็เลือกที่จะเดินจากมา

ฉันคือสถาปนิกและผู้สร้างป้อมปราการดิจิทัลให้กับดอนมาเฟียที่ทรงอิทธิพลที่สุดในนิวยอร์ก ในสายตาของทุกคน ฉันคือราชินีผู้สง่างามและสมบูรณ์แบบของเขา แต่ในขณะที่เรากำลังดินเนอร์ โทรศัพท์สำรองของฉันก็สั่นเตือนอยู่ใต้โต๊ะ มันคือข้อความจากชู้รักของเขา พร้อมรูปถ่ายที่ตรวจครรภ์ซึ่งขึ้นสองขีด “สามีของคุณกำลังฉลองอยู่ตอนนี้ คุณก็เป็นแค่เฟอร์นิเจอร์ประดับบ้าน” เธอส่งคลิปวิดีโอที่เขาพูดเต็มปากว่าฉันเป็นแค่สิ่งของที่ ‘มีประโยชน์ใช้สอย’ เขาบอกว่าฉันเป็นแค่ทรัพย์สินที่เป็นหมัน เก็บไว้เพื่อเชิดหน้าชูตา ในขณะที่เธอคือคนที่จะอุ้มท้องทายาทของเขา ฉันมองข้ามโต๊ะไปหาเขา เขายิ้มและกุมมือฉัน โกหกฉันซึ่งๆ หน้าโดยไม่กะพริบตา เขาคิดว่าตัวเองเป็นเจ้าของชีวิตฉัน เพียงเพราะเขาเคยช่วยชีวิตฉันไว้เมื่อสิบปีก่อน เขาคิดว่าฉันจะยอมทนกับการถูกเหยียดหยามและหยามเกียรติ เพียงเพราะฉันไม่มีที่ไปและไม่มีใครกล้าหย่ากับดอน แต่เขาคิดผิด ฉันไม่อยากหย่า และฉันก็ไม่อยากฆ่าเขา เพราะนั่นมันง่ายเกินไป ฉันโอนเงินห้าสิบล้านดอลลาร์เข้าบัญชีลับ และทำลายเซิร์ฟเวอร์ทั้งหมดของอาณาจักรเขาทิ้ง จากนั้นฉันก็ยกยาเคมีจากตลาดมืดขึ้นดื่ม เพื่อลบล้างความทรงจำและตัวตนของตัวเองทิ้งอย่างถาวร ต่อให้เขาต้องเผาโลกทั้งใบเพื่อตามหาฉัน เขาก็จะไม่มีวันได้พบภรรยาของเขาอีกต่อไป

สี่ปีที่ฉันเฝ้ามองรอยกระสุนบนหน้าอกของเชส ฉันเชื่อมาตลอดว่ามันคือหลักฐานความรักที่เขายอมเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อปกป้องฉัน ในวันครบรอบ เขาบอกให้ฉันสวมชุดเดรสสีขาวและกระซิบว่าคืนนี้จะเปลี่ยนทุกอย่าง ฉันเดินเข้างานกาล่าด้วยความหวังว่ากำลังจะได้เป็นเจ้าสาว แต่ฉันกลับต้องยืนตัวชาอยู่กลางห้องบอลรูม มองเขาสวมแหวนไพลินประจำตระกูลลงบนนิ้วของผู้หญิงอีกคน... คาริน ลูกสาวของแก๊งมาเฟียคู่แข่ง เมื่อฉันส่งสายตาอ้อนวอนขอให้เขาช่วยฉันจากความอับอาย เขากลับมองมาด้วยสายตาเย็นชาและประกาศต่อหน้าทุกคน "คารินมีไว้สำหรับอำนาจ เอมเบอร์มีไว้สำหรับความสุข อย่าสับสนระหว่างสองสิ่งนี้" เขาคาดหวังให้ฉันยอมอยู่เป็นแค่เมียน้อยที่เชื่อฟัง ซ้ำยังขู่ว่าจะส่งรถไถไปขุดหลุมศพแม่ของฉันขึ้นมาทำลายทิ้ง หากฉันกล้าขัดขืน เขาคิดว่าฉันไม่มีทางหนีรอดเพราะหนี้พนันก้อนโตของพ่อ หัวใจของฉันไม่ได้แค่แตกสลาย แต่มันถูกแผดเผาจนกลายเป็นเถ้าถ่าน สี่ปีที่ผ่านมาฉันเป็นแค่ของเล่น เป็นสัตว์เลี้ยงที่เขาคิดจะเหยียบย่ำและย่ำยีจิตใจยังไงก็ได้งั้นเหรอ? เขาคิดผิด ด้วยมือที่สั่นเทา ฉันหยิบโทรศัพท์ออกมาพิมพ์ข้อความหาผู้ชายที่เป็นดั่งปีศาจฝันร้ายของเชส... คีธ มอสลีย์ เจ้าพ่อมาเฟียที่ทรงอิทธิพลที่สุด "หนี้ของพ่อ ฉันพร้อมชำระมันด้วยการแต่งงาน" สามวินาทีต่อมา ข้อความตอบกลับก็สั่นเตือนบนฝ่ามือ "ตกลง" ในเมื่อเขาเลือกที่จะโยนฉันทิ้ง ฉันก็จะยอมเป็นภรรยาของปีศาจเพื่อกลับมาเผาโลกของเขาให้วอดวาย

ฉันคือเจ้าหญิงแห่งมาเฟียชิคาโก ลูกากับมัตเตโอคือผู้พิทักษ์ที่กรีดเลือดร่วมสาบานตั้งแต่เด็กว่าจะปกป้องฉันด้วยชีวิต แต่ในคืนที่โซเฟียจงใจเล็งพลุใส่ฉันจนไฟลุกท่วมตัว คำสาบานนั้นก็กลายเป็นเถ้าถ่าน ขณะที่ฉันดิ้นทุรนทุรายกรีดร้องอยู่บนพื้น ผู้พิทักษ์ทั้งสองกลับวิ่งข้ามร่างฉันไปหาโซเฟีย พวกเขาเอาเสื้อแจ็กเก็ตคลุมร่างเธอพลางปลอบโยนเพราะเธอตกใจกับแรงสะท้อนของพลุ ปล่อยให้ฉันถูกไฟคลอกจนผิวหนังไหม้เกรียม ซ้ำร้ายเมื่อฉันตื่นขึ้นมาในโรงพยาบาลพร้อมแผลเป็นถาวร พวกเขากลับขโมยสร้อยไข่มุกของแม่ฉันไปให้เธอใส่ และยอมกรีดฝ่ามือตัวเองเพื่อรับโทษแทนเธอ "เธอไร้เดียงสานะ เอเลนา ทำไมเธอถึงใจร้ายขนาดนี้?" มิตรภาพสิบปีถูกทำลายลงเพียงเพราะน้ำตาจอมปลอมของเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง พวกเขามองข้ามความเจ็บปวดของฉัน และตราหน้าว่าฉันเป็นคนเลือดเย็นที่พยายามจะรังแกคนอ่อนแอ ฉันไม่ร้องไห้ ไม่โวยวาย และไม่อ้อนวอน ฉันเพียงแค่เก็บกระเป๋าแล้วแปรพักตร์ไปยังสถานที่ที่พวกเขาไม่อาจตามมาได้ นั่นคือสู่อ้อมแขนของดันเต มอเรตตี คาโปผู้โหดเหี้ยมและทรงอำนาจแห่งนิวยอร์ก กว่าที่พวกเขาจะตระหนักถึงความผิดพลาดและคลานกลับมาอ้อนวอนขอให้ฉันยกโทษให้ ฉันก็กลายเป็นราชินีของชายอื่นไปเสียแล้ว

ตลอดสี่ปี ฉันเป็นเพียงภรรยาผู้ว่านอนสอนง่ายของมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในชิคาโก คืนนี้คืองานนิทรรศการศิลปะที่สำคัญที่สุดในชีวิตของฉัน เขาสัญญาเป็นมั่นเหมาะว่าจะไม่พลาดเด็ดขาด แต่เขากลับไปปรากฏตัวอยู่บนข่าวค่ำ ดันเตกำลังใช้ร่างและสูทราคาแพงกำบังสายฝนให้ผู้หญิงอีกคน หุ้นส่วนทางธุรกิจผู้ไร้ความปรานี แขกในแกลเลอรีเริ่มกระซิบกระซาบ สายตาสมเพชเวทนาเหล่านั้นเปลี่ยนค่ำคืนแห่งความสำเร็จสูงสุดของฉันให้กลายเป็นลานประหารที่น่าอับอายขายหน้า จากนั้นข้อความจากเขาก็ส่งมา “มีเรื่องด่วนเข้ามา อิซาเบลลาต้องการตัวผม คุณคงเข้าใจ มันคือธุรกิจ” ข้อความเยือกเย็นนั้นย้ำเตือนว่า ฉันเป็นเพียงสิ่งของประดับบารมีเพื่อฟอกขาวชื่อเสียงเปื้อนเลือดของเขา เขาไม่เคยเห็นคุณค่าในตัวฉันเลย หัวใจของฉันไม่ได้แตกสลาย แต่มันกลายเป็นน้ำแข็ง และที่ตลกร้ายที่สุดคือ ฉันเพิ่งพบว่าตัวเองกำลังตั้งท้องลูกของเขา ลูกที่เขาจะมองว่าเป็นเพียงทายาทสืบทอดอำนาจมืด เป็นทรัพย์สินอีกชิ้นที่ต้องถูกควบคุม ฉันจะไม่มีวันยอมให้ลูกต้องเติบโตมาในโลกที่โหดร้ายและเย็นชาของเขาเด็ดขาด เช้าวันรุ่งขึ้น ฉันเดินเข้าไปขัดจังหวะการประชุมของเขาและยื่นปึกเอกสารของแกลเลอรีให้ ด้วยความเย่อหยิ่งและรำคาญ เขาตวัดลายเซ็นทิ้งส่งๆ ไปโดยไม่แม้แต่จะอ่าน เขาไม่รู้เลยว่า แผ่นกระดาษที่ซ่อนอยู่อย่างแนบเนียนข้างใต้นั้นคือใบหย่าของเรา และเอกสารสละสิทธิ์ความเป็นพ่ออย่างเด็ดขาด เขาเพิ่งจะเซ็นทิ้งภรรยาและลูกของตัวเอง ราวกับเป็นเพียงเศษกระดาษไร้ค่า จากนั้นฉันก็จองตั๋วเที่ยวเดียว เก็บกระเป๋าเพียงใบเดียว และหายตัวไปจากโลกของเขาตลอดกาล

เหลือเวลาอีกเพียงสามวัน ฉันก็จะเข้าพิธีแต่งงานกับดันเต้ อันเดอร์บอสมาเฟียที่ฉันหลงรักและเชื่อว่าเป็นฮีโร่ช่วยชีวิตฉันมาตลอดแปดปี จนกระทั่งฉันปลดล็อกโทรศัพท์ลับของเขา และพบว่าเขากำลังซุกซ่อนนักเต้นระบำเปลื้องผ้าไว้ เขาเอาแหวนเพชรสีชมพูหายากของจริงไปสวมให้นังนั่น แล้วเตรียมเอาแหวนเพชรสังเคราะห์ของปลอมมาสวมให้ฉันในวันแต่งงาน เขาไม่เพียงแค่นอกใจ แต่ยังเหยียบย่ำศักดิ์ศรีฉันสารพัด เขาออกโรงปกป้องเมียน้อยและหักหน้าฉันต่อหน้าลูกน้อง หนำซ้ำในวันเกิดของฉัน เขายังทิ้งฉันไว้ข้างถนนเปลี่ยวกลางดึก เพียงเพราะเมียน้อยโทรมาแกล้งสร้างสถานการณ์ว่ากำลังจะแท้งลูก ฉันยอมสวมบทบาทเจ้าหญิงมาเฟียที่สมบูรณ์แบบมาเสมอ เพราะคิดว่าเขาคือคนที่ฝ่ากองเพลิงเข้าไปช่วยฉันเมื่อตอนเด็ก เขาคิดว่าฉันเป็นแค่เบี้ยทางการเมืองที่โง่เขลาและอ่อนแอ คิดว่าฉันจะยอมหลับตาข้างหนึ่งและทนรับการดูถูกนี้ได้ แต่เขาคิดผิด ฉันไม่ร้องไห้ฟูมฟาย ฉันถอดแหวนปลอมทิ้งไว้ แล้วกดเบอร์โทรหา 'เอ็นโซ' ผู้นำตระกูลคู่อริ ชายที่พ่อของฉันเรียกว่าซาตาน และเป็นฮีโร่ตัวจริงที่ช่วยฉันไว้ในวันนั้น "การแต่งงานยกเลิกแล้ว ฉันต้องการเป็นพันธมิตรกับคุณ และเผาตระกูลของมันให้ราบเป็นหน้ากลอง"

U1 - ก็บอกว่าฉันไม่ใช่คนิ้งไง!! / เธอคิดว่าฉันจำเมียตัวเองไม่ได้หรือไง?