"เมื่อความลับและหนี้สินแปดหลัก กลายเป็นพันธนาการที่ยากจะหลุดพ้น" หลังจากสูญเสียพ่อไปอย่างกะทันหัน ชีวิตอันสงบสุขของ "ไอรีน" นักบัญชีสาวผู้ยึดมั่นในความถูกต้อง ก็พลิกผันในพริบตา เมื่อเธอพบหนี้ลับจำนวนสิบสองล้านบาทที่พ่อทิ้งไว้เบื้องหลัง และเจ้าหนี้ไม่ใช่สถาบันการเงินทั่วไป แต่คือ "อลัน เศรษฐโสภณ" ชายหนุ่มผู้ทรงอิทธิพล เยือกเย็น และกุมอำนาจในโลกสีเทาไว้อย่างเบ็ดเสร็จ แทนที่จะทวงหนี้ด้วยความรุนแรง อลันกลับยื่นข้อเสนอที่เธอแทบไม่มีทางปฏิเสธ นั่นคือการทำงานใกล้ชิดเขาเพื่อแลกกับการล้างหนี้ ทว่ายิ่งไอรีนสืบลึกลงไปในตัวเลขบัญชีอันน่าสงสัย และเข้าใกล้ตัวตนที่แท้จริงของเขามากเท่าไร เธอก็ยิ่งตระหนักว่าโลกของอลันเต็มไปด้วยอันตราย ส่วนสายตาที่คอยจับจ้องเธอนั้น ไม่ได้มีเพียงความคุกคาม หากยังแฝงความปรารถนาที่ชัดเจนขึ้นทุกวัน เมื่อโลกที่เธอเคยเชื่อมั่นเริ่มสั่นคลอน และหัวใจกำลังหวั่นไหวให้กับชายอันตรายที่ไม่ควรรัก ไอรีนจะหาทางเอาตัวรอดจากพันธนาการครั้งนี้ได้อย่างไร ในเมื่ออลันไม่ได้ต้องการเพียงให้เธอชดใช้หนี้ แต่ยังต้องการครอบครองเธอไว้ทั้งชีวิตและหัวใจ…

อย่าโง่ไปหน่อยเลยพาขวัญ ฉันแค่พูดคำหวานหลอกเธอให้เชื่อ ให้เธอมอบกายให้ฉันง่าย ๆ เหมือนที่พี่ชายเธอเคยทำกับน้องสาวฉันนั่นแหละ

เขา…เหมือนกับคนที่มีอะไรอยู่ในใจตลอดเวลา เธอ…เด็กสาวที่ไม่เคยย่อท้อต่ออุปสรรคในชีวิต “ช่วยลืมเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนไปเถอะค่ะท่านประธาน ถือว่ามันไม่เคยเกิดขึ้นแล้วกันนะคะ” อยู่ดีๆ วันหนึ่งเธอก็ดันไปมีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งกับท่านประธานหน้านิ่งสุดแสนจะเย็นชาที่ทำตัวไม่สนโลกอยู่ตลอดเวลาที่เธอทำงานด้วยมาตลอดระยะเวลาสองปี

วันครบรอบแต่งงานสามปี พรกมลจัดขนมชั้นรอสามีอย่างอดทน แต่กลิ่นเหล้าและน้ำหอมผู้หญิงจากตัวอภิเดชทำให้เธอรู้สึกคลื่นไส้ทันที สายของศศิกานต์ดังขึ้น เขาผลักเธอทิ้งแล้ววิ่งออกไปทันที เธอได้ยินเสียงเขาบอกให้โยนของขวัญครบรอบทิ้ง และบอกว่าเขารักแค่ศศิกานต์คนเดียว ข่าวการตั้งครรภ์ทำให้อภิเดชโกรธจัด เขายื่นสัญญาหย่าแล้วสั่งให้เธอไปทำแท้ง เธอล้มลงเพราะถูกผลัก แต่เขากลับไม่ยื่นมือช่วย กลับเดินจากไปอย่างเย็นชา ที่บริษัท เพื่อนร่วมงานนินทาและศศิกานต์แกล้งให้เธออาเจียนต่อหน้าคนอื่น อภิเดชเชื่อคำโกหกของอีกฝ่ายเต็มที่ แม้เธอจะปฏิเสธก็ตาม พรกมลเซ็นสัญญาหย่า ลาออกจากงาน แล้วเดินออกจากชีวิตเก่าโดยไม่เหลียวหลัง เธอสาบานว่าจะเลี้ยงลูกคนเดียวให้ได้

ในวันครบรอบแต่งงานสามปี ฉันตั้งใจทำขนมทองหยิบสุดฝีมือไปให้สามีถึงห้องนอน แต่ภาพที่เห็นกลับเป็นเขากำลังกอดรัดฟัดเหวี่ยงอยู่บนเตียงกับเพื่อนสนิทของฉันเอง แทนที่จะสำนึกผิด เขากลับตะคอกด่าฉันว่าไร้มารยาทที่ไม่รู้จักเคาะประตู และด่าทอว่าฉันทำตัวไร้การศึกษา ส่วนเพื่อนสนิทก็แสร้งบีบน้ำตาซุกอกเขา แต่แววตากลับเย้ยหยันอย่างผู้ชนะ ซ้ำร้ายแม่สามีและน้องสะใภ้ยังรุมด่าทอ ไล่ฉันออกจากบ้านราวกับขยะ เพียงเพราะเมียน้อยประกาศว่ากำลังตั้งท้องทายาทให้ตระกูล พวกเขาหัวเราะเยาะ คิดว่าถ้าหย่ากันไป ผู้หญิงจืดชืดที่ไม่มีอะไรติดตัวอย่างฉันคงต้องไปนอนข้างถนน สามปีที่ฉันยอมทิ้งทุกอย่างเพื่อมาเป็นแม่บ้านที่แสนดี ยอมทนให้พวกเขาเหยียบย่ำศักดิ์ศรี เพราะคิดว่าความรักจะเอาชนะทุกอย่างได้ แต่ฉันตาสว่างแล้ว "เด็กในท้อง ไม่รู้ว่าเป็นลูกของใครกันแน่" ฉันโยนใบหย่าพร้อมกับผลตรวจภาวะเป็นหมันขั้นรุนแรงและเสื่อมสมรรถภาพของเขาลงบนโต๊ะ ทิ้งครอบครัวจอมปลอมนี้ไว้เบื้องหลัง ถึงเวลาที่ฉันจะต้องปลุกตัวตนที่ซ่อนไว้มาตลอดสามปีให้โลกได้รู้ ทั้งการเป็น 'หมอนกกระเรียน' อัจฉริยะทางการแพทย์ที่ท่านนายพลระดับประเทศยังต้องยอมจ่ายเงินแสนล้านเพื่อขอพบ และ 'ลิเลียน' ราชินีนักแข่งรถใต้ดินที่พร้อมจะเหยียบอีโก้ของอดีตสามีให้จมดินกลางสนามแข่ง!

เลขาคนสวยที่เข้ามาเปลี่ยนชีวิตประธานหนุ่มผู้เย็นชา จากความใกล้ชิดในหน้าที่ กลายเป็นความสัมพันธ์ลับที่ยากจะห้ามใจ แต่เมื่อข่าวลือเรื่องรักแรกหวนกลับมา หัวใจของเธอก็เริ่มสั่นคลอน… ระหว่าง “หน้าที่” กับ “ความรัก” เขาจะเลือกอะไร

ลูกสาวคนกลางที่น่าสงสารของบ้านตระกูลเฉิน ตัวประกอบนิยายผู้แสนจืดจาง ชีวิตอนาถาที่เคยได้รับถูกเปลี่ยนไปเพราะเธอคือผู้พลิกชะตาของ “เฉินลั่ว”

ฉันติดอยู่ในห้องที่ไฟกำลังลุกไหม้ ควันดำหนาทึบทำให้ฉันสำลักจนแทบขาดใจ ฉันใช้แรงเฮือกสุดท้ายโทรหาสามีที่แต่งงานกันมาสามปีเพื่อขอความช่วยเหลือ แต่เขากลับตวาดด้วยความรำคาญว่าฉันกำลังเล่นบ้าอะไรเพื่อเรียกร้องความสนใจ แล้วตัดสายทิ้งไปทันที เพียงเพราะได้ยินเสียงบ่นว่าหายใจไม่ออกของนางเอกสาวที่เขาแอบควงอยู่ ในขณะที่ฉันต้องเอาเก้าอี้ทุบกระจกหนีตายจนแขนถูกไฟลวก หน้าจอโทรศัพท์กลับเด้งแจ้งเตือนข่าวบันเทิงด่วน ภาพสามีของฉันกำลังประคองผู้หญิงคนนั้นเข้าโรงพยาบาลกลางดึกด้วยสายตาห่วงใยสุดซึ้งปรากฏหราอยู่บนนั้น ตลอดสามปีที่ฉันยอมทิ้งอนาคตนักเขียนบทชื่อดังมาเป็นภรรยาในเงามืด คอยดูแลเขาทุกอย่าง แต่ในนาทีความเป็นความตาย เขากลับเลือกที่จะปล่อยให้ฉันถูกไฟคลอกตาย เพียงเพราะผู้หญิงคนนั้นเวียนหัว ฉันมองแผลไฟลวกที่แขนแล้วได้แต่สมเพชความโง่เขลาของตัวเอง ฉันยอมทิ้งทุกอย่างเพื่อความรักที่ไม่มีอยู่จริง เป็นแค่ของเล่นที่เขาพร้อมจะเขี่ยทิ้งเมื่อไหร่ก็ได้ ฉันถอดแหวนแต่งงานที่เปื้อนเขม่าควันทิ้ง ร่างหนังสือสัญญาหย่าพร้อมเซ็นชื่ออย่างไม่ลังเล ก่อนจะโอนเงินแปดหลักคืนให้เขาเป็นค่าอาหารและที่พักตลอดสามปีที่ผ่านมา "การแต่งงานที่น่าสมเพชนี้... มันจบลงแล้ว" ฉันลากกระเป๋าออกจากคฤหาสน์หลังนั้น บล็อกเบอร์เขาทุกช่องทาง แล้วกลับคืนสู่วงการบันเทิงในฐานะตัวแม่ที่ทุกคนต้องการตัว และครั้งนี้ ฉันจะทวงทุกอย่างที่เป็นของฉันคืนมา

ในเมื่อพระเจ้าให้เรือนร่างและหน้าตาเรามาแต่ท่านไม่ได้ให้เงินทองมากมายกับเรา เราก็ควรจะใช้หน้าตาที่ท่านให้มาเป็นประโยชน์ ****** "โลกนี้มันไม่มีอะไรยุติธรรมหรอก ในเมื่อเราไม่ได้รวยล้นฟ้าศักดิ์ศรีมันก็ไม่จำเป็นเท่าไหร่หรอก ใครจะมองยังไงเกรซไม่สนใจหรอกเพราะถ้าหากไม่ทำแบบนี้ก็คงต้องถูกพ่อเลี้ยงพาไปขายให้เสียที่บ่อนและถึงตอนนั้นคิดว่าสถานการณ์มันก็คงแย่มากๆ" ****** "คุณธามนี่มันห้องทำงานนะคะ" "จะที่ไหนผมไม่สนใจหรอกถ้าผมต้องการคุณก็มีหน้าที่อ้าขาให้ผมเท่านั้น" "มันจะมากเกินไปแล้วนะคะ" "ไม่มากเกินไปหรอกเพราะตอนนี้ยังไม่ครบสัญญา" "คุณธามคะ เกรซขอร้องถ้าเป็นที่อื่นเกรซจะไม่ว่าอะไรเลยแต่ต้องไม่ใช่ที่ห้องทำงาน" เธอขอร้องเตือนด้วยเสียงสั่น

ฉันนอนจมกองเลือดอยู่กลางถนนท่ามกลางสายฝนที่ตกกระหน่ำ ลมหายใจรวยรินพร้อมความเจ็บปวดที่ฉีกกระชากหน้าท้องซึ่งกำลังอุ้มลูกของเรา ฉันใช้แรงเฮือกสุดท้ายกดโทรหาสามีที่รักสุดหัวใจ แต่เสียงที่ลอดผ่านสายฝนมากลับไม่ใช่เขา "พี่ธนพลกำลังอาบน้ำอยู่น่ะค่ะ มีอะไรหรือเปล่า หรือว่า... เจ็บท้องจะคลอดแล้ว?" นั่นคือเสียงของน้องสาวบุญธรรมที่ฉันคอยดูแลมาตลอด หล่อนหัวเราะเยาะและสารภาพอย่างหน้าชื่นตาบานว่าแอบลักลอบได้เสียกับสามีฉันมานานแล้ว หล่อนด่าว่าฉันนั่งทับตำแหน่งภรรยามานานเกินไป ทั้งที่ตลอดสามปีฉันยอมทิ้งเกียรติยศ นำสินสอดทั้งหมดไปพยุงบริษัทที่ใกล้เจ๊งของเขา แต่สิ่งที่ได้รับกลับเป็นการหักหลังที่เลือดเย็น ทันใดนั้น รถกระบะคันหนึ่งก็เสียหลักพุ่งเข้ามากระแทกร่างของฉันจนแหลกละเอียด ก่อนสติจะดับวูบ ความแค้นอัดแน่นอยู่เต็มอก ทำไมฉันถึงทุ่มเททุกอย่างให้ผู้ชายสารเลวและน้องสาวเนรคุณคู่นี้ เพียงเพื่อถูกทิ้งให้ตายข้างถนนพร้อมลูกในท้อง? ฉันตายตาหลับแบบนี้ไม่ได้! เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง หน้าท้องของฉันเรียบแบนไร้ร่องรอยบาดแผล ฉันย้อนเวลากลับมาเมื่อสามปีก่อน... วันที่จะมีงานประมูลการกุศล ในเมื่อสวรรค์ให้โอกาส ชาตินี้ฉันจะขอทวงทุกอย่างคืน และลากพวกมันสองคนลงนรกไปด้วยมือของฉันเอง!

“เซียนปรุงยาปลายแถว” อย่างข้า แค่เฝ้าหม้อยายังทำระเบิดได้ ใครจะไปคิดว่า…พอลืมดูไฟเพราะมัวแต่อ่านนิยายอยู่ดีๆ ข้าจะทะลุมิติเข้ามาอยู่ในนิยายเรื่องนั้นเสียเอง! แถมยังมาอยู่ในร่าง “มู่หรงซี” พระชายาจิ่นอ๋องผู้แสนอาภัพ ที่ถูกแม่เลี้ยงกับน้องสาวต่างมารดารังแกสารพัด ถูกวางยา ส่งขึ้นเตียงท่านอ๋อง และสุดท้ายยังต้องตายอย่างอนาถในเนื้อเรื่องเดิมอีกต่างหาก เดิมทีข้าคิดเพียงเอาชีวิตรอด จัดการคนชั่ว กินอิ่ม นอนสบาย ใช้ชีวิตเป็นพระชายาปลาเค็มไปวันๆ ก็พอแล้ว แต่เหตุใดทุกอย่างถึงเริ่มแปลกไป สามีผู้เย็นชาที่ควรเกลียดข้า กลับคลั่งรักข้าหนักขึ้นทุกวัน ครอบครัวจวนอ๋องที่ควรแตกแยก กลับอบอุ่นจนเหมือนบ้านจริงๆ ส่วนเหล่าตัวร้ายก็ทยอยพังพินาศกันหมดอย่างน่าอนาถ

วันนี้เป็นวันที่ฉันนัดตรวจสุขภาพกับสามี แต่เขากลับปล่อยให้ฉันรอเก้อเป็นชั่วโมง เขาโทรมาอ้างว่าติดประชุมด่วนที่โรงแรมหรูข้างโรงพยาบาล ฉันตั้งใจจะไปเซอร์ไพรส์ แต่พอไปถึงหน้าห้องสวีทที่เขาเหมาจ่ายไว้รายปี กลับได้ยินเสียงหัวเราะคิกคักของผู้หญิงและเสียงน้ำสาดกระเซ็น "เมื่อไหร่คุณจะหย่ากับผู้หญิงไร้ประโยชน์คนนั้นสักทีคะ" "เร็ว ๆ นี้แหละที่รัก อดทนอีกนิดนะ" เสียงทุ้มต่ำของสามีที่ฉันรักมาห้าปีตอบกลับอย่างอ่อนโยน หลังจากวันนั้น เขายังคงทำตัวเป็นสามีที่แสนดี ซื้อสร้อยคอราคาแพงมาง้อฉัน แต่ฉันกลับเห็นสร้อยแบบเดียวกันเป๊ะอยู่บนคอของเมียน้อยที่เขาพามาหยามศักดิ์ศรีถึงในบ้าน ซ้ำเขายังกักขังหน่วงเหนี่ยวฉันไว้ไม่ให้ไปไหน ห้าปีของการแต่งงานที่ฉันยอมทิ้งบริษัทเทคโนโลยีของตัวเองเพื่อมาเป็นภรรยาที่คอยอยู่เบื้องหลังเขา กลับกลายเป็นเพียงเรื่องตลกชิ้นหนึ่ง ในสายตาพวกเขา ฉันคงเป็นแค่ของตายที่ไม่มีวันยืนด้วยลำแข้งตัวเองได้ แต่พวกเขาคิดผิด ฉันแอบหนีออกจากบ้าน โทรหาทนายเพื่อร่างสัญญาหย่า บีบแม่สามีให้โอนอสังหาริมทรัพย์มาเป็นชื่อฉันเพื่อแลกกับการปิดปากเรื่องลูกชายนอกใจ แล้วจัดการขายทอดตลาดกวาดเงินสด 500 ล้านบาทเข้าบัญชีทันที ฉันถอดแหวนแต่งงานทิ้งลงสระน้ำอย่างไร้เยื่อใย นำเงินทุนก้อนใหญ่กลับไปฟื้นฟูบริษัทเก่าของตัวเอง และเตรียมเจรจาธุรกิจกับซีอีโอหนุ่มที่ทรงอิทธิพลที่สุดในวงการ จากนี้ไป ฉันจะทำให้พวกเขาได้เห็นกับตา ว่าใครกันแน่ที่จะไม่เหลืออะไรเลย

กฤศมนถูกอัครพล สามีที่เธอรักและทุ่มเทให้หมดหัวใจ ผลักตกลงมาจากดาดฟ้าของโรงพยาบาลจิตเวช ก่อนหน้านั้น เขาปั่นหัวเธออย่างเลือดเย็น กักขังและทรมานสารพัดจนทุกคนในครอบครัวเชื่อสนิทใจว่าเธอเป็นบ้า เขาค่อย ๆ ช่วงชิงทุกอย่างไปจากเธออย่างแนบเนียน ทั้งบริษัทเทคโนโลยีที่เธอสร้างมากับมือ ครอบครัวที่หลงเชื่อคำโกหกของเขา และสุดท้ายเขาก็พรากชีวิตของเธอไป ร่างของเธอแหลกเหลวอยู่บนพื้นคอนกรีตเย็นเยียบ ขณะที่เขายืนมองลงมาด้วยรอยยิ้มของผู้ชนะ จนถึงวินาทีที่ความตายมาเยือน เธอถึงเพิ่งตาสว่างว่าความรักที่ผ่านมาคือแผนการลวงโลก ความเกลียดชังและเคียดแค้นสลักลึกลงไปในวิญญาณ ทำไมเธอถึงโง่เขลาปล่อยให้ผู้ชายสารเลวคนนี้ทำลายชีวิตจนย่อยยับได้ถึงเพียงนี้! แต่เมื่อสติกลับคืนมา กฤศมนกลับลืมตาตื่นขึ้นมาในห้องนอนที่คุ้นเคย เธอได้กลับมาเกิดใหม่ในวัยยี่สิบสองปี... วันที่ครอบครัวกำลังจะตัดสินใจเลือกคู่ครอง "ณัชเลือกคุณอัครพลค่ะ" เสียงของน้องสาวต่างแม่ดังขึ้น พร้อมแววตาเยาะหยันที่ทำให้กฤศมนตระหนักได้ทันทีว่าน้องสาวก็ย้อนเวลากลับมาเช่นกัน และกำลังชิงตัดหน้าเลือกอดีตสามีสารเลวเพราะคิดว่านั่นคือทางลัดสู่ความยิ่งใหญ่ กฤศมนเหยียดยิ้มเย็นชา ในเมื่ออยากได้ขยะชิ้นนี้เธอก็จะสงเคราะห์ยกให้ ส่วนเธอจะขอเลือก 'รัฐศาสตร์' ทายาทตัวจริงที่ใคร ๆ ก็มองว่าไร้อำนาจ เพื่อก้าวขึ้นเป็นนายหญิง และเตรียมบดขยี้พวกมันทุกคนให้แหลกคามือ!

ฉันคือลูน่าแห่งฝูงหมาป่าซิลเวอร์มูน แต่ทุกคนกลับเรียกฉันว่า “ภรรยาที่ไร้ตัวตน” ตลอดสิบแปดปี ฉันสวมบทบาทโอเมก้าผู้อ่อนแอและยอมจำนนต่อแอนโทนี สามีที่เป็นอัลฟ่าของฉัน จนกระทั่งฉันพบว่าเขาแอบกินยาบล็อกพันธะที่ผิดกฎหมายเพื่อซ่อนการนอกใจ ฉันสะกดรอยตามเขาไปที่โรงแรม คาดว่าจะพุ่งเข้าไปจับชู้ระหว่างเขากับเคเทีย แต่ฉันกลับได้ยินเสียงเจค็อบ ลูกชายวัยรุ่นของฉันเอง กำลังหัวเราะร่วนอยู่กับพวกเขาสองคนในห้อง “แม่ก็แค่คนในคราบหมาป่า ผมอายที่มีเธอเป็นแม่ เคเทียต่างหากที่คู่ควรกับการเป็นลูน่าตัวจริง” ลูกชายที่ฉันรักดั่งแก้วตาดวงใจกลับรู้เห็นเป็นใจ และสนับสนุนให้พ่อนำเมียน้อยมาแทนที่ฉันอย่างหน้าชื่นตาบาน พวกเขาเยาะเย้ยที่ฉันไร้กลิ่นและด่าว่าฉันเป็นของมีตำหนิ โดยไม่เคยรู้เลยว่ารอยแผลเป็นขรุขระบนหน้าอกของฉัน เกิดจากการที่ฉันยอมสละแก่นแท้และพลังหมาป่าทั้งหมดเพื่อต่อลมหายใจให้เจค็อบในคืนที่เขาเกิด ฉันยอมกลายเป็นคน “อ่อนแอ” เพื่อรักษาชีวิตลูกไว้ แต่สิ่งที่พวกเขาตอบแทนฉันคือการหักหลังและคำดูถูกเหยียดหยามอย่างงั้นเหรอ? เมื่อความเสียสละไร้ค่า ฉันจึงปาดน้ำตาแล้วจ้องมองตัวเองในกระจก ดวงตาที่เคยอ่อนโยนแปรเปลี่ยนเป็นสีเงินสว่างวาบของนักล่า หมาป่าสีขาวในตัวฉันหลับใหลมานานถึงสิบหกปี แต่คืนนี้ในงานกาล่าของฝูง เธอจะตื่นขึ้นมาเพื่อกวาดล้างพวกคนทรยศ

ฉันใช้เวลาถึงสามปีเก็บเงินทุกบาทเพื่อซื้อสมุนไพรมารักษาจิตวิญญาณที่บอบช้ำของตัวเอง แต่ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าบ้าน พี่ชายแท้ๆ ทั้งสองคนกลับกระชากมันไปจากมือ เพื่อเอาไปต้มชาให้น้องสาวบุญธรรมที่อ้างว่าปวดหัว ฉันพยายามง้อด้วยการซื้อชุดราคาแพงให้ แต่เธอกลับยิ้มเยาะ แกล้งเหยียบชายกระโปรงแล้วล้มลง ฉันรีบเข้าไปช่วยจนเข่ากระแทกเตียงเหล็ก เลือดสดๆ ไหลอาบขา แต่พี่ชายที่เป็นหมอกลับไม่ปรายตามองแผลของฉัน "แกมันงูร้าย! แกอยากให้เธอสะดุดล้ม!" ส่วนพี่ชายคนโตที่เป็นหัวหน้าฝูงก็ใช้พลังกดดัน บังคับไล่ฉันออกจากบ้านท่ามกลางพายุฝนที่หนาวเหน็บ พวกเขาทิ้งฉันที่กำลังบาดเจ็บและไร้บ้าน เพื่อจัดกระเป๋าไปเที่ยวพักผ่อนกันอย่างมีความสุข พวกเขาคิดว่าฉันจะซมซานไปพึ่งเพื่อน และรอวันกลับมาเป็นกระสอบทรายให้พวกเขาย่ำยีเหมือนเดิม โดยไม่รู้เลยว่าน้องสาวบุญธรรมที่พวกเขาเทิดทูนนั้นแกล้งป่วย และใช้ยาพิษตบตาพวกเขาทุกอย่าง ในเมื่อไม่เหลือเยื่อใย ฉันจึงตัดสินใจรับข้อเสนอจากศูนย์วิจัยลับสุดยอดของศัตรู 15 ปีของการลบเลือนตัวตน และตัดขาดการติดต่อจากโลกภายนอกอย่างสิ้นเชิง หวังว่าพวกพี่จะมีความสุขกับความเงียบสงัด เมื่อรู้ว่าน้องสาวที่พวกพี่คอยทรมาน ได้หายสาบสูญไปตลอดกาลแล้ว

ฉันเก็บคำแรกที่พูดได้ในรอบสิบปีไว้เป็นของขวัญให้ผู้ชายที่ช่วยชีวิตฉัน แต่ผ่านรอยแตกของประตู ฉันกลับได้ยินเขาบอกลูกน้องว่า เด็กใบ้อย่างฉันเป็นแค่บ่วงรัดคอ และเขาจะแต่งงานกับเจ้าหญิงมาเฟียเพื่อเส้นทางสู่อำนาจ การทรยศที่แท้จริงไม่ได้อยู่ในห้องนั้น แต่มันเกิดขึ้นตอนที่เราถูกลอบโจมตี ฉันบาดเจ็บสาหัสและติดอยู่ที่ก้นเหว ส่วนผู้หญิงคนนั้นร้องกรีดร้องอยู่บนเนินดิน ท่ามกลางห่ากระสุน เขามองมาที่ฉัน พูดเบาๆ ว่า "ฉันขอโทษ" แล้วหันหลังกลับ เขาทิ้งให้ฉันนอนรอความตายอย่างโดดเดี่ยวในโคลนที่เย็นยะเยือก เพื่อพาพันธมิตรทางการเมืองของเขาไปที่ปลอดภัย ฉันนอนจมกองเลือดอยู่ในความมืดมิด สิ้นหวังและเจ็บปวดจนชาไปทั้งหัวใจ ฉันไม่เข้าใจเลยว่า ผู้ชายที่เคยกรีดเลือดสาบานว่าจะปกป้องฉันด้วยชีวิต ทำไมถึงแลกชีวิตฉันกับตำแหน่งได้อย่างเลือดเย็นขนาดนี้ เขาคงคิดว่าความเงียบสงัดในป่าลึกจะกลืนกินศพของฉันไปตลอดกาล แต่เขาคิดผิด ฉันตะเกียกตะกายคลานขึ้นมาจากหลุมศพนั้นและลบตัวเองออกจากโลกของเขาอย่างสมบูรณ์ สามปีต่อมา ฉันกลับมาปรากฏตัวอีกครั้งในฐานะศิลปินประติมากรรมระดับโลก เมื่อเขายืนอยู่ตรงหน้าฉันด้วยสภาพแตกสลายและอ้อนวอนขอการให้อภัย ฉันเพียงแค่จ้องมองเขาแล้วเอ่ยปากพูด "ผู้หญิงที่รักคุณตายไปแล้วในหุบเหวนั้น โจไซอาห์"

ฉันกำลังเซ็นสัญญามูลค่าห้าสิบล้านดอลลาร์อยู่ที่ซูริค ตอนที่ได้รับแจ้งเตือนอินสตาแกรมจากผู้หญิงที่ฉันจ้างมาขัดห้องน้ำ ภาพนั้นคือลูกชายของเธอที่กำลังกอดตุ๊กตาฝังเพชรตัวเดียวในโลกที่ฉันสั่งทำพิเศษให้ลูกสาวของฉัน พร้อมแคปชั่นว่า "เจ้าชายตัวน้อยของฉันคู่ควรกับโลกทั้งใบ" ฉันทิ้งสัญญาทันทีและบินข้ามทวีปกลับมา เมื่อไปถึงโรงเรียน ฉันกลับพบว่าแม่บ้านกำลังสวมเสื้อโค้ทชาแนลวินเทจของฉัน ขับรถของฉัน และทำตัวเป็นคุณนาย ยิ่งไปกว่านั้น ออสติน สามีที่ฉันชุบเลี้ยงมา วิ่งผ่านลูกสาวของเราที่ล้มเข่าถลอกร้องไห้อยู่บนพื้น เพื่อไปปกป้องลูกชายของแม่บ้าน "อย่าแตะต้องลูกชายของฉัน!" เขาตะโกนใส่หน้าฉันด้วยแววตาเกลียดชัง พร้อมประกาศกร้าวว่าจะฟ้องหย่าและฮุบสมบัติครึ่งหนึ่งของฉันไปเสวยสุขกับครอบครัวลับๆ ที่เขาซ่อนมานานถึงสิบปี เขาคิดว่าฉันเป็นแค่ผู้หญิงโง่ๆ ที่เป็นเพียงตู้เอทีเอ็มให้เขาปอกลอก แต่เขาคงลืมไปว่าฉันไม่ใช่แค่ภรรยาธรรมดา ฉันคือผู้นำตระกูลมาเฟียที่ทรงอิทธิพลที่สุดในนิวยอร์ก ฉันไม่ร้องไห้ฟูมฟาย ฉันแค่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดอายัดบัญชีและบัตรเครดิตทุกใบของเขาทันที พร้อมกับสั่งให้บอดี้การ์ดเดินเข้าไปหาเขา "ถอดสูทออกซะ ออสติน ฉันเป็นคนจ่ายเงินซื้อ" "คุณจะเดินออกไปจากชีวิตฉันในสภาพเดียวกับตอนที่คุณคลานเข้ามา... คือไม่มีอะไรติดตัวไปเลยแม้แต่ชิ้นเดียว"

ภรรยาเหินห่าง บ้านเงียบเหงา เธอคือความอบอุ่นเดียวที่ก้าวเข้ามาเติมเต็มร่างกาย หัวใจ และความปรารถนาที่ซ่อนเร้นนำไปสู่ความสัมพันธ์ต้องห้ามไม่ควรเกิดขึ้นทั้งคู่เปลี่ยนบ้านให้กลายเป็นสมรภูมิรักสุดเร่าร้อน ชานนท์ ชายหนุ่มวัย 30 ปี ทำงานเป็นฟรีแลนซ์กราฟิกดีไซเนอร์ ต้องแบกรับภาระงานบ้านและการเลี้ยงดู น้องพะแพง ลูกสาววัยเกือบ 2 ขวบเพียงลำพัง เนื่องจาก วิภาวรรณ ภรรยาสาว เลขาของผู้บริหารระดับสูงบ้างานจนไม่มีเวลาให้ครอบครัว ความเหนื่อยล้าและความเหินห่างทำให้ความสัมพันธ์ของทั้งคู่เริ่มแห้งเหือด ชานนท์จึงตัดสินใจจ้างกวาง เด็กสาววัย 22 ปี หน้าตาน่ารักสดใสเข้ามาช่วยเป็นพี่เลี้ยงเด็ก การก้าวเข้ามาของกวางช่วยคืนชีวิตชีวาให้กับบ้านหลังใหญ่ กวางดูแลน้องพะแพงอย่างเข้าอกเข้าใจจนเด็กน้อยติดเธอมากกว่าแม่แท้ๆ อีกทั้งกวางยังคอยใส่ใจดูแลชทนนท์ด้วยความเห็นอกเห็นใจ ความชิดใกล้ตลอด 24 ชั่วโมงผนวกกับความอ้างว้างในใจของชานนท์ ทำให้ขอบเขตระหว่างเจ้าของบ้านกับพี่เลี้ยงค่อยๆ พังทลายลง จนก้าวข้ามสายสัมพันธ์ไปสู่ความสัมพันธ์เร่าร้อนซ่อนเร้น นับตั้งแต่วันนั้น บ้านหลังเดิมก็กลายเป็นสวรรค์ลับของคนทั้งคู่ กวางคอยสวมบทบาทเป็นทั้งแม่ที่ให้ความอบอุ่นแก่ลูกน้อย และเป็นเมียที่มอบความสุขให้แก่ชานนท์ในยามที่วิภาวรรณออกไปทำงาน จนกระทั่งวิภาวรรณต้องเดินทางไปทำงานต่างประเทศ ช่องว่างที่ภรรยาละเลยจึงถูกเติมเต็มด้วยความรักและความปรารถนาของกวางอย่างสมบูรณ์แบบ จนเธอเข้ามาครอบครองทั้งร่างกายและหัวใจของชานนท์ไว้ได้ทั้งหมด

ตลอดห้าปีที่ผ่านมา ฉันใช้ชีวิตในฐานะภรรยาที่แสนดีของมาเฟียทรงอิทธิพล และลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนของดอนผู้ยิ่งใหญ่ จนกระทั่งวันเกิดของฉัน สามีสัญญาว่าจะพาไปสวนสนุก แต่ฉันกลับพบเขากำลังฉลองวันเกิดครบห้าขวบให้ลูกชายลับๆ ของเขากับผู้หญิงอีกคน ฉันแอบได้ยินเขาด่าว่าฉันเป็นแค่คนโง่ที่ถูกหลอกใช้ เพื่อให้ลูกนอกสมรสมีฐานะที่ถูกต้องตามกฎหมาย แต่ที่น่าสะอิดสะเอียนที่สุดคือ พ่อแม่แท้ๆ ของฉันเป็นคนออกเงินสนับสนุนละครฉากนี้มาตลอด พวกเขาวางยานอนหลับฉันในทุกวันหยุดสุดสัปดาห์ เพียงเพื่อเปิดทางให้สามีออกไปสวมบทบาทครอบครัวสุขสันต์กับชู้รัก "ฉันจะอ้างว่าตัวเองเป็นหมัน แล้วรับเลี้ยงเด็กคนนี้ เท่านี้เขาก็จะได้เป็นทายาทเพียงคนเดียว" ประโยคที่สามีพูดกับชู้รักทำให้ฉันตาสว่าง ชีวิตที่ผ่านมาเป็นเพียงเรื่องโกหกที่สร้างขึ้นโดยคนที่ฉันรักที่สุด ความโศกเศร้าจากการถูกหักหลังไม่ได้ทำให้ฉันพังทลาย แต่มันแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาจนถึงขีดสุด ในขณะที่พวกเขากำลังจัดงานฉลองกันอย่างมีความสุข ฉันได้ส่งคลิปเสียงแฉความระยำไปเปิดกลางงาน ฉันเซ็นเอกสารหย่า สละสิทธิ์ในกองมรดกและนามสกุลของตระกูลทิ้งทั้งหมด ก่อนจะก้าวเดินขึ้นเครื่องบินเพื่อลบตัวตนเดิมทิ้ง และปล่อยให้โลกของพวกมันมอดไหม้เป็นจุล

ตลอดสามปีที่แต่งงานกับทายาทตระกูลมหาเศรษฐี ฉันยอมทิ้งตัวตนเพื่อเป็นภรรยาที่แสนดีและเชื่อฟัง แต่ในดินเนอร์วันครบรอบ เขากลับโยนใบสำคัญการหย่าใส่หน้าฉัน พร้อมกับสร้อยคอเพชรที่เขาบอกว่า 'รักแรก' ของเขาเป็นคนออกแบบ เขาบอกว่ารักแรกของเขากลับมาแล้ว และผู้หญิงธรรมดาๆ ที่เป็นแค่สัตวแพทย์กระจอกอย่างฉัน ไม่มีอะไรคู่ควรกับตระกูลของเขาเลยสักนิด เขาคาดหวังให้ฉันร้องไห้ฟูมฟาย คุกเข่ากอดขาอ้อนวอนขอร้องไม่ให้เขาทิ้งไปเหมือนคนไร้ค่า เขาไม่เคยรู้เลยว่า สร้อยคอเส้นที่เขาภูมิใจนักหนา ฉันเป็นคนวาดแบบมันขึ้นมาเองกับมือ และเขาไม่รู้เลยว่าภายใต้คราบภรรยาหัวอ่อน คือผู้หญิงที่เขาไม่มีวันเอื้อมถึง ฉันเซ็นใบหย่าอย่างไม่ลังเล แล้วเดินหันหลังออกมาเพื่อกลับไปสวมมงกุฎราชินีของตัวเองอีกครั้ง เมื่อพวกเขากำลังดิ้นรนแทบตายเพื่อแย่งชิงสิทธิ์การรักษาจาก 'หมอเทวดา' ไปช่วยชีวิตรักแรกที่กำลังป่วยหนัก ฉันจึงตัดสินใจก้าวลงสู่สนามประลองยิงปืนใต้ดินในฐานะ 'S' ตำนานนักแม่นปืนที่ไร้พ่าย เพื่อคว้าสิทธิ์นั้นมาเหยียบย่ำไว้ใต้ฝ่าเท้า ในวินาทีที่หน้ากากของฉันถูกกระชากออก อดีตสามีที่เคยหยิ่งผยองถึงกับหน้าซีดเผือดและทรุดลงไปกองกับพื้น "หนี้ที่พวกคุณติดค้างฉันไว้ ได้เวลาทวงคืนแล้ว"