นิยายมนุษย์หมาป่า

ฉันคือลูน่าแห่งฝูงหมาป่าซิลเวอร์มูน แต่ทุกคนกลับเรียกฉันว่า “ภรรยาที่ไร้ตัวตน” ตลอดสิบแปดปี ฉันสวมบทบาทโอเมก้าผู้อ่อนแอและยอมจำนนต่อแอนโทนี สามีที่เป็นอัลฟ่าของฉัน จนกระทั่งฉันพบว่าเขาแอบกินยาบล็อกพันธะที่ผิดกฎหมายเพื่อซ่อนการนอกใจ ฉันสะกดรอยตามเขาไปที่โรงแรม คาดว่าจะพุ่งเข้าไปจับชู้ระหว่างเขากับเคเทีย แต่ฉันกลับได้ยินเสียงเจค็อบ ลูกชายวัยรุ่นของฉันเอง กำลังหัวเราะร่วนอยู่กับพวกเขาสองคนในห้อง “แม่ก็แค่คนในคราบหมาป่า ผมอายที่มีเธอเป็นแม่ เคเทียต่างหากที่คู่ควรกับการเป็นลูน่าตัวจริง” ลูกชายที่ฉันรักดั่งแก้วตาดวงใจกลับรู้เห็นเป็นใจ และสนับสนุนให้พ่อนำเมียน้อยมาแทนที่ฉันอย่างหน้าชื่นตาบาน พวกเขาเยาะเย้ยที่ฉันไร้กลิ่นและด่าว่าฉันเป็นของมีตำหนิ โดยไม่เคยรู้เลยว่ารอยแผลเป็นขรุขระบนหน้าอกของฉัน เกิดจากการที่ฉันยอมสละแก่นแท้และพลังหมาป่าทั้งหมดเพื่อต่อลมหายใจให้เจค็อบในคืนที่เขาเกิด ฉันยอมกลายเป็นคน “อ่อนแอ” เพื่อรักษาชีวิตลูกไว้ แต่สิ่งที่พวกเขาตอบแทนฉันคือการหักหลังและคำดูถูกเหยียดหยามอย่างงั้นเหรอ? เมื่อความเสียสละไร้ค่า ฉันจึงปาดน้ำตาแล้วจ้องมองตัวเองในกระจก ดวงตาที่เคยอ่อนโยนแปรเปลี่ยนเป็นสีเงินสว่างวาบของนักล่า หมาป่าสีขาวในตัวฉันหลับใหลมานานถึงสิบหกปี แต่คืนนี้ในงานกาล่าของฝูง เธอจะตื่นขึ้นมาเพื่อกวาดล้างพวกคนทรยศ

ฉันใช้เวลาถึงสามปีเก็บเงินทุกบาทเพื่อซื้อสมุนไพรมารักษาจิตวิญญาณที่บอบช้ำของตัวเอง แต่ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าบ้าน พี่ชายแท้ๆ ทั้งสองคนกลับกระชากมันไปจากมือ เพื่อเอาไปต้มชาให้น้องสาวบุญธรรมที่อ้างว่าปวดหัว ฉันพยายามง้อด้วยการซื้อชุดราคาแพงให้ แต่เธอกลับยิ้มเยาะ แกล้งเหยียบชายกระโปรงแล้วล้มลง ฉันรีบเข้าไปช่วยจนเข่ากระแทกเตียงเหล็ก เลือดสดๆ ไหลอาบขา แต่พี่ชายที่เป็นหมอกลับไม่ปรายตามองแผลของฉัน "แกมันงูร้าย! แกอยากให้เธอสะดุดล้ม!" ส่วนพี่ชายคนโตที่เป็นหัวหน้าฝูงก็ใช้พลังกดดัน บังคับไล่ฉันออกจากบ้านท่ามกลางพายุฝนที่หนาวเหน็บ พวกเขาทิ้งฉันที่กำลังบาดเจ็บและไร้บ้าน เพื่อจัดกระเป๋าไปเที่ยวพักผ่อนกันอย่างมีความสุข พวกเขาคิดว่าฉันจะซมซานไปพึ่งเพื่อน และรอวันกลับมาเป็นกระสอบทรายให้พวกเขาย่ำยีเหมือนเดิม โดยไม่รู้เลยว่าน้องสาวบุญธรรมที่พวกเขาเทิดทูนนั้นแกล้งป่วย และใช้ยาพิษตบตาพวกเขาทุกอย่าง ในเมื่อไม่เหลือเยื่อใย ฉันจึงตัดสินใจรับข้อเสนอจากศูนย์วิจัยลับสุดยอดของศัตรู 15 ปีของการลบเลือนตัวตน และตัดขาดการติดต่อจากโลกภายนอกอย่างสิ้นเชิง หวังว่าพวกพี่จะมีความสุขกับความเงียบสงัด เมื่อรู้ว่าน้องสาวที่พวกพี่คอยทรมาน ได้หายสาบสูญไปตลอดกาลแล้ว

ฉันกำลังจะตายในงานเลี้ยง ไอออกมาเป็นเลือดสีดำเน่าเปื่อย ขณะที่ทุกคนกำลังฉลองตำแหน่งใหม่ให้ลีเดีย น้องสาวต่างแม่ของฉัน ฉันส่งกระแสจิตอ้อนวอนคาเล็บ อัลฟ่าจ่าฝูงและคู่แท้ของฉัน บอกเขาว่าฉันถูกวางยาพิษและกำลังจะตายจริงๆ แต่เขากลับใช้พลังอัลฟ่ากดข่มฉัน หาว่าฉันเสแสร้งสร้างเรื่องเพราะอิจฉาน้องสาว "ถ้าเธอจะตาย ก็ไปตายที่อื่น อย่ามาทำให้บ้านของฉันสกปรก" พ่อแม่แท้ๆ ของฉันด่าทอว่าฉันเป็นตัวน่าอับอาย และสั่งให้ฉันไสหัวไป ฉันถูกเนรเทศ ต้องทนเจ็บปวดทำพิธีตัดขาดพันธะคู่ครอง และไปรอความตายอย่างโดดเดี่ยวในโรงแรมจิ้งหรีด ก่อนที่ฉันจะสิ้นลม ลีเดียตามมาเหยียบย่ำฉันถึงที่ "ฉันใส่ยาพิษในชาของเธอมาสิบปีแล้ว เพื่อไม่ให้เธอแปลงร่างได้ไงล่ะ" จนวินาทีสุดท้ายของชีวิต ฉันถึงได้รู้ว่าความอ่อนแอที่ทำให้ฉันถูกทุกคนรังเกียจ เป็นเพียงแผนการสกปรกของน้องสาว ทำไมคนที่ฉันรักที่สุดถึงตาบอดปกป้องฆาตกรและเหยียบย่ำฉันได้ลงคอ? ในโลกหลังความตาย เทพธิดาแห่งดวงจันทร์เปิดเผยความจริงว่าฉันไม่ใช่โอเมก้าไร้ค่า แต่เป็น 'หมาป่าขาว' ที่ทรงพลังและหายากที่สุด ท่านถามว่าฉันอยากกลับไปไหม ฉันลืมตาขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับเสียงคำรามของหมาป่าในตัวที่ตื่นขึ้น ครั้งนี้ฉันไม่ได้กลับไปเพื่ออ้อนวอนขอความรัก แต่ฉันจะกลับไปเพื่อแก้แค้น

ฉันยืนอยู่คนเดียวที่แท่นบูชาหินอ่อนในชุดพิธีการที่หนักอึ้ง รอคอยอัลฟ่าคู่ชะตาของฉันมาทำพิธีผูกมัดวิญญาณ แต่เขาไม่มา โทรศัพท์ของฉันกลับสั่นเตือนพร้อมแจ้งเตือนไลฟ์สด: เคน คู่ชะตาของฉัน กำลังโอบกอดอีริส น้องสาวของฉันที่เพิ่งกลับมาพร้อมคำกล่าวอ้างว่าเธอคืออัลฟ่าหญิงที่หาได้ยาก เมื่อฉันกลับถึงบ้านด้วยความอับอาย กลับไม่มีคำขอโทษใดๆ แม่ตบหน้าฉันอย่างแรง กล่าวหาว่ากลิ่นโอเมก้าของฉันทำให้น้องสาวสุดที่รักของเธอเป็นพิษ ที่เลวร้ายกว่านั้นคือ ฉันบังเอิญได้ยินพวกเขาวางแผนกันอย่างเลือดเย็นหลังประตูบานนั้น "ดูดเลือดเวราสัปดาห์ละครั้งเพื่อรักษาอีริสสิ ส่วนตัวเธอก็เก็บไว้เป็นคนรับใช้คอยเลี้ยงลูกให้เคนกับอีริส" เลือดในกายฉันเย็นเฉียบ พวกเขาไม่ได้มองฉันเป็นคนในครอบครัว แต่มองเป็นแค่ปศุสัตว์ที่รอการเก็บเกี่ยว พวกเขาคิดว่าฉันยังเป็นเพียงโอเมก้าผู้อ่อนแอที่ถูกเนรเทศให้ไปปอกมันฝรั่งในดินแดนทางเหนืออันหนาวเหน็บเมื่อหลายปีก่อน และคงยอมก้มหัวรับชะตากรรมแต่โดยดี แต่พวกเขาไม่รู้เลยว่า ที่ทางเหนือ ฉันไม่ใช่คนรับใช้ ฉันดึงกระเป๋ายุทธวิธีสีดำออกมาจากใต้เตียง ถึงเวลาที่ผู้บัญชาการกองกำลังแดนเหนือ ผู้หลอมรวมจากน้ำแข็งและเลือด จะตัดขาดพันธะคู่ชะตานี้ และมอบบทเรียนให้พวกเขารู้จักพลังที่แท้จริง

ตลอดสามปีที่ผ่านมา ฉันยอมลดตัวไปทำงานเป็นเด็กเสิร์ฟเพื่อปกปิดตัวตนที่แท้จริงในฐานะลูกสาวของราชาไลแคน ทั้งหมดนี้ก็เพื่อทดสอบว่า คอนเนอร์ คู่หมั้นระดับอัลฟ่าของฉัน รักตัวตนของฉันหรือรักแค่มงกุฎ แต่คืนนี้เขาทำพังไม่เป็นท่า เมื่อเมียน้อยของเขาจงใจสาด 'เงินบริสุทธิ์' ซึ่งเป็นพิษร้ายแรงสำหรับหมาป่า ใส่ฉันจนผิวหนังไหม้ละลายและส่งเสียงฟู่ฟ่า แทนที่เขาจะช่วยเหลือคู่แท้ของตัวเอง เขากลับมองมือที่เละเทะของฉันผ่านวิดีโอคอลด้วยความรำคาญที่ไปขัดจังหวะการคุยธุรกิจ ยิ่งไปกว่านั้น เขายังใช้พลังอำนาจของอัลฟ่ากดดันและบังคับให้ฉันคุกเข่าลงกับพื้น "ขอโทษเจเดนซะ คุกเข่าลง เดี๋ยวนี้" ความเจ็บปวดจากการถูกกรดเงินกัดกินทะลุถึงกระดูก ยังไม่สู้ความเจ็บปวดจากการถูกทรยศ ผู้ชายที่ฟ้าลิขิตมาให้เป็นครึ่งหนึ่งของชีวิต กลับเหยียบย่ำฉันเพื่อปกป้องผู้หญิงที่พยายามจะฆ่าฉัน เข่าของฉันสั่นสะท้านภายใต้แรงกดดันอันหนักอึ้ง แต่สายเลือดราชวงศ์ในตัวฉันปฏิเสธที่จะยอมจำนน ฉันจ้องมองเขาด้วยสายตาเย็นชา ก่อนจะล้วงหยิบโทรศัพท์ดาวเทียมสีดำที่ไม่ได้แตะต้องมานานถึงสามปีขึ้นมา "รหัสดำ ส่งองครักษ์มา" คอนเนอร์คิดว่าเขากำลังลงโทษและเหยียบย่ำพนักงานเสิร์ฟไร้ค่าคนหนึ่ง แต่เขาไม่รู้ตัวเลยว่า... เขาเพิ่งประกาศสงครามกับราชวงศ์ และจุดจบของเขากำลังจะมาถึง

ฉันคือลูน่าแห่งฝูงดอร์ซีย์ และเป็นเศรษฐีนีที่คอยจ่ายเงินสนับสนุนชีวิตหรูหราของพวกเขามาตลอดห้าปี แต่วันนี้ สามีของฉันซึ่งเป็นจ่าฝูง กลับไล่ฉันลงจากเครื่องบินเจ็ตส่วนตัวที่ฉันเป็นคนจ่ายเงินซื้อ เขายัดตั๋วเครื่องบินชั้นประหยัดที่ต้องต่อเครื่องถึงสองครั้งใส่มือฉัน แล้วชี้ไปที่ชู้รักของเขาที่ยืนอยู่บนบันไดเครื่องบิน "แอมเบอร์ร่างกายอ่อนแอ เธอต้องการความสะดวกสบายในห้องโดยสารส่วนตัว คุณไปบินเที่ยวบินธรรมดาซะ" แม่สามีที่กำลังสะพายกระเป๋าแบรนด์เนมที่ฉันซื้อให้ ยังพูดแทรกขึ้นมาว่าพลังการเยียวยาของฉันมันทำให้ชู้รักของเขาเครียด จากนั้นเขาก็ตัดการเชื่อมต่อทางจิตของเรา จับมือผู้หญิงคนนั้น แล้วปิดประตูเครื่องบินใส่หน้าฉันต่อหน้าคนทั้งฝูง ฉันยืนอยู่บนลานบินที่หนาวเหน็บ ถูกหยามเกียรติและถูกทิ้งขว้างเหมือนเป็นแค่คนรับใช้ เขาคิดว่าตัวเองมีอำนาจล้นฟ้าเพราะฉันยอมลดตัวให้เขาเล่นบทผู้นำมาตลอด แต่เขากลับลืมความจริงข้อหนึ่งไปซะสนิท... นั่นคือชื่อของเขาไม่ได้อยู่ในโฉนดหรือกองทุนทรัสต์เลยแม้แต่บาทเดียว ขณะที่มองดูเครื่องบินของตัวเองกำลังแล่นออกไป ฉันไม่ได้ร้องไห้ฟูมฟาย ฉันแค่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วโทรหาผู้จัดการธนาคารส่วนตัวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ยกเลิกแผนการบิน สั่งลงจอดเครื่องบินที่จุดเติมน้ำมันแรก และตัดวงเงินเครดิตทั้งหมดของพวกเขาทันที" มาดูกันว่าจ่าฝูงจอมปลอมจะเอาชีวิตรอดยังไง ถ้าไม่มีกระเป๋าเงินของฉัน

ในวันครบรอบสามปีของการเป็นคู่ชีวิต ฉันเตรียมงานเลี้ยงสุดพิเศษ ตลอดสามปีที่ผ่านมา มาร์ค สามีอัลฟ่าของฉัน ปฏิบัติกับฉันราวกับฉันเป็นแก้วที่พร้อมจะแตกละเอียด เขาใช้ข้ออ้างเรื่องร่างกายที่ ‘บอบบาง’ ของฉันเพื่อปกปิดความเย็นชาของเขา แต่ถึงอย่างนั้น ฉันก็ยังหวังว่าคืนนี้เขาจะมองเห็นฉันเสียที แต่เขากลับมาบ้านพร้อมกับกลิ่นของหมาป่าตัวเมียคนอื่น เขาเหลือบมองอาหารค่ำวันครบรอบที่ฉันทุ่มเททั้งจิตวิญญาณลงไป โกหกเรื่องการประชุมฝูงด่วน แล้วก็เดินจากไป หลายวันต่อมา เขาบังคับให้ฉันไปร่วมงานกาลาประจำปีเพื่อ ‘สร้างภาพครอบครัวที่สมบูรณ์’ ระหว่างทาง เขาคุยโทรศัพท์กับผู้หญิงคนนั้น น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนอย่างที่ไม่เคยมีให้ฉัน “ไม่ต้องห่วงนะซาร่า ผมกำลังไป” เขาพูด “วงจรการตกไข่ของคุณสำคัญที่สุด ผมรักคุณ” สามคำที่เขาไม่เคยพูดกับฉัน เขาเหยียบเบรกจนตัวโก่ง เปลี่ยนร่างเป็นหมาป่ามหึมา แล้วทิ้งฉันไว้บนถนนที่มืดมิดและเปียกโชกไปด้วยสายฝนเพื่อวิ่งไปหามัน ฉันโซซัดโซเซออกมาท่ามกลางพายุ ในที่สุดหัวใจของฉันก็แหลกสลาย ฉันไม่ใช่คู่ของเขา ฉันเป็นแค่ตัวแทน เป็นเพียงของประกอบฉากที่พร้อมจะถูกทิ้งเมื่อรักแท้ของเขาเรียกหา ทันทีที่ฉันภาวนาให้สายฝนชะล้างฉันให้หายไป แสงไฟหน้ารถก็สาดส่องทะลุความมืด รถคันหนึ่งเบรกดังเอี๊ยดจนเกือบจะชนฉันอยู่แล้ว อัลฟ่าคนหนึ่งก้าวลงมาจากรถ พลังอำนาจดิบเถื่อนของเขาทำให้สามีของฉันดูเหมือนเด็กน้อยไปเลย ดวงตาสีเงินคมกริบของเขาล็อกอยู่ที่ฉัน ขณะที่เสียงคำรามอย่างแสดงความเป็นเจ้าของดังก้องอยู่ในอก เขามองฉันราวกับว่าเขาได้พบศูนย์กลางจักรวาลของเขาแล้ว และเอ่ยคำพูดคำเดียวที่เปลี่ยนชีวิตฉันไปตลอดกาล “ของข้า”

สนุกมากไหมเรย์! ปั่นหัวพี่สนุกมากไหมครับ? แล้วถ้ายังดื้ออีกระวังน้ำหมดตัว!

"พวกเขาไม่รู้ว่าฉันเป็นผู้หญิง พวกเขามองฉันและเห็นฉันเป็นเด็กผู้ชาย เป็นเจ้าชาย คนนหึ่ง พวกเขาซื้อมนุษย์อย่างฉันเพื่อตอบสนองความต้องการทางเพศ และเมื่อพวกเขาบุกเข้ามาในอาณาจักรของเราเพื่อซื้อพี่สาวของฉัน เพื่อปกป้องเธอ ฉันหมดหนทาง จึงต้องเข้าไปขอร้องให้พวกเขาพาฉันไปด้วย แผนของฉันคือหาโอกาส จะพาพี่สาวหนีไป แต่ฉันไม่คาดคิดว่าคุกของเราจะเป็นสถานที่ที่มีการป้องกันมากที่สุดในอาณาจักรของพวกเขา แต่เดิมฉันเป็นคนที่ไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ เป็นคนที่พวกเขาไม่ต้องการ พวกเขาไม่เคยคิดจะซื้อ เลย แต่แล้ว ราชาผู้ยิ่งใหญ่ที่ไร้ความปรานี บุคคลที่มีอำนาจที่สุดในดินแดนป่าเถื่อนของพวกเขากลับสนใจใน ""เจ้าชายน้อยผู้น่ารัก"" เราจะเอาชีวิตรอดในอาณาจักรที่อันตรายนี้ได้อย่างไร และเผชิญหน้ากับผู้คนที่ไม่เป็นมิตรกับเรายังไง และคนที่มีความลับอย่างฉันจะกลายเป็นทาสแห่งความต้องการทางเพศได้อย่างไร . หมายเหตุของผู้เขียน นี่คือนิยายรักแนวดาร์ก เนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ เรตติ้งสูง 18+ เตรียมพบกับเนื้อหาที่กระตุ้นอารมณ์และเข้มข้นได้เลย หากคุณเป็นนักอ่านตัวยงของแนวนี้ที่กำลังมองหาอะไรที่แตกต่าง พร้อมที่จะอ่านแบบไม่รู้เนื้อรู้ตัวโดยไม่รู้ว่าจะเจออะไรใหม่ๆ บ้าง แต่ก็อยากรู้เพิ่มเติมอยู่ดีล่ะก็ รีบอ่านเลย! . จากผู้เขียนหนังสือขายดีระดับนานาชาติเรื่อง ""ทาสผู้เกลียดชังของราชาอัลฟ่า""" พวกเขามองฉันและเห็นฉันเป็นเด็กผู้ชาย เป็นเจ้าชาย คนนหึ่ง พวกเขาซื้อมนุษย์อย่างฉันเพื่อตอบสนองความต้องการทางเพศ และเมื่อพวกเขาบุกเข้ามาในอาณาจักรของเราเพื่อซื้อพี่สาวของฉัน เพื่อปกป้องเธอ ฉันหมดหนทาง จึงต้องเข้าไปขอร้องให้พวกเขาพาฉันไปด้วย แผนของฉันคือหาโอกาส จะพาพี่สาวหนีไป แต่ฉันไม่คาดคิดว่าคุกของเราจะเป็นสถานที่ที่มีการป้องกันมากที่สุดในอาณาจักรของพวกเขา แต่เดิมฉันเป็นคนที่ไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ เป็นคนที่พวกเขาไม่ต้องการ พวกเขาไม่เคยคิดจะซื้อ เลย แต่แล้ว ราชาผู้ยิ่งใหญ่ที่ไร้ความปรานี บุคคลที่มีอำนาจที่สุดในดินแดนป่าเถื่อนของพวกเขากลับสนใจใน "เจ้าชายน้อยผู้น่ารัก" เราจะเอาชีวิตรอดในอาณาจักรที่อันตรายนี้ได้อย่างไร และเผชิญหน้ากับผู้คนที่ไม่เป็นมิตรกับเรายังไง และคนที่มีความลับอย่างฉันจะกลายเป็นทาสแห่งความต้องการทางเพศได้อย่างไร . หมายเหตุของผู้เขียน นี่คือนิยายรักแนวดาร์ก เนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ เรตติ้งสูง 18+ เตรียมพบกับเนื้อหาที่กระตุ้นอารมณ์และเข้มข้นได้เลย หากคุณเป็นนักอ่านตัวยงของแนวนี้ที่กำลังมองหาอะไรที่แตกต่าง พร้อมที่จะอ่านแบบไม่รู้เนื้อรู้ตัวโดยไม่รู้ว่าจะเจออะไรใหม่ๆ บ้าง แต่ก็อยากรู้เพิ่มเติมอยู่ดีล่ะก็ รีบอ่านเลย! . จากผู้เขียนหนังสือขายดีระดับนานาชาติเรื่อง "ทาสผู้เกลียดชังของราชาอัลฟ่า"

‘เขาเป็นแวมไพร์ที่ปฏิเสธการดื่มเลือด แต่กลับไม่ปฏิเสธหากจะได้กลืนกินเธอ’ ------------ “วันนี้นายริทเป็นอะไร ดูเหม่อๆ” “นั่นนะสิ” คนงานอีกคนเห็นด้วย ก่อนจะหยุดการสนทนาใดๆ แล้วตัดดอกไม้ต่ออย่างขะมักเขม้น ส่วนคนที่พวกเขาเอ่ยถึงนั้น ตอนนี้ก็กำลังง่วนอยู่กับงานตรงหน้าเช่นเดียวกัน กระทั่งได้ดอกไม้ครบตามจำนวน เชโรมจึงเดินไปยังรถที่ตอนนี้มีดอกไม้แสนสวยอยู่ท้ายกระบะเต็มไปหมด แต่จังหวะนั้น สายตาของเชโรมกลับมองไปเห็นกระต่ายสีขาวที่เขาเลี้ยงไว้หลุดออกมาจากกรง จึงเดินไปอุ้มมันขึ้น ท่าทางเขาดูอ่อนโยนเสียจนมาศิตาที่ผ่านมาเห็น คิดว่าตัวเองตาฝาด จนต้องขยี้ตาแรงๆ สามสี่ครั้ง “ผู้ชายหน้าโหดกับกระต่ายสีขาว ดูยังไงก็ไม่เห็นจะเข้ากันสักนิด สงสัยจะเลี้ยงกระต่ายไว้กินแน่ๆ” “เลี้ยงไว้ดูจ้ะ นายริทชอบกระต่ายสีขาว ตรงนู่นเป็นกรงกระต่าย มีหลายสิบตัว” คนงานสาวคนหนึ่งเอ่ยแย้งให้ผู้เป็นเจ้านาย “ชีวิตดูมุ้งมิ้งกิงก่องแก้วขัดแย้งกับหน้าตาสุดๆ แวมไพร์ตนอื่นๆ มีแต่จะเลี้ยงกระต่ายไว้ดื่มเลือด นี่อะไร เลี้ยงไว้ดูเล่น โอ๊ย! พ่อมังสวิรัติ” มาศิตาบ่นคนเดียวอีกตามเคย ตามมาด้วยอีกประโยค “สอนแวมไพร์ให้ดื่มเลือด มันจะเหมือนสอนจระเข้ว่ายน้ำปะวะเนี่ย ของมันเป็น มันอยู่ในสายเลือด จะให้เรามาสอนเขาทำไม หืม” คนข้างๆ ที่เผลอได้ยินทั้งสองประโยคนี้เข้า กลับมีสีหน้างุนงงอย่างเห็นได้ชัด พอจะถามมาศิตาก็เดินตัวปลิวไปเสียแล้ว “ใครเป็นแวมไพร์หว่า หรือเราจะหูฝาดไป” คนงานสาวที่เพิ่งจะเอ่ยแก้ต่างเรื่องกระต่ายให้เชโรมไปเมื่อครู่ถึงกับคิ้วขมวด พูดกับตัวเองตามมาศิตาไปอีกคน ------------------ “แต่ศิตาไม่ยอมให้พี่ริทตายเด็ดขาด เพราะศิตารักพี่ริท” เอ่ยจบก็โน้มใบหน้าลงไปจูบเชโรม จูบที่ต่างฝ่ายต่างต้องการจากกันและกันมาโดยตลอด จูบที่ฝันว่าครั้งแรกมันต้องโรแมนติกและน่าจดจำ ไม่ใช่จูบที่ได้กลิ่นคาวเลือดจากริมฝีปากเขาเช่นนี้ แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่ได้รังเกียจแต่อย่างใด เลือด! ใช่…เลือด คำๆ นี้ทำให้มาศิตานึกอะไรขึ้นมาได้ เธอคือผู้พิทักษ์ เลือดของเธอแวมไพร์ที่ยืนจ้องอยู่ตรงนั้นยังต้องการ แล้วทำไมเธอถึงไม่ให้เชโรมชิงดื่มเลือดของเธอเสีย ไม่แน่ว่า หากเขาได้ดื่มเลือดมนุษย์จริงๆ เชโรมอาจมีพลังขึ้นมาก็เป็นได้ มาศิตาถอนจูบออก แล้วแสร้งโอบกอดเชโรม ก่อนจะกระซิบให้เขาฝังคมเขี้ยวลงไปบนลำคอเพื่อจะได้ดื่มเลือดเธอ แต่เหมือนเชโรมกลับส่ายหน้าปฏิเสธกับแผนนี้ กระทั่งมาศิตาชิงลงมือก่อน เธอกัดริมฝีปากตัวเองสุดแรงจนเลือดไหล แม้จะเจ็บแต่ก็ยอมทน จากนั้นก็โน้มใบหน้าลงไปจูบเชโรมอีกครั้ง ทันทีที่ได้สัมผัสเลือดของผู้พิทักษ์ นั่นทำให้เลือดในกายของแวมไพร์หนุ่ม ผู้ที่ไม่เคยลิ้มรสชาติของเลือดใดๆ มาก่อน พลันพลุ่งพล่านราวกับเปลวไฟ “เจ้าทำอะไร” แดนเองก็ได้กลิ่นเลือดของมาศิตาเช่นเดียวกัน รวมทั้งจ้องมองความผิดปกติของเชโรมอย่างไม่กะพริบตา เลือดเพียงหนึ่งหยด กลับทำให้นัยน์ตาที่เคยเป็นสีน้ำตาลอ่อนแปรเปลี่ยนมาเป็นสีแดงเพลิงในทันที ร่างกายที่เคยเจ็บปวดกลับค่อยๆ หาย และรู้สึกถึงพลังที่ไม่เคยสัมผัสได้มาก่อนวิ่งพล่านไปทั่วร่าง “แววตาแบบนั้น เจ้าเป็นใครกัน หรือว่า…”

เป็นเวลาห้าปีเต็มที่ฉันรักลูเซียน คู่แท้แห่งโชคชะตาของฉัน ในฐานะลูกสาวของอัลฟ่า ฉันใช้อิทธิพลทั้งหมดที่มีผลักดันเขาจากนักรบชั้นผู้น้อยขึ้นมาเป็นแกมม่า ผู้บัญชาการอันดับสามของฝูง ฉันเคยเชื่อว่าสายใยของเราคือของขวัญจากเทพีแห่งจันทรา ความเชื่อนั้นพังทลายลง เมื่อฉันถูกพวกหมาป่าไร้ฝูงซุ่มโจมตีระหว่างออกลาดตระเวน ฉันกรีดร้องเรียกหาเขาผ่านกระแสจิตในขณะที่พวกมันใช้มีดเงินจ่อคอฉัน แต่เขากลับไม่เคยตอบกลับ ฉันมารู้ทีหลังว่าเขาเมินเฉยต่อคำวิงวอนของฉัน ขณะที่กำลังกกกอดอยู่บนเตียงกับน้องสาวต่างแม่ของฉันเอง เมื่อฉันเผชิญหน้ากับเขาในงานเลี้ยงของฝูง เขากลับสร้างความอัปยศอดสูให้ฉันต่อหน้าสาธารณชน ก่อนจะตบหน้าฉันอย่างแรง หลังจากที่ฉันเอ่ยคำปฏิเสธความสัมพันธ์ เขาก็สั่งจับกุมฉันและโยนฉันเข้าไปในคุกใต้ดิน ตามคำสั่งของเขา พวกนักโทษทรมานฉันอยู่หลายวัน พวกมันปล่อยให้ฉันอดอยาก กรีดร่างฉันด้วยเงิน และทิ้งฉันไว้ในสภาพที่ถูกมัดติดกับเสาหินท่ามกลางความหนาวเหน็บ ผู้ชายที่ฉันเคยยอมมอบทั้งวิญญาณให้ กลับต้องการให้ฉันแหลกสลายอย่างสิ้นเชิง ขณะที่นอนอยู่บนพื้นสกปรกนั่น ในที่สุดฉันก็เข้าใจ เขาไม่เคยรักฉันเลย เขารักเพียงแค่อำนาจที่ฉันมอบให้ สามเดือนต่อมา ฉันเชิญเขามาที่พิธีผูกพันธะของฉัน เขามาถึงด้วยรอยยิ้มเปี่ยมสุข เชื่อว่านี่คือการกลับมาคืนดีครั้งยิ่งใหญ่ เขาเฝ้ามองจากแถวหน้าสุดขณะที่ฉันเดินไปตามทางเดิน หันหลังให้กับเขา และวางมือลงในมือของอัลฟ่าคู่แข่งผู้ทรงพลัง... คู่แท้โอกาสที่สองของฉัน นี่ไม่ใช่การให้อภัย นี่คือการแก้แค้น

ไคอัน คู่ชีวิตเบต้าของฉัน ได้รับบาดเจ็บจากการโจมตีของหมาป่าพเนจรและความจำเสื่อม เขาจำไม่ได้ว่าฉันกำลังตั้งท้อง แต่กลับไปผูกพันกับแกมม่า เอเวลินหมาป่าตัวเมียอีกตัว ไคอันบอกว่าเอเวลินคือคู่ชีวิตที่แท้จริงของเขา ฉันในฐานะโอเมก้าไม่คู่ควรกับเขาด้วยซ้ำ ฉันให้เขาได้สมตามปรารถนา ยกเลิกความสัมพันธ์คู่ชีวิตของเรา ต่อมา ในพิธีแต่งงานของฉันกับราชาอัลฟา คู่ชีวิตคนที่สอง ไคอันตาแดงก่ำ “เธอเอาลูกของฉันไปแต่งงานกับคนอื่นเหรอ？ ” ฉันลูบท้องแบนราบของตัวเอง ตอบกลับเย็นชาว่า “แน่นอนว่าไม่ใช่ ลูกของนายจากไปแล้ว”

ในขณะที่ออกซิเจนในห้องนิรภัยกำลังจะหมดลง ฉันรวบรวมลมหายใจเฮือกสุดท้ายวิทยุไปหาสามี "ดันเต้... ช่วยด้วย ฉันหายใจไม่ออก" แต่เสียงที่ตอบกลับมานั้นเย็นชายิ่งกว่าความตาย "จัดการตัวเองไปก่อน เอเลน่า ผมกำลังพาโซเฟียออกจากเขตอันตราย" วินาทีน้น ฉันรู้ทันทีว่าสำหรับมาเฟียผู้ยิ่งใหญ่อย่าง 'ดันเต้ วิทิเอลโล' ฉันเป็นเพียงภรรยาในนามที่ไร้ค่า เขาเลือกช่วยชู้รัก และทิ้งให้ฉันกับลูกในท้องที่เขาไม่เคยรู้ว่ามีตัวตน ต้องเผชิญความตายเพียงลำพัง ฉันรอดมาได้ แต่หัวใจของฉันตายไปแล้ว ฉันทิ้งใบหย่าไว้บนกองเอกสารธุรกิจพันล้านของเขา แล้วหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยพร้อมความลับเรื่องลูกที่จากไป หนึ่งเดือนต่อมา ดันเต้แทบพลิกแผ่นดินหา เมื่อเขารู้ความจริงจากคลินิกว่าคืนนั้นฉันสูญเสียอะไรไปบ้าง และเขาเป็นต้นเหตุ เขาบุกมาหาฉันถึงนิวยอร์ก สภาพดูไม่ได้ คุกเข่าลงท่ามกลางสายฝนและโคลนตม อ้อนวอนขอโอกาสแก้ตัว "ผมอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีคุณ กลับบ้านเถอะนะ" ฉันมองผู้ชายที่เคยรักสุดหัวใจด้วยแววตาว่างเปล่า ก่อนจะเอ่ยประโยคสุดท้ายปิดตายความสัมพันธ์ "คุณไม่ได้เสียใจที่ทำร้ายฉันหรอก ดันเต้... คุณแค่เสียใจที่ฉันไม่อยู่ให้คุณควบคุมแล้วต่างหาก"

ขณะถูกมัดติดกับเตียงโลหะอันเย็นเยียบในชั้นใต้ดินของโรงพยาบาล ฉันได้แต่วิงวอนขอความเมตตาจากอัลฟ่ามาร์คัส คู่แท้แห่งโชคชะตาของฉัน แต่เขากลับเมินเฉยต่อน้ำตาของฉัน ด้วยน้ำเสียงที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น เขาสั่งให้หมอฉีดเงินเหลวเข้าสู่เส้นเลือดของฉัน มันคือยาพิษร้ายแรงที่ถูกออกแบบมาเพื่อทำลายวิญญาณหมาป่าให้สลายไป “ถ้าเธอยังเป็นหมาป่าอยู่ เธอก็เป็นภาระ ในฐานะมนุษย์ เธอสามารถอยู่ต่อในฐานะโอเมก้าได้” ฉันกรีดร้องอย่างทรมานเมื่อกรดสีเงินกัดกินวิญญาณของฉัน ตัดขาดสายสัมพันธ์ที่มีต่อหมาป่าของฉันจนหมดสิ้น มาร์คัสมองดูอย่างไม่สะทกสะท้าน เขาไม่ได้กำลังช่วยชีวิตฉัน แต่เขากำลังถางทางให้กับ ‘ราเชล’ ชู้รักของเขา และลูกชายนอกสมรสที่เป็นความลับของพวกเขาต่างหาก เมื่อสูญเสียหมาป่าและแหลกสลาย ฉันถูกบีบให้ต้องทนดูเขาประกาศยอมรับลูกนอกสมรสเป็นทายาทคนใหม่อย่างเปิดเผย และเตรียมเนรเทศฉันไปอยู่เรือนคนรับใช้เพื่อหลีกทางให้เมียน้อย เขาคิดว่าฉันยอมจำนนแล้ว เขาคิดว่าฉันจะค่อยๆ หายลับไปและยอมรับเศษทานจากเขาอย่างเงียบๆ เขาไม่รู้เลยว่าฉันได้ไขตู้เซฟของเขา และพบผลตรวจดีเอ็นเอรวมถึงข้อความที่พิสูจน์การหักหลังตลอดสามปีของเขาหมดแล้ว ในเช้าวันแต่งงานของเขากับราเชล ฉันก้าวขึ้นรถที่จะพาฉันไปยังที่เนรเทศด้วยรอยยิ้ม สิบนาทีต่อมา อีเมลที่ฉันตั้งเวลาไว้เพื่อเปิดโปงคำโกหกทุกอย่างก็ถูกส่งตรงถึงสภาผู้อาวุโส และในขณะที่มาร์คัสทรุดตัวลงคุกเข่ากรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง เมื่อเห็นภาพรถของฉันกำลังลุกไหม้ และตระหนักได้ว่าเขาได้ทำลายคู่แท้ของตัวเองเพื่อคนหลอกลวง... ฉันก็หนีไปไกลแสนไกลแล้ว พร้อมกับพลังที่แท้จริงที่กำลังตื่นขึ้น

เป็นเวลาสามปีเต็ม ที่ฉันเป็นความลับของอัลฟ่าคีรินทร์ สัมผัสของฉันคือยารักษาเดียวสำหรับคำสาปพิษเงินที่กัดกินร่างกายเขาให้ทุกข์ทรมาน เขาสัญญาว่าถ้าเขายังหาคู่แท้ไม่เจอในวันเกิดครบรอบยี่สิบห้าปีของฉัน เขาจะเลือกฉัน ในวันเกิดครบรอบยี่สิบห้าปีของฉัน เขากลับพาผู้หญิงคนอื่นกลับมาบ้าน เขาขอคืนกุญแจเพนท์เฮาส์ของเขา แล้วโยนบัตรเครดิตไม่จำกัดวงเงินลงบนเตียง “นี่สำหรับค่าบริการของเธอ” เขาพูดอย่างเย็นชา รักใหม่ของเขา ลิตา เป็นนักวางแผนตัวยง เมื่อเธอใส่ร้ายว่าฉันลักพาตัวเธอ คีรินทร์เกือบจะจับแม่ที่ป่วยของฉันกดน้ำในบึงโคลนเพื่อบีบให้ฉันสารภาพ เมื่อเธอใส่ร้ายฉันอีกครั้งว่าผลักคุณย่าของเธอ เขาก็ตบหน้าฉันต่อหน้าคนทั้งฝูงแล้วสั่งให้ฉันคุกเข่า ฉันไม่เข้าใจว่าผู้ชายที่เคยปกป้องฉัน กลายมาเป็นคนที่ทรมานฉันได้เจ็บปวดที่สุดได้อย่างไร เขาตาบอดเพราะหมาป่าสาวเจ้าเล่ห์คนนั้น ฟางเส้นสุดท้ายขาดลงเมื่อคำสาปของเขากำเริบ เขาพยายามจะใช้กำลังกับฉัน แต่กลับกล่าวหาว่าฉันพยายามจะจับเขาตอนที่ลิตาเดินเข้ามาพอดี วันนั้น ฉันตัดสายสัมพันธ์ของเราและจากไปยังฝูงคู่แข่ง ที่ซึ่งเพื่อนสมัยเด็กของฉัน—คู่แท้โอกาสที่สองของฉัน—เพิ่งฟื้นจากอาการโคม่าที่ยาวนานถึงหกปี

ยามค่ำคืนภายใต้แสงจันทร์ที่สาดส่องสว่าง ยังมีความลึกลับซุกซ่อนอยู่ จากกลุ่มซึ่งอยู่ด้วยความเหงาเศร้า โดดเดี่ยวเดียวดาย อ้างว้างและเจ็บปวด เมื่อการอยู่เหมือนตายทั้งเป็น ใช้ชีวิตท่ามกลางความมืดมิด เขาผู้ซึ่งถูกเรียกว่า “มนุษย์กึ่งอมตะ” ผู้ที่อาศัยอยู่ด้วยการเป็นนักล่ายามราตรี หิวโหยการเสพสมเพื่อให้ได้มาซึ่งเลือดสดๆ เป็นอาหาร มีคนนิยามเขาไว้ว่า “แวมไพร์...กระหายเลือด!” “Chapter I : Vampire ล่ารัก” เนิ่นนานที่ “คีธ” เดินอยู่บนเส้นทางแสนเดียวดาย ไร้สิ้นความหวังกลับคืนมาเป็น “มนุษย์” แต่แล้วทุกอย่างก็เปลี่ยนแปลงไป เมื่อค่ำคืนหนึ่งมีสาวน้อยแสนแปลกนาม “ชมบุหลัน” เดินเข้ามาในชีวิต เธอผู้ไม่เหมือนใคร คนที่ก้าวเข้ามาเติมเต็มความอ้างว้างแสนเปล่าเปลี่ยว และทำให้เขารู้ว่า... โชคชะตายังไม่โหดร้ายเกินไป เมื่อยังมีชีวิตอยู่ก็ยังมีความหวัง แต่จะสำเร็จหรือไม่ก็เป็นอีกหนทางที่ต้องรอการพิสูจน์! มนตร์เสน่หา Lycan : เธอปรากฏตัวขึ้นท่ามกลางความมืด ของค่ำคืนเหน็บหนาวและสายฝนโปรยปราย กระตุ้นอารมณ์ดิบเถื่อนในกายยักษ์ใหญ่สี่ขาขนปุยให้... กระหายเสพรักจากเลือดเนื้อและกายา! อย่างเร่าร้อนดุเด็ดและเผ็ดมัน ชีวิตนี้เพื่อเธอ... “Angel” Vampire เจ้าเสน่ห์ : “ที่เธอพูดมาน่ะ ฉันต้องได้อยู่แล้ว แต่ที่ต้องการนะเป็น...” เขามันพวกมักมาก ถ้าได้คือต้องทั้งหมด แต่ถ้าไม่ได้...เขาก็จะกำจัดมิให้เหลือซาก! “อะไร” สุพรรณิการ์เอ่ยถามด้วยหัวใจสั่นๆ Lycan แสนเสน่หา : แน่ะ...ยายตุ้ยนุ้ยจอมตะกละกลบความเขินด้วยการทำหน้ากระฟัดกระเฟียดและประทุษร้ายเขาเสียนี่ อย่างนี้ต้องถูกลงโทษ! เจอโรมีสอดแขนรัดรอบเอวคอดกิ่วและพลิกกายกลับให้ร่างนุ่มนิ่มตกอยู่ใต้อาณัติ “ว้าย! ไม่เอานะเจโร ไม่เล่นอย่างนี้นะ” เจ้าสาว Vampire : “ให้หัวใจนำทาง รักจะพาเราผ่านเรื่องเลวร้ายทุกอย่างไปได้” พลังแห่งรักชนะทุกสิ่ง!

สิบปีเต็มที่ฉันใช้ชีวิตในฐานะโอเมก้าผู้ไร้พลัง ความสุขเดียวในชีวิตของฉันคือมินนี่ ลูกสาวผู้ชาญฉลาด ฉันผนึกพลังที่แท้จริงของตัวเอง—พลังแห่งหมาป่าขาว—เพื่อปกป้องเธอจากศัตรูของตระกูล ตอนที่เธอคว้าตำแหน่งเด็กฝึกงานที่ใครๆ ก็หมายปองในสภาเหนือธรรมชาติสากลมาได้ ฉันคิดว่าในที่สุดชีวิตอันเงียบสงบของเราก็มั่นคงแล้ว แต่เพียงหนึ่งสัปดาห์ต่อมา ฉันกลับพบร่างของลูกนอนขดตัวอยู่มุมหนึ่งในโรงเรียนของเธอ ถูกมัดด้วยเชือกเงินที่แผดเผาผิวหนัง ความฝันของเธอกำลังถูกฉีกเป็นชิ้นๆ ด้วยน้ำมือของแพรวา ลูกสาวของอัลฟ่าจ่าฝูงของเรา "นังเด็กไร้หัวนอนปลายเท้านี่คิดว่าตัวเองจะมาแย่งที่ของฉันได้งั้นเหรอ" แพรวาแค่นเสียงหยามหยัน "ตำแหน่งฝึกงานที่ท่านพ่ออัลฟ่าของฉันหามาให้" โลกทั้งใบของฉันพังทลาย อัลฟ่าคนนั้นคือวิน สามีของฉัน—คู่แห่งโชคชะตาที่อยู่กับฉันมาสิบปี เมื่อฉันส่งกระแสจิตผ่านพันธะศักดิ์สิทธิ์ของเราไปหาเขา เขากลับใช้คำหวานเคลือบยาพิษกลบเกลื่อนความตื่นตระหนกของฉัน แม้ในขณะที่ฉันกำลังมองแพรวาและเพื่อนๆ ของเธอทรมานลูกของเราเพื่อความสนุกสนาน การหักหลังที่เจ็บปวดที่สุดเกิดขึ้นเมื่อพลอย ชู้รักของเขา ชูการ์ดคู่ครองของอัลฟ่าขึ้นมา—"การ์ดของฉัน" ที่เขาเคยให้เธอยืมใช้ เขามาถึงที่เกิดเหตุเพียงเพื่อปฏิเสธต่อหน้าทุกคนว่าไม่รู้จักฉัน บาปมหันต์ที่ทำให้พันธะของเราแหลกสลาย เขาเรียกฉันว่าผู้บุกรุกและสั่งให้นักรบของเขาลงโทษฉัน ขณะที่พวกเขาบังคับให้ฉันคุกเข่าลงและเฆี่ยนตีฉันด้วยเงิน เขากลับยืนมองเฉยๆ แต่พวกเขาทุกคนประเมินฉันต่ำไป พวกเขาไม่รู้เรื่องเครื่องรางที่ฉันให้ลูกสาวไว้ หรือพลังโบราณที่ซ่อนอยู่ในนั้น ขณะที่การลงทัณฑ์ครั้งสุดท้ายฟาดลงมา ฉันกระซิบชื่อหนึ่งผ่านช่องทางลับ เป็นการทวงคำสัตย์สาบานที่ตระกูลของฉันทำไว้เมื่อหลายชั่วอายุคนก่อน ไม่กี่วินาทีต่อมา เฮลิคอปเตอร์ของกองทัพก็บินวนอยู่เหนืออาคาร และหน่วยพิทักษ์สภาสูงก็บุกเข้ามาในห้อง พวกเขาก้มหัวให้ฉัน "ลูน่าลลิน" ผู้บัญชาการของพวกเขาประกาศก้อง "หน่วยพิทักษ์สภาสูงพร้อมรับคำสั่งจากท่านแล้วครับ"

นี่คือค่ำคืนของนิทรรศการศิลปะเดี่ยวครั้งแรกในชีวิตของฉัน แต่คิรากร คู่แท้ที่เป็นอัลฟ่าของฉัน กลับไม่ปรากฏตัว บรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นแชมเปญและคำสรรเสริญ แต่ทุกคำชมกลับรู้สึกเหมือนการตบหน้า เมื่อทุกคนเรียกฉันว่า “เมียของอัลฟ่า” ไม่ใช่ศิลปิน แล้วฉันก็เห็นเขาในข่าว เขากำลังปกป้องผู้หญิงอีกคน อัลฟ่าหญิง จากแสงแฟลชกล้อง เสียงซุบซิบในห้องยืนยันสิ่งที่ฉันเห็น ฝูงของพวกเขากำลังจะรวมกัน โดยมีคู่แท้คู่ใหม่เป็นเครื่องยืนยัน นี่ไม่ใช่แค่การมาสาย แต่มันคือการประหารความสัมพันธ์ของเราต่อหน้าสาธารณชน เสียงของเขาแทรกเข้ามาในหัวฉันอย่างเย็นชาและห่างเหิน “เคทต้องการฉัน เธอเป็นแค่โอเมก้า จัดการเรื่องนี้ซะ” ไม่ใช่คำขอโทษ เป็นแค่คำสั่ง วินาทีนั้นเอง... ด้ายแห่งความหวังเส้นสุดท้ายที่ฉันยึดมั่นมาตลอดสี่ปี ก็ขาดสะบั้นลง เขาไม่ใช่แค่ลืมฉัน แต่เขากำลังลบฉันออกจากชีวิตอย่างเป็นระบบ แม้กระทั่งแอปพลิเคชันมูลค่าหมื่นล้านที่เกิดจากนิมิตลับของฉัน เขาก็ยังเอาไปเป็นผลงานตัวเอง แล้วมองว่างานศิลปะของฉันเป็นแค่ “งานอดิเรก” แต่ตัวตนที่เงียบงันและยอมจำนนของฉันได้ตายลงในคืนนั้น ฉันเดินเข้าไปในห้องทำงานด้านหลัง แล้วส่งข้อความหาทนายของฉัน ฉันบอกให้เธอร่างเอกสาร ‘พิธีตัดสายใย’ ขึ้นมา โดยปลอมแปลงให้เป็นสัญญาโอนย้ายทรัพย์สินทางปัญญาสำหรับงานศิลปะ “ไร้ค่า” ของฉัน เขาไม่มีทางอ่านรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ นั่นหรอก ด้วยความหยิ่งผยองแบบเดียวกับที่เขาใช้ทำลายจิตวิญญาณของฉัน เขากำลังจะเซ็นสละวิญญาณของตัวเองออกไป

ฉันคือคู่แห่งโชคชะตาของอัลฟ่า ผู้ที่พระแม่จันทราได้เลือกสรรมาเพื่อเขาโดยเฉพาะ ฉันใช้เวลาหลายปีแอบรักเขาข้างเดียว มั่นใจเหลือเกินว่าในที่สุดเขาจะประกาศให้ฉันเป็นลูน่าของเขาในพิธีสถาปนาของฝูง แต่เขากลับยืนอยู่บนแท่นพิธีและแนะนำผู้หญิงอีกคน ฉันเพิ่งมารู้ว่าเขาใช้เลือดของฉันเองในพิธีกรรมลับเพื่อผูกมัดตัวเองกับหล่อน เป็นการแต่งงานทางการเมืองที่เขาวางแผนมานานหลายเดือน ขณะที่กระซิบคำสัญญาหวานหูให้ฉันฟังในความมืด ต่อหน้าฝูงของเราทั้งหมด เขาปฏิเสธฉันอย่างเปิดเผย การกระทำอันโหดร้ายนั้นทำลายสายใยศักดิ์สิทธิ์ของเราจนแหลกละเอียด ฉีกกระชากวิญญาณของฉันออกเป็นสองซีก เขาปล่อยให้เจ้าสาวคนใหม่ของเขาใส่ร้ายฉันในข้อหากบฏ ทำลายบ้านของฉัน และลบประวัติของฉันให้หายไปสิ้น เขายืนดูเฉยๆ ขณะที่นักรบของเขาขว้างปาก้อนหินเคลือบเงินใส่หัวฉัน แล้วยังสั่งให้ฉันคุกเข่าขอโทษในความผิดที่ฉันไม่ได้ก่อ ผู้ชายที่ฉันยอมตายให้ได้ ทำลายฉันจนย่อยยับเพื่ออำนาจและแรงทะยานอยากของเขา แล้วเขาก็มาหาฉันท่ามกลางซากปรักหักพังของชีวิตฉัน และขอให้ฉันเป็นเมียเก็บของเขา เป็นรางวัลลับๆ ที่ถูกซ่อนไว้จากโลกภายนอก ฉันปฏิเสธ ฉันหนีจากระบอบเผด็จการของเขา สร้างตัวเองขึ้นมาใหม่จากเถ้าถ่าน และพบรักครั้งใหม่กับอัลฟ่าที่แท้จริงผู้มองเห็นคุณค่าในตัวฉัน ฉันได้เป็นลูน่าด้วยสิทธิ์ของตัวเอง มีอำนาจและเป็นอิสระในที่สุด แต่ความหลงใหลของคู่ที่ปฏิเสธฉันกลับยิ่งเน่าเฟะรุนแรงขึ้น หนึ่งปีต่อมา เขาหลอกล่อฉันให้ไปติดกับดัก สิ่งสุดท้ายที่ฉันจำได้คือความรู้สึกเย็นเยียบที่ต้นคอ และเสียงกระซิบอันน่าขนลุกของเขา "ได้เวลากลับบ้านของเราแล้ว"

ในงานเลี้ยงวันเกิดของอัลฟ่าเดนิส เขาพาผู้หญิงคนหนึ่งกลับมาด้วย นั่นคืออดีตคู่ชีวิตของเขา และเป็นผู้หญิงที่เคยทิ้งเขาไปอย่างไร้เยื่อใย เขาเอาทุกอย่างบนโลกมาวางตรงหน้าฉัน ขณะเดียวกันก็ทรมานเธออย่างบ้าคลั่ง แม้กระทั่งเอาเธอไปทิ้งในคุกน้ำ แต่จนถึงวันครบรอบสัญญาวันนั้น ฉันกลับเห็นเขา กำลังกอดทำเครื่องหมายอยู่ในห้องกับวีจิเนีย “เธอคงไม่คิดว่ายังจะตกมาอยู่ในเงื้อมมือของฉันอีกใช่ไหม？ ถ้าถูกลูน่าของนายพบเข้าจะทำยังไง？ ” “ตอนนี้ฉันทำแบบนี้ เพียงเพื่อลงโทษเธอ” วีจิเนียหัวเราะเบา ๆ แล้วหันมองฉันที่ยืนอยู่หน้าประตู “ดูอัลฟ่าของเธอร่วมเตียงกับฉันรู้สึกยังไง？ ” เธอพูดกับฉันอย่างไร้เสียง ยิ่งไปกว่านั้นยังชูนิ้วขึ้นอย่างภาคภูมิใจ บนนิ้วของเธอสวมแหวนแต่งงานเหมือนกับฉัน วินาทีนั้น หมาป่าของฉันร้องครวญครางอีกครั้งด้วยความเจ็บปวด และความเจ็บปวดก็กระจายไปทั่วร่างกาย “วีจิเนีย เธอกำลังพูดกับใครเหรอ？ ”