นิยายโรแมนซ์สมัยใหม่

วันครบรอบแต่งงานสามปี พรกมลจัดขนมชั้นรอสามีอย่างอดทน แต่กลิ่นเหล้าและน้ำหอมผู้หญิงจากตัวอภิเดชทำให้เธอรู้สึกคลื่นไส้ทันที สายของศศิกานต์ดังขึ้น เขาผลักเธอทิ้งแล้ววิ่งออกไปทันที เธอได้ยินเสียงเขาบอกให้โยนของขวัญครบรอบทิ้ง และบอกว่าเขารักแค่ศศิกานต์คนเดียว ข่าวการตั้งครรภ์ทำให้อภิเดชโกรธจัด เขายื่นสัญญาหย่าแล้วสั่งให้เธอไปทำแท้ง เธอล้มลงเพราะถูกผลัก แต่เขากลับไม่ยื่นมือช่วย กลับเดินจากไปอย่างเย็นชา ที่บริษัท เพื่อนร่วมงานนินทาและศศิกานต์แกล้งให้เธออาเจียนต่อหน้าคนอื่น อภิเดชเชื่อคำโกหกของอีกฝ่ายเต็มที่ แม้เธอจะปฏิเสธก็ตาม พรกมลเซ็นสัญญาหย่า ลาออกจากงาน แล้วเดินออกจากชีวิตเก่าโดยไม่เหลียวหลัง เธอสาบานว่าจะเลี้ยงลูกคนเดียวให้ได้

ในวันครบรอบแต่งงานสามปี ฉันตั้งใจทำขนมทองหยิบสุดฝีมือไปให้สามีถึงห้องนอน แต่ภาพที่เห็นกลับเป็นเขากำลังกอดรัดฟัดเหวี่ยงอยู่บนเตียงกับเพื่อนสนิทของฉันเอง แทนที่จะสำนึกผิด เขากลับตะคอกด่าฉันว่าไร้มารยาทที่ไม่รู้จักเคาะประตู และด่าทอว่าฉันทำตัวไร้การศึกษา ส่วนเพื่อนสนิทก็แสร้งบีบน้ำตาซุกอกเขา แต่แววตากลับเย้ยหยันอย่างผู้ชนะ ซ้ำร้ายแม่สามีและน้องสะใภ้ยังรุมด่าทอ ไล่ฉันออกจากบ้านราวกับขยะ เพียงเพราะเมียน้อยประกาศว่ากำลังตั้งท้องทายาทให้ตระกูล พวกเขาหัวเราะเยาะ คิดว่าถ้าหย่ากันไป ผู้หญิงจืดชืดที่ไม่มีอะไรติดตัวอย่างฉันคงต้องไปนอนข้างถนน สามปีที่ฉันยอมทิ้งทุกอย่างเพื่อมาเป็นแม่บ้านที่แสนดี ยอมทนให้พวกเขาเหยียบย่ำศักดิ์ศรี เพราะคิดว่าความรักจะเอาชนะทุกอย่างได้ แต่ฉันตาสว่างแล้ว "เด็กในท้อง ไม่รู้ว่าเป็นลูกของใครกันแน่" ฉันโยนใบหย่าพร้อมกับผลตรวจภาวะเป็นหมันขั้นรุนแรงและเสื่อมสมรรถภาพของเขาลงบนโต๊ะ ทิ้งครอบครัวจอมปลอมนี้ไว้เบื้องหลัง ถึงเวลาที่ฉันจะต้องปลุกตัวตนที่ซ่อนไว้มาตลอดสามปีให้โลกได้รู้ ทั้งการเป็น 'หมอนกกระเรียน' อัจฉริยะทางการแพทย์ที่ท่านนายพลระดับประเทศยังต้องยอมจ่ายเงินแสนล้านเพื่อขอพบ และ 'ลิเลียน' ราชินีนักแข่งรถใต้ดินที่พร้อมจะเหยียบอีโก้ของอดีตสามีให้จมดินกลางสนามแข่ง!

ฉันติดอยู่ในห้องที่ไฟกำลังลุกไหม้ ควันดำหนาทึบทำให้ฉันสำลักจนแทบขาดใจ ฉันใช้แรงเฮือกสุดท้ายโทรหาสามีที่แต่งงานกันมาสามปีเพื่อขอความช่วยเหลือ แต่เขากลับตวาดด้วยความรำคาญว่าฉันกำลังเล่นบ้าอะไรเพื่อเรียกร้องความสนใจ แล้วตัดสายทิ้งไปทันที เพียงเพราะได้ยินเสียงบ่นว่าหายใจไม่ออกของนางเอกสาวที่เขาแอบควงอยู่ ในขณะที่ฉันต้องเอาเก้าอี้ทุบกระจกหนีตายจนแขนถูกไฟลวก หน้าจอโทรศัพท์กลับเด้งแจ้งเตือนข่าวบันเทิงด่วน ภาพสามีของฉันกำลังประคองผู้หญิงคนนั้นเข้าโรงพยาบาลกลางดึกด้วยสายตาห่วงใยสุดซึ้งปรากฏหราอยู่บนนั้น ตลอดสามปีที่ฉันยอมทิ้งอนาคตนักเขียนบทชื่อดังมาเป็นภรรยาในเงามืด คอยดูแลเขาทุกอย่าง แต่ในนาทีความเป็นความตาย เขากลับเลือกที่จะปล่อยให้ฉันถูกไฟคลอกตาย เพียงเพราะผู้หญิงคนนั้นเวียนหัว ฉันมองแผลไฟลวกที่แขนแล้วได้แต่สมเพชความโง่เขลาของตัวเอง ฉันยอมทิ้งทุกอย่างเพื่อความรักที่ไม่มีอยู่จริง เป็นแค่ของเล่นที่เขาพร้อมจะเขี่ยทิ้งเมื่อไหร่ก็ได้ ฉันถอดแหวนแต่งงานที่เปื้อนเขม่าควันทิ้ง ร่างหนังสือสัญญาหย่าพร้อมเซ็นชื่ออย่างไม่ลังเล ก่อนจะโอนเงินแปดหลักคืนให้เขาเป็นค่าอาหารและที่พักตลอดสามปีที่ผ่านมา "การแต่งงานที่น่าสมเพชนี้... มันจบลงแล้ว" ฉันลากกระเป๋าออกจากคฤหาสน์หลังนั้น บล็อกเบอร์เขาทุกช่องทาง แล้วกลับคืนสู่วงการบันเทิงในฐานะตัวแม่ที่ทุกคนต้องการตัว และครั้งนี้ ฉันจะทวงทุกอย่างที่เป็นของฉันคืนมา

กฤศมนถูกอัครพล สามีที่เธอรักและทุ่มเทให้หมดหัวใจ ผลักตกลงมาจากดาดฟ้าของโรงพยาบาลจิตเวช ก่อนหน้านั้น เขาปั่นหัวเธออย่างเลือดเย็น กักขังและทรมานสารพัดจนทุกคนในครอบครัวเชื่อสนิทใจว่าเธอเป็นบ้า เขาค่อย ๆ ช่วงชิงทุกอย่างไปจากเธออย่างแนบเนียน ทั้งบริษัทเทคโนโลยีที่เธอสร้างมากับมือ ครอบครัวที่หลงเชื่อคำโกหกของเขา และสุดท้ายเขาก็พรากชีวิตของเธอไป ร่างของเธอแหลกเหลวอยู่บนพื้นคอนกรีตเย็นเยียบ ขณะที่เขายืนมองลงมาด้วยรอยยิ้มของผู้ชนะ จนถึงวินาทีที่ความตายมาเยือน เธอถึงเพิ่งตาสว่างว่าความรักที่ผ่านมาคือแผนการลวงโลก ความเกลียดชังและเคียดแค้นสลักลึกลงไปในวิญญาณ ทำไมเธอถึงโง่เขลาปล่อยให้ผู้ชายสารเลวคนนี้ทำลายชีวิตจนย่อยยับได้ถึงเพียงนี้! แต่เมื่อสติกลับคืนมา กฤศมนกลับลืมตาตื่นขึ้นมาในห้องนอนที่คุ้นเคย เธอได้กลับมาเกิดใหม่ในวัยยี่สิบสองปี... วันที่ครอบครัวกำลังจะตัดสินใจเลือกคู่ครอง "ณัชเลือกคุณอัครพลค่ะ" เสียงของน้องสาวต่างแม่ดังขึ้น พร้อมแววตาเยาะหยันที่ทำให้กฤศมนตระหนักได้ทันทีว่าน้องสาวก็ย้อนเวลากลับมาเช่นกัน และกำลังชิงตัดหน้าเลือกอดีตสามีสารเลวเพราะคิดว่านั่นคือทางลัดสู่ความยิ่งใหญ่ กฤศมนเหยียดยิ้มเย็นชา ในเมื่ออยากได้ขยะชิ้นนี้เธอก็จะสงเคราะห์ยกให้ ส่วนเธอจะขอเลือก 'รัฐศาสตร์' ทายาทตัวจริงที่ใคร ๆ ก็มองว่าไร้อำนาจ เพื่อก้าวขึ้นเป็นนายหญิง และเตรียมบดขยี้พวกมันทุกคนให้แหลกคามือ!

ฉันกำลังเซ็นสัญญามูลค่าห้าสิบล้านดอลลาร์อยู่ที่ซูริค ตอนที่ได้รับแจ้งเตือนอินสตาแกรมจากผู้หญิงที่ฉันจ้างมาขัดห้องน้ำ ภาพนั้นคือลูกชายของเธอที่กำลังกอดตุ๊กตาฝังเพชรตัวเดียวในโลกที่ฉันสั่งทำพิเศษให้ลูกสาวของฉัน พร้อมแคปชั่นว่า "เจ้าชายตัวน้อยของฉันคู่ควรกับโลกทั้งใบ" ฉันทิ้งสัญญาทันทีและบินข้ามทวีปกลับมา เมื่อไปถึงโรงเรียน ฉันกลับพบว่าแม่บ้านกำลังสวมเสื้อโค้ทชาแนลวินเทจของฉัน ขับรถของฉัน และทำตัวเป็นคุณนาย ยิ่งไปกว่านั้น ออสติน สามีที่ฉันชุบเลี้ยงมา วิ่งผ่านลูกสาวของเราที่ล้มเข่าถลอกร้องไห้อยู่บนพื้น เพื่อไปปกป้องลูกชายของแม่บ้าน "อย่าแตะต้องลูกชายของฉัน!" เขาตะโกนใส่หน้าฉันด้วยแววตาเกลียดชัง พร้อมประกาศกร้าวว่าจะฟ้องหย่าและฮุบสมบัติครึ่งหนึ่งของฉันไปเสวยสุขกับครอบครัวลับๆ ที่เขาซ่อนมานานถึงสิบปี เขาคิดว่าฉันเป็นแค่ผู้หญิงโง่ๆ ที่เป็นเพียงตู้เอทีเอ็มให้เขาปอกลอก แต่เขาคงลืมไปว่าฉันไม่ใช่แค่ภรรยาธรรมดา ฉันคือผู้นำตระกูลมาเฟียที่ทรงอิทธิพลที่สุดในนิวยอร์ก ฉันไม่ร้องไห้ฟูมฟาย ฉันแค่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดอายัดบัญชีและบัตรเครดิตทุกใบของเขาทันที พร้อมกับสั่งให้บอดี้การ์ดเดินเข้าไปหาเขา "ถอดสูทออกซะ ออสติน ฉันเป็นคนจ่ายเงินซื้อ" "คุณจะเดินออกไปจากชีวิตฉันในสภาพเดียวกับตอนที่คุณคลานเข้ามา... คือไม่มีอะไรติดตัวไปเลยแม้แต่ชิ้นเดียว"

ตลอดสามปีที่ผ่านมา ฉันยอมทิ้งตัวตนเพื่อเป็นภรรยาที่แสนอ่อนหวานและเชื่อฟังของยศกร จนกระทั่งวันนี้ เขาโยนหนังสือสัญญาหย่าใส่หน้าฉันด้วยน้ำเสียงเย็นชา เพียงเพราะผู้หญิงในดวงใจของเขากลับมาแล้ว เขาคาดหวังให้ฉันร้องไห้ฟูมฟาย น้องสาวของเขาก็พุ่งเข้ามาด่าทอเรียกฉันว่าผู้หญิงขี้คุกและพยายามจะยึดรถของฉันไป แม้แต่ตอนที่บังเอิญเจอกันข้างนอก เขากับเมียน้อยก็ยังร่วมมือกันเหยียดหยามฉัน ทำเหมือนฉันเป็นขยะที่ไร้ค่าและน่าสมเพช พวกเขาทุกคนเหยียบย่ำฉัน โดยคิดว่าฉันเป็นแค่ผู้หญิงอ่อนแอที่ต้องเกาะตระกูลคนไวเพื่อความอยู่รอด แต่พวกเขาคงลืมไปแล้วว่า ก่อนที่ฉันจะก้าวเข้ามาในบ้านหลังนี้ ฉันเคยเป็นใครกันแน่ ฉันจรดปากกาเซ็นใบหย่าอย่างไม่ลังเล สาดน้ำใส่หน้าน้องสาวที่หยิ่งผยองของเขา สะบัดมือที่เขาพยายามจะรั้งไว้ด้วยความรังเกียจ แล้วหันหลังก้าวออกมา คืนนี้ ฉันสลัดคราบแม่บ้านที่แสนดีทิ้งไป สวมชุดเดรสหนังสีดำรัดรูป มุ่งหน้าสู่สนามแข่งรถใต้ดิน "ฉันจะทวงคืนทุกอย่างที่เป็นของฉัน...รวมทั้งชีวิตของฉันด้วย"

สามีของฉันสูญเสียความทรงจำจากอุบัติเหตุเมื่อห้าปีก่อน เขาลืมความรักของเราไปจนหมดสิ้น และมองว่าฉันเป็นเพียงภาระที่น่ารำคาญ เขาพาอินฟลูเอนเซอร์จอมปลอมเข้ามาแทนที่ฉัน และมอบทุกอย่างที่ควรจะเป็นของฉันให้กับเธอ จนกระทั่งวันหนึ่ง ผู้หญิงคนนั้นจงใจเอาเข็มทิ่มริมฝีปากลูกของตัวเอง แล้วร้องไห้กล่าวหาว่าฉันเป็นสัตว์ประหลาดขี้อิจฉาที่ทำร้ายเด็กไร้เดียงสา สามีที่ฉันเคยยืนเคียงข้างมาตลอดไม่ยอมฟังคำอธิบายใดๆ เขาโกรธจนหน้ามืดตามัว เขาสั่งให้การ์ดเอาเข็มกับด้ายมาเย็บปิดปากฉันสดๆ ท่ามกลางเสียงกรีดร้องที่ไม่มีใครสนใจ “เธอต้องไม่เห็นอะไรทั้งนั้น ไม่ได้ยินอะไร และไม่พูดอะไร” จากนั้นเขาก็สั่งให้คนจับฉันห้อยหัวลงมากลางล็อบบี้ในศูนย์ฟื้นฟูสุขภาพของฉันเอง ประจานให้คนทั้งโลกประณามและรุมสาปแช่ง ขณะที่ฉันถูกแขวนห้อยต่องแต่ง เลือดไหลรินและเจ็บปวดเจียนตาย ในที่สุดฉันก็ตาสว่าง ความรักที่มืดบอดและความหวังอันโง่เขลาตลอดห้าปีที่ผ่านมาได้กลายเป็นจุดจบของฉัน ฉันรักคนผิด และเขาก็ทำลายฉันจนย่อยยับไม่เหลือชิ้นดี แต่พวกเขาทำผิดพลาดร้ายแรงไปอย่างหนึ่ง พวกเขาไม่รู้เลยว่าฉันแอบซ่อนกล้องจิ๋วเอาไว้ในห้องเด็ก และบันทึกความชั่วร้ายไว้ได้ทั้งหมด และที่สำคัญ พวกเขาไม่มีทางรู้เลยว่า ครอบครัวที่แท้จริงของฉันสามารถบดขยี้อาณาจักรทั้งหมดของเขาให้พังพินาศได้ด้วยการโทรศัพท์เพียงสายเดียว

วันครบรอบแต่งงานปีที่สาม สามีแสนดีจัดดินเนอร์สุดโรแมนติกและยื่นแก้วไวน์ให้ฉัน แต่พอรู้สึกตัวอีกที ฉันกลับตื่นขึ้นมาด้วยสภาพเปลือยเปล่าและบอบช้ำบนเตียงโรงแรมหรู โดยมีแผ่นหลังของผู้ชายแปลกหน้านอนอยู่ข้างๆ แหวนแต่งงานที่เป็นของดูต่างหน้าชิ้นเดียวของแม่หายไป ฉันลากร่างกายที่แสนอัปยศกลับบ้านเพื่อเค้นความจริง แต่กลับพบว่าสามีเป็นคนวางยาฉันเอง แถมเขายังแอบซื้อคอนโดหรูไว้ซุก 'เมียน้อย' ที่เป็นนักร้องดาวรุ่ง เขาประกาศหน้าด้านๆ ว่าเมียน้อยกำลังท้อง และขู่บีบไม่ให้ฉันหย่าโดยเอาความอยู่รอดของบริษัทพ่อฉันมาเป็นข้อต่อรอง หนำซ้ำในงานเลี้ยงของตระกูล นังเมียน้อยยังจงใจแกล้งล้มตกบันไดเพื่อใส่ร้ายฉัน จนสามีพุ่งเข้ามาง้างมือจะตบหน้าฉันต่อหน้าแขกเหรื่อมากมาย ฉันถูกคนที่รักที่สุดทรยศและเหยียบย่ำศักดิ์ศรีจนไม่เหลือชิ้นดี แต่สิ่งที่ทำให้ฉันช็อกยิ่งกว่า คือตอนที่พยายามตามหาแหวนของแม่ที่หายไป พนักงานโรงแรมแจ้งว่า แขกวีไอพีที่เก็บแหวนได้ต้องการให้ฉันชดใช้เงินห้าหมื่นบาท เป็นค่าแจ็กเก็ตสั่งตัดที่ฉันทำเลอะในคืนนั้น และผู้ชายที่นอนกับฉันคืนนั้น... คือ 'อธิวัฒน์' ทายาทสายตรงผู้ทรงอิทธิพล และเป็นพี่ชายต่างแม่ที่สามีฉันเกลียดชังและหวาดกลัวที่สุด ฉันกดบล็อกเบอร์ของสามีสารเลวทิ้งทันทีโดยไม่ลังเล ในเมื่อพวกมันกล้าผลักฉันลงนรก ฉันก็จะจับมือกับศัตรูตัวฉกาจของเขา... แล้วกลับมาเหยียบพวกมันให้จมดินไปพร้อมกัน

สามีกล่าวหาว่าฉันเป็นต้นเหตุให้ผู้ช่วยของเขาต้องเข้าโรงพยาบาล เขาอ้างว่าแอร์ที่ฉันเปิดทำให้เธอปวดท้องเกร็ง ทั้งที่ฉันท้องแปดเดือนและออฟฟิศก็ร้อนจนแทบทนไม่ไหว เพื่อเป็นการ “ชดใช้” เขาหลอกพาฉันไปงานปาร์ตี้ แต่ฉันกลับตื่นขึ้นมาบนพื้นในห้องแช่แข็งผนังกระจก ด้านนอก สามีของฉันยืนโอบเอวผู้ช่วยที่ดูแข็งแรงสบายดี เขายกแก้วชนกับเหล่าไฮโซเพื่อ “ดับร้อน” ให้กับภรรยาของเขา พวกเขายืนมองคนของเขาถอดเสื้อผ้าฉันออก แล้วราดน้ำแข็งเย็นเฉียบลงบนท้องที่กำลังตั้งครรภ์ของฉัน ฉันกรีดร้องขอความเมตตา แต่กลับรู้สึกถึงของเหลวอุ่นๆ ไหลรินอยู่ระหว่างขา ฉันกำลังสูญเสียลูกของเรา ขณะที่ฉันนอนจมกองเลือด เขากลับแสยะยิ้มและตะโกนสั่งให้ฉันขอโทษ "ยอมรับผิดซะ พ่อเธอตายไปแล้ว ไม่มีใครหน้าไหนมาช่วยเธอได้หรอก!" ฉันจ้องมองผู้ชายที่ฉันรักจนหมดหัวใจ ด้วยความสับสนและสิ้นหวังอย่างที่สุด ทำไมเขาถึงเลือดเย็นกับสายเลือดของตัวเองได้ขนาดนี้? แต่เขาไม่รู้เลยว่า พ่อของฉันยังไม่ตาย และการล้มละลายของตระกูลฉันก็เป็นเพียงแค่ฉากบังหน้า เมื่อฉันฟื้นขึ้นมาบนเตียงโรงพยาบาลพร้อมกับหน้าท้องที่แบนราบ ความรักทั้งหมดได้ถูกเผาไหม้จนกลายเป็นเถ้าถ่าน ฉันปฏิเสธเงินชดเชยการหย่ามหาศาล แต่ขอแค่เศษหุ้นบริษัทเขาเพียงเล็กน้อย เพราะฉันจะลงมือบดขยี้เขาให้พังพินาศด้วยมือของฉันเอง

ชีวิตแต่งงานของฉันจบลงในงานกาล่าการกุศลที่ฉันเป็นคนจัดเอง ชั่ววินาทีหนึ่งฉันยังเป็นภรรยาที่กำลังตั้งครรภ์และมีความสุขของเจ้าพ่อวงการเทคโนโลยี แต่วินาทีต่อมา หน้าจอโทรศัพท์ของนักข่าวก็สว่างวาบ ประกาศข่าวด่วนให้โลกรู้ว่าสามีของฉันกับคนรักในวัยเด็กกำลังจะมีลูกด้วยกัน เขาโอบกอดเธอต่อหน้าสาธารณชน ยอมรับเด็กคนนั้น และลบตัวตนของฉันกับลูกในท้องทิ้งไปอย่างเลือดเย็น เพื่อปกป้องการทำ IPO มูลค่าพันล้านดอลลาร์ แม่สามีและพ่อแม่บุญธรรมของฉันต่างสมรู้ร่วมคิดกัน พวกเขาพาเมียน้อยเข้ามานอนบนเตียงของฉัน ปฏิบัติต่อเธอราวกับราชินี ขณะที่ฉันถูกลดขั้นกลายเป็นนักโทษในบ้านตัวเอง พวกเขาสร้างเรื่องใส่ร้ายว่าฉันคบชู้ อ้างว่าเด็กในท้องไม่ใช่ลูกของเขา และคำสั่งสุดท้ายที่โหดร้ายที่สุดคือการบังคับให้ฉันทำแท้ง "ถ้าเธอไม่ยอมเดินเข้าไปทำแท้งเอง ฉันก็จะให้คนลากตัวเธอไป" ฉันถูกขังไว้ในห้องอันมืดมิด สิ้นหวังและเจ็บปวดจนเจียนบ้า ทำไมคนที่ฉันรักและไว้ใจที่สุดถึงยอมฆ่าสายเลือดของตัวเองเพื่อแลกกับตัวเลขในตลาดหุ้น? แต่พวกเขาทำพลาดไปอย่างหนึ่ง... พวกเขาคืนโทรศัพท์ให้ฉันเพื่อหวังให้ฉันสงบสติอารมณ์ ฉันแสร้งทำเป็นยอมจำนน ก่อนจะกดโทรออกไปยังหมายเลขลับที่ถูกซ่อนไว้มานานหลายปี หมายเลขของ 'แอนโทนี ดีน' พ่อแท้ๆ ของฉัน ผู้เป็นผู้นำตระกูลมหาอำนาจที่ทรงอิทธิพลมากพอที่จะแผดเผาโลกทั้งใบของสามีฉันให้มอดไหม้เป็นจุณ

อลิอาน่าเป็นแพทย์ประจำบ้านที่เพิ่งกลับมารวมกับครอบครัวร่ำรวย เธอมีพ่อแม่ที่ดูรักและคู่หมั้นหล่อเหลาอย่างอีวาน แต่ทุกอย่างพังทลายเมื่อเธอพบว่าอีวานไม่ได้ไปประชุม แต่กำลังอุ้มเด็กชายชื่อลีโอที่บ้านหลังใหญ่กับเคียร่า รีส ผู้หญิงที่ทุกคนบอกว่าเสียสติไปห้าปีก่อน ขณะเดียวกันพ่อแม่ของเธอก็คอยโอนเงินสนับสนุนชีวิตหรูหราของทั้งคู่ ความจริงที่เธอเชื่อมาตลอดกลายเป็นเวทีที่ถูกสร้างขึ้นอย่างระมัดระวัง อลิอาน่าเป็นเพียงตัวแทนเพื่อแลกกับเส้นสายธุรกิจ พ่อแม่และอีวานไม่เคยรักเธอจริง ๆ เมื่ออีวานส่งข้อความโกหกว่าเพิ่งออกจากการประชุม เธอรู้ว่าตัวเองถูกใช้เป็นเครื่องมือตลอดห้าปี ความเจ็บปวดและความโกรธที่ถูกทรยศจากคนที่ใกล้ชิดที่สุดทำให้เธอแทบหายใจไม่ออก อลิอาน่าตัดสินใจหายตัวไปทันที เธอจะทิ้งหลักฐานทั้งหมดไว้ให้พวกเขาเห็น แล้วเริ่มชีวิตใหม่โดยไม่หันกลับไปมองอีกเลย

ฉันแต่งงานกับ 'รัฐศาสตร์' ทายาทตระกูลดังเพื่อผลประโยชน์ของครอบครัว ทนเป็นภรรยาที่ไร้ตัวตนมาตลอดหนึ่งปี จนกระทั่งคืนนั้น ฉันตื่นขึ้นมาในสภาพเสื้อผ้าหลุดลุ่ย ร่างกายบอบช้ำจากการถูกย่ำยีในห้องโรงแรมแปลกหน้า ฉันโทรหาสามีด้วยความหวาดกลัว แต่เขากลับด่าว่าฉันสร้างเรื่องน่าสมเพชเพื่อเรียกร้องความสนใจแล้วตัดสายทิ้ง ต่อมาฉันถึงได้รู้ว่า 'พิชามญชุ์' น้องสาวแท้ๆ ของเขาเป็นคนวางยาและส่งฉันไปขึ้นเตียงผู้ชายคนอื่น! แต่เมื่อฉันเอาใบหย่าไปปาใส่หน้าเขา รัฐศาสตร์กลับเลือกที่จะปกป้องน้องสาว ปฏิเสธการหย่าเพื่อรักษาหน้าตาตระกูล แม้แต่แม่แท้ๆ ของฉันก็ยังร้องไห้กอดขา ขอร้องให้ฉันทนอยู่ในขุมนรกนี้ต่อไปเพื่อแลกกับเงินค่ารักษาน้องชาย หนำซ้ำคุณปู่ของเขายังออกคำสั่งเด็ดขาด บังคับให้เราย้ายกลับไปอยู่เรือนหอและต้อง 'ผลิตทายาท' ให้ได้ภายในหนึ่งปี ฉันถูกคนทั้งบ้านรุมเหยียบย่ำ ถูกมองเป็นแค่สินค้าและเครื่องจักรผลิตลูก ไม่มีใครสนเลยว่าฉันเพิ่งผ่านความอัปยศอะไรมาบ้าง ในเมื่อความอดทนถึงขีดสุด ฉันจึงตัดสินใจลุกขึ้นสู้และจะไม่ยอมเป็นเหยื่ออีกต่อไป กลางโต๊ะอาหารเช้าของครอบครัว ฉันบีบน้ำตาแสร้งทำเป็นภรรยาที่แสนดี ก่อนจะทิ้งระเบิดลูกใหญ่ต่อหน้าทุกคน "คุณรัฐศาสตร์ทำงานหนักเกินไปค่ะ... เรื่องมีลูก เราคงต้องรอไปก่อน เพราะหนูไม่อยากกดดันสภาพร่างกายของเขา" ฉันส่งยิ้มไร้เดียงสา มองดูใบหน้าของสามีที่โกรธจัดจนแทบกระอักเลือดเมื่อถูกหาว่า 'ไร้น้ำยา' และนี่... เพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น

วันแต่งงานที่ควรจะสวยงามที่สุดในชีวิตของฉัน กลับกลายเป็นนรกขุมที่ลึกที่สุด เลยฤกษ์งามยามดีมาเป็นชั่วโมง เปรมศักดิ์ เจ้าบ่าวของฉันก็ยังไม่ปรากฏตัว ก่อนที่คุณหญิงแม่ของเขาจะเดินขึ้นเวที คว้าไมค์ประกาศยกเลิกงานวิวาห์กลางคัน โดยทิ้งท้ายอย่างเลือดเย็นว่าปัญหาทั้งหมดเกิดจากฉันที่ไม่รู้จักเอาอกเอาใจสามี ทั้งที่ความจริงแล้วเขาหนีงานแต่งไปหาคนรักเก่า แขกเหรื่อนับร้อยซุบซิบนินทา แสงแฟลชจากนักข่าวสาดส่องราวกับฉันเป็นตัวตลก พ่อเลี้ยงพุ่งเข้ามาตะคอกด่าว่าฉันทำธุรกิจของเขาพังพินาศ แม่เลี้ยงและน้องสาวต่างสายเลือดรุมทุบตีและเหยียดหยามฉันสารพัด พวกเขาไม่แคร์ความอับอายของฉันเลยสักนิด แคร์แต่ผลประโยชน์ที่ตัวเองสูญเสียไป ฉันต้องวิ่งหนีออกจากงานในสภาพชุดเจ้าสาวที่ยับเยินและน่าสมเพชที่สุด ทำไมฉันต้องเป็นฝ่ายก้มหน้ายอมรับความอัปยศนี้? ทำไมฉันต้องถูกครอบครัวปิงปลิงเหยียบย่ำจนจมดิน? ในจังหวะที่โลกทั้งใบกำลังพังทลาย ฉันเหลือบไปเห็นห้องจัดเลี้ยงข้างๆ ที่งานล่มไม่ต่างกัน ตรงกลางห้องโถงมีร่างของชายทุพพลภาพในชุดเจ้าบ่าวนั่งโดดเดี่ยวอยู่บนรถเข็นไฟฟ้า ความคิดบ้าบิ่นแล่นเข้ามาในหัว ฉันปาดน้ำตาลวกๆ เชิดหน้าขึ้น แล้วเดินตรงเข้าไปหาผู้ชายคนนั้น "ในเมื่อเจ้าสาวของคุณหนีไปแล้ว...คุณจะแต่งงานกับฉันไหมคะ" ตอนนั้นฉันไม่รู้เลยว่า ผู้ชายพิการที่ฉันขอแต่งงานด้วยเพื่อประชดชีวิต จะเป็นถึงคุณชายสามแห่งตระกูล 'จรัญสนิทวงศ์' อภิมหาเศรษฐีที่ทรงอิทธิพลที่สุดในประเทศ...และขาของเขาก็ไม่ได้พิการอย่างที่ทุกคนคิด!

ฉันกำลังนั่งตรวจบัญชีฟอกเงินของครอบครัว ตอนที่สามีเดินมาขอเงินหนึ่งแสนดอลลาร์เพื่อเอาไปเพิ่มเงินเดือนให้ "พี่เลี้ยงเด็ก" แต่ใช้เวลาแค่สามวินาที ฉันก็สังเกตเห็นว่าผู้หญิงที่เขากำลังพยายามเอาเงินฉันไปประเคนให้ กำลังสวมต่างหูชาแนลวินเทจของฉันที่หายไปอยู่ เมื่อฉันต่อว่า เขาไม่แม้แต่จะขอโทษ แต่กลับเอาตัวไปบังเธอไว้แล้วมองฉันด้วยสายตารังเกียจ "เธอเป็นแม่ที่ดี เป็นสิ่งที่คุณคงไม่มีวันเข้าใจ" เขาเยาะเย้ย เขาเอาภาวะมีบุตรยากที่ฉันยอมทุ่มเงินหลายล้านและทนเจ็บปวดเพื่อรักษามาเป็นอาวุธทิ่มแทงฉัน แต่เขาไม่รู้เลยว่า บนโต๊ะของฉันมีแฟ้มเอกสารจากนักสืบวางอยู่ เอกสารที่ระบุชัดเจนว่า เด็กชายทั้งห้าคนของพี่เลี้ยงคนนั้น คือลูกสายเลือดแท้ๆ ของเขา และเอกสารทางการแพทย์ที่ยืนยันว่า เขาแอบไป "ทำหมัน" ตั้งแต่หกเดือนก่อนที่เราจะเริ่มวางแผนมีลูก เขาปล่อยให้ฉันต้องทนทุกข์ทรมานกับการฉีดยานับครั้งไม่ถ้วน ร้องไห้กับผลตรวจที่ว่างเปล่า และจมอยู่กับความอับอายมาตลอดห้าปี เพียงเพื่อหลอกเอาเงินของฉันไปเลี้ยงดูครอบครัวลับๆ ของเขา ฉันมองดูผู้ชายที่ฉันยอมขัดใจครอบครัวมาเฟียเพื่อปกป้องเขาจากโลกที่โหดร้าย เพื่อให้เขาได้สวมเสื้อกาวน์สีขาวและใช้ชีวิตอย่างสง่างาม เขาคิดว่าฉันเป็นแค่ผู้หญิงโง่ๆ ที่หลอกใช้ง่ายๆ เพียงเพราะฉันยอมอดทนเพื่อเขาอย่างนั้นหรือ? ฉันไม่ร้องไห้ และไม่ฟูมฟาย เพราะคนของตระกูลเพียร์ซไม่ร้องไห้... เราลงมือประหาร ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดโทรหามือขวาของฉันด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ฉันต้องการให้เขาพังพินาศ ไม่เหลืออะไรเลย และทำให้เขาปรารถนาที่จะตายเสียดีกว่าอยู่"

เมื่อตอนเด็ก หลินอวี่เคยช่วยชีวิตเหยาซีเยว่ที่กำลังจะตาย ต่อมา หลินอวี่กลายเป็นพืชหลังจากประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ เธอแต่งงานเข้าตระกูลหลินโดยไม่ลังเลใจและใช้ทักษะทางการแพทย์ของเธอเพื่อรักษาหลินอวี่ สองปีของการแต่งงานและการดูแลอย่างสุดหัวใจของเธอเพียงเพื่อตอบแทนบุญคุณ และเพื่อที่เขาจะให้ความสำคัญกับตัวเองบ้าง แต่ความพยายามทั้งหมดของเธอกลับไร้ประโยชน์เมื่อคนในใจของหลินอวี่กลับมาประเทศ เมื่อหลินอวี่โยนข้อตกลงการหย่ามาใส่เธออย่างไร้ความปราณี เธอก็รีบเซ็นชื่อทันที ทุกคนหัวเราะเยาะเธอที่เป็นผู้หญิงที่ถูกครอบครัวใหญ่ทอดทิ้ง แต่ใครจะไปรู้ว่า เธอคือ Moon นักแข่งรถที่ไม่มีใครเทียบได้บนสนามแข่งรถ เป็นนักออกแบบแฟชั่นที่มีชื่อเสียงระดับนานาชาติ เป็นอัจฉริยะของแฮ็กเกอร์ และเธอยังเป็นหมอมหัศจรรย์ระดับโลก... อดีตสามีของเธอเสียใจมากจนคุกเข่าลงกับพื้นขอร้องให้เธอกลับมา ผู้เผด็จการคนหนึ่งอุ้มเธอไว้ในอ้อมแขนของเขาแล้วพูดว่า "ออกไป! นี่คือภรรยาของฉัน!" เหยาซีเยว่ "?"

“นายมันก็แค่ไอ้จนกระจอก ไอ้ไม่มีอนาคต แบบนี้จะคู่ควรกับฉันได้ยังไง！จากนี้ไปฉันไม่อยากเห็นหน้านายอีก！” ที่โรงเรียน หลิน ฟานโดนแฟนสาวด่าชี้หน้ากลางผู้คน เมื่อครู่นี้เอง เขาเผลอไปเห็นแฟนสาวแอบนอกใจเขา หรือว่าคนจน…ไม่มีแม้แต่ศักดิ์ศรีเลยหรือไง？ หลิน ฟานไม่ยอมแพ้！ เขาสาบานว่าจะต้องรวยให้ได้ เพื่อเอาคืนคู่นรกคู่นั้นให้หน้าแหก วันนั้นเอง ！เขาได้รับโทรศัพท์จากพ่อบ้านของตระกูล “คุณชาย การทดสอบของคุณจบลงแล้วครับ เงินค่าใช้จ่ายของปีนี้ถูกโอนไปไว้ที่ซิตี้แบงก์เรียบร้อยแล้ว รบกวนคุณไปจัดการรับเงินด้วยนะครับ” ค่าใช้จ่ายก็คงมีแค่ไม่กี่พันเอง แล้วจะให้ฉันไปเอาเองทำไมอีกล่ะ？ ในใจของเขา ครอบครัวของตัวเองก็แค่บริษัทที่มีมูลค่าหลายสิบล้านเท่านั้นเอง แต่พอหลิน ฟานเดินเข้าไปในห้องนิรภัยที่เต็มไปด้วยทองคำ เพชรพลอยเกลื่อนพื้น และเงินสดกองเต็มห้อง เขาก็ถึงกับตะลึง เขาตกตะลึง ตระกูลของตัวเอง มูลค่าตลาดอย่างน้อยก็ไม่ต่ำกว่าหนึ่งล้านล้านเลยนะ！

“พ่อคะ หนูสามารถเลิกกับลูคาแล้วแต่งเข้าตระกูลมาเฟียที่ทรงอิทธิพลที่สุดอย่าง ‘วิตอรี หนูอยากแต่งกับทายาทผู้สืบทอดที่โหดเหี้ยมและอำมหิตของพวกเขา” อีฟสวมชุดคลุมอาบน้ำที่เปิดกว้าง เผยให้เห็นรอยจูบอันเร่าร้อนเต็มไปทั่วลำคอ “แต่ฉันมีเงื่อนไขหนึ่งข้อ ถ้าพ่อตกลง หนูก็จะแต่งงานค่ะ” ปลายสายรีบถามด้วยความตื่นเต้น แต่ อีฟกลับวางสายลงด้วยเสียง “แปะ” ทันที ลูคาเช็ดหยดน้ำบนผมที่ยังเปียกขณะเดินออกจากห้องน้ำ ก่อนจะโอบเอวของอีฟแล้วดึงเธอลงบนเตียงใหญ่ด้วยกัน อีฟซบอยู่ในอ้อมอกของเขา ดวงตาเย็นชา เธอเป็นคุณหนูคนโตของตระกูลคอสต้า ปิดบังตัวตนและคบหากับลูคาหัวหน้าประจำเขตมานานห้าปี สามวันก่อน เธอถูกลักพาตัว คนร้ายต้องการสินค้าชุดหนึ่งของลูคา จึงใช้เธอเป็นตัวประกัน ตลอดทั้งคืน อีฟโทรจนแบตหมดเครื่องดับไป แต่ลูคาก็ไม่รับสายเลยสักครั้ง อีฟถูกผลักตกหน้าผา บาดเจ็บสาหัสทั้งร่าง โชคดีที่หัวหน้าตระกูลช่วยไว้ทัน จึงรอดชีวิตมาได้อย่างหวุดหวิด คืนนั้น ลูคาอยู่กับลูกสาวนอกสมรสของพ่อเธอ ท่ามกลางบรรยากาศโรแมนติกใต้แสงจันทร์และหมู่ดอกไม้ อีฟได้สติอย่างสมบูรณ์ และตัดใจจากลูคาอย่างสิ้นเชิง วันนี้ลูคามาขอเธอแต่งงาน ส่วนอีฟก็เตรียมของขวัญชิ้นใหญ่ไว้ให้เขาแล้ว ของขวัญก็คือ…การมอบอิสรภาพให้เขา

วันครบรอบแต่งงาน ฉันเกิดไอเดียอยากทำวิดีโอความทรงจำโดยใช้โทรศัพท์เก่าของสามีที่ใช้งานไม่ได้แล้ว หลังจากเปิดเครื่องขึ้นมา แอปพลิเคชันบันทึกของโทรศัพท์ก็เด้งขึ้นมาอัตโนมัติ หัวข้อที่ใหม่ที่สุดคือ "บันทึกของลูกน้อยของเรา" "วันนี้เป็นวันที่ลูกน้อยของเราอายุครบหนึ่งเดือน อาการแพ้ท้องของแม่ดูเหมือนจะหนักขึ้น รู้สึกเห็นใจแม่มาก พ่อซื้อกระโปรงสวยๆ ให้ลูกเยอะเลยนะ รอให้ลูกออกมาใส่เถอะ" ผู้ลงชื่อคือสามีของฉัน โจว หาน แต่ฉันไม่ได้ตั้งครรภ์เลย ฉันโทรหาสามีที่กำลังทำงานอยู่ : "ทำไมบันทึกในโทรศัพท์เก่าของคุณถึงเป็นแบบนี้?" ปลายสาย เขาหายใจสะดุด แล้วก็ยิ้มแห้งๆ กล่าวว่า: "อ๋อ นั่นของเพื่อนฉันเอง ภรรยาเขาท้อง เขาไม่มีที่จด เลยยืมโทรศัพท์ฉันเขียนไว้" ฉันหัวเราะตอบตกลง หลังจากวางสาย ฉันก็เปิดอัลบั้มรูปในโทรศัพท์ในส่วน "ลบล่าสุด" และกู้คืนภาพอัลตราซาวด์ที่ถูกลบไป ในมือฉันมีภาพอัลตราซาวด์ที่มีชื่อของ "คุณเอ" ฉันยิ้มแล้วโทรหาคุณแม่สามีทันที

เสิ่นชิงชิว หลานสาวของเศรษฐีที่รวยที่สุดในเมืองไห้ คบหาอยู่กับลู่จั๋วมาเป็นเวลาสามปีแล้ว แต่ความจริงใจของเธอกลับสูญเปล่า ลู่จั๋วปฏิบัติกับเธอเพียงในฐานะหญิงบ้านนอกคนหนึ่ง และทอดทิ้งเธอในวันแต่งงาน โดยไปหารักแรกของเขา หลังจากเลิกรากันอย่างเด็ดขาด เสิ่นชิงชิวก็กลับมามีสถานะเป็นสาวรวยอีกครั้ง ได้รับมรดกมูลค่าหลายร้อยพันล้าน และเริ่มต้นชีวิตที่รุ่งโรจน์ที่สุด แต่แล้วมักจะมีคนโผล่มาทไให้กับเธอหงุดหงิดอยู่เสมอ! ขณะที่เธอกำลังจัดการกับผู้ร้าย คุณชายฟู่ผู้มีอำนาจนั้นก็ปรบมือและโห่ร้องว่า "ที่รักของฉันสุดยอดมากจริงๆ"

ซูมู่หยูคือลูกสาวแท้ๆ ของตระกูลที่พลัดพรากจากกันไปนาน หลังจากกลับมาสู่ครอบครัว เธอพยายามอย่างเต็มที่เพื่อเอาใจญาติๆ ไม่ว่าจะเป็นตัวตน เกียรติศักดิ์ หรือผลงานการออกแบบ เธอก็ถูกบังคับให้มอบสิ่งเหล่านี้ให้กับลูกสาวบุญธรรม อย่างไรก็ตาม เธอไม่ได้รับความรักและการดูแลจากครอบครัวแต่อย่างใด แต่กลับโดนเอาเปรียบตลอด นับแต่นั้นเป็นต้นมา มู่หยูไม่ยอมให้ใครอีกเลย และตัดความรู้สึกและความรักทั้งหมดออกไป ปัจจุบันเธอเป็นสายดำระดับเก้า เชี่ยวชาญภาษาถึงแปดภาษา เป็นผู้เชี่ยวชาญทางการแพทย์ และนักออกแบบระดับโลก ซูมู่หยูกล่าวว่า "จากนี้ไป ฉันเป็นหนึ่งของตระกูลซู"