สายเกินไปที่จะเสียใจ: ภรรยาที่ถูกทิ้งคือทายาทมหาเศรษฐี

สามีของฉันสูญเสียความทรงจำจากอุบัติเหตุเมื่อห้าปีก่อน เขาลืมความรักของเราไปจนหมดสิ้น และมองว่าฉันเป็นเพียงภาระที่น่ารำคาญ เขาพาอินฟลูเอนเซอร์จอมปลอมเข้ามาแทนที่ฉัน และมอบทุกอย่างที่ควรจะเป็นของฉันให้กับเธอ

จนกระทั่งวันหนึ่ง ผู้หญิงคนนั้นจงใจเอาเข็มทิ่มริมฝีปากลูกของตัวเอง แล้วร้องไห้กล่าวหาว่าฉันเป็นสัตว์ประหลาดขี้อิจฉาที่ทำร้ายเด็กไร้เดียงสา

สามีที่ฉันเคยยืนเคียงข้างมาตลอดไม่ยอมฟังคำอธิบายใดๆ เขาโกรธจนหน้ามืดตามัว เขาสั่งให้การ์ดเอาเข็มกับด้ายมาเย็บปิดปากฉันสดๆ ท่ามกลางเสียงกรีดร้องที่ไม่มีใครสนใจ

“เธอต้องไม่เห็นอะไรทั้งนั้น ไม่ได้ยินอะไร และไม่พูดอะไร”

จากนั้นเขาก็สั่งให้คนจับฉันห้อยหัวลงมากลางล็อบบี้ในศูนย์ฟื้นฟูสุขภาพของฉันเอง ประจานให้คนทั้งโลกประณามและรุมสาปแช่ง

ขณะที่ฉันถูกแขวนห้อยต่องแต่ง เลือดไหลรินและเจ็บปวดเจียนตาย ในที่สุดฉันก็ตาสว่าง ความรักที่มืดบอดและความหวังอันโง่เขลาตลอดห้าปีที่ผ่านมาได้กลายเป็นจุดจบของฉัน ฉันรักคนผิด และเขาก็ทำลายฉันจนย่อยยับไม่เหลือชิ้นดี

แต่พวกเขาทำผิดพลาดร้ายแรงไปอย่างหนึ่ง

พวกเขาไม่รู้เลยว่าฉันแอบซ่อนกล้องจิ๋วเอาไว้ในห้องเด็ก และบันทึกความชั่วร้ายไว้ได้ทั้งหมด

และที่สำคัญ พวกเขาไม่มีทางรู้เลยว่า ครอบครัวที่แท้จริงของฉันสามารถบดขยี้อาณาจักรทั้งหมดของเขาให้พังพินาศได้ด้วยการโทรศัพท์เพียงสายเดียว