เรา ร่วมกัน ผงาด จาก เถ้าถ่าน

ฉันกับพี่สาวติดอยู่บนถนนเปลี่ยวร้างผู้คน

ฉันท้องแก่แปดเดือน และรถของเราก็ยางแบน

ทันใดนั้น แสงไฟหน้ารถบรรทุกก็สาดส่องมาจับจ้องเราจนตาพร่า

มันไม่ได้หักหลบเพื่อเลี่ยงเรา

แต่มันตั้งใจพุ่งเข้าหาเรา

เสียงกระแทกดังสนั่นหวั่นไหวราวกับบทเพลงแห่งความพินาศ

ขณะที่ความเจ็บปวดมหาศาลฉีกกระชากผ่านท้องที่อุ้มครรภ์ของฉัน

ฉันโทรหาสามี คิน เสียงของฉันแหบพร่าไปด้วยเลือดและความหวาดกลัวสุดขีด

“คิน... เกิดอุบัติเหตุ... ลูก... ลูกเป็นอะไรก็ไม่รู้”

แต่ฉันไม่ได้ยินเสียงตื่นตระหนกจากเขาเลย

ฉันได้ยินเสียงฟ้า น้องสาวต่างมารดาของเขา กำลังครวญครางอยู่ข้างๆ ว่าปวดหัว

แล้วเสียงของคินก็ดังขึ้น เย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก

“เลิกดราม่าซะทีเถอะ ก็น่าจะแค่ขับรถเฉี่ยวขอบทางล่ะสิ ฟ้าต้องการฉัน”

เขาวางสาย

เขาเลือกผู้หญิงคนนั้นแทนที่จะเป็นฉัน แทนที่จะเป็นพี่ภรรยา และแทนที่จะเป็นลูกในไส้ของตัวเอง

ฉันตื่นขึ้นมาในโรงพยาบาลพร้อมกับความจริงสองอย่าง

พี่สาวของฉัน ชบา นักเปียโนชื่อดังระดับโลก จะไม่มีวันได้เล่นเปียโนอีกต่อไป

และลูกชายของเรา ลูกที่ฉันอุ้มท้องมาแปดเดือนเต็ม... ได้จากไปแล้ว

พวกเขาคิดว่าเราเป็นแค่ความเสียหายข้างทางในชีวิตอันสมบูรณ์แบบของพวกเขา

แต่พวกเขากำลังจะได้รู้ว่า... เราคือการเอาคืน