บทที่ 2 No.2

ห้าปีต่อมา ที่สนามบินนานาชาติสุวรรณภูมิ กรุงเทพฯ อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นอายความชื้นที่คุ้นเคย

ผู้หญิงคนหนึ่งในชุดสูทชาแนลสีดำ สวมแว่นกันแดด กำลังเข็นกระเป๋าเดินทางออกมา ทรวดทรงของเธอสง่างาม กิริยาท่าทางเย็นชา โดดเด่นตัดกับนักท่องเที่ยวรอบข้างอย่างชัดเจน เธอคืออินทิรา

เวลาห้าปีได้ชะล้างความอ่อนเยาว์และความอ่อนแอไปจากใบหน้าของเธอจนหมดสิ้น เหลือเพียงความแข็งแกร่งที่เยือกเย็น,และออร่าที่ทรงพลังจนไม่อาจมองข้ามได้ สายตาของเธอที่อยู่หลังแว่นกันแดด กวาดมองแผ่นดินที่เธอเคยหลบหนีมาอย่างเฉียบคม

การเดินทางกลับมาครั้งนี้ เธอได้รับเชิญให้เป็นแขกคนสุดท้ายในงานเลี้ยงการกุศลด้านเครื่องประดับระดับไฮเอนด์ ตอนนี้สถานะของเธอคือ ลลิตา นักออกแบบเครื่องประดับชั้นนำที่โด่งดังในระดับนานาชาติ

เธอไม่ได้แจ้งให้ใครทราบ รวมถึงครอบครัวในนามของเธอ ตระกูลเจริญคุณ สำหรับเธอแล้ว คนเหล่านั้นกลายเป็นอดีตไปแล้ว

ขณะที่เธอกำลังจะเดินไปยังทางออก VIP หางตาของเธอก็เหลือบไปเห็นภาพที่ไม่คาดคิด

เด็กชายตัวเล็ก ๆ อายุประมาณสี่ห้าขวบ สวมชุดสูทตัวจิ๋วเหมือนผู้ใหญ่ตัวน้อย แต่ไม่รู้ทำไมถึงหลุดจากผู้ติดตาม วิ่งออกไปที่ทางลาดออกของสนามบินที่มีรถราขวักไขว่

รถขนส่งสัมภาระคันหนึ่งกำลังพุ่งตรงมาทางเด็กชายคนนั้นอย่างรวดเร็ว เห็นได้ชัดว่าคนขับไม่ทันสังเกตเห็นร่างเล็ก ๆ นี้ เขากดแตรแต่ไม่ได้ลดความเร็วลงเลย

ม่านตาของอินทิราหดเล็กลงทันที ไม่รู้ทำไม เมื่อเห็นเด็กคนนั้น หัวใจที่ตายด้านมาห้าปีของเธอก็พลันถูกกระชากอย่างรุนแรง

ยังไม่ทันได้คิด ร่างกายของเธอก็ขยับไปก่อนสมอง เธอเหวี่ยงรองเท้าส้นสูงทิ้ง วิ่งเท้าเปล่าไปด้วยความเร็วที่น่าทึ่ง

การเคลื่อนไหวของเธอรวดเร็วดุจสายฟ้า ในเสี้ยววินาทีที่รถกำลังจะชนเด็กชาย เธอก็กระชากตัวเขาเข้ามากอดไว้ในอ้อมแขน แล้วม้วนตัวไปด้านข้าง

เสียงเบรกดังลั่น รถขนส่งสัมภาระหยุดกะทันหันตรงจุดที่พวกเขาเคยอยู่เมื่อครู่ ผู้คนรอบข้างส่งเสียงร้องด้วยความตกใจ

อินทิรากอดเด็กชายในอ้อมแขน รู้สึกเจ็บแสบที่แขนและหัวเข่าจากการถูกพื้นขรุขระครูด

เธอไม่สนใจตัวเอง รีบตรวจดูเด็กในอ้อมแขนทันที เด็กชายดูเหมือนจะตกใจจนตัวแข็งทื่อ แต่ดวงตาสีดำขลับสดใสคู่โตกลับจ้องมองเธอเขม็ง ไม่ได้ร้องไห้งอแง ในแววตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ,และสงสัยใคร่รู้

อินทิรามองใบหน้าเล็ก ๆ ที่คล้ายกับใครบางคนอย่างน่าประหลาด ในใจก็อ่อนยวบลงอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "หนูน้อย เป็นอะไรหรือเปล่า พ่อแม่ของหนูอยู่ไหน"

เด็กชายส่ายหน้า แล้วยื่นมือเล็ก ๆ ออกมาจับชายเสื้อของเธอแน่น พูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนิ่มว่า "พี่สาวสวยจัง"

อินทิรานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนที่รอยยิ้มขมขื่นจะปรากฏขึ้นบนมุมปาก ถ้าลูกของเธอยังอยู่ ก็คงจะโตเท่านี้แล้ว

ตอนนั้นเอง บอดี้การ์ดในชุดสูทสีดำหลายคนก็วิ่งเข้ามาด้วยท่าทีตื่นตระหนก เมื่อเห็นเด็กชายปลอดภัยดีจึงถอนหายใจอย่างโล่งอก

"นายน้อย!" บอดี้การ์ดคนที่เป็นหัวหน้าพูดกับเด็กชายอย่างนอบน้อม แล้วหันมาทางอินทิรา ยื่นนามบัตรให้ "คุณผู้หญิง ขอบคุณที่ช่วยนายน้อยของเราไว้นะครับ นี่เป็นเบอร์โทรศัพท์ผู้ช่วยของท่านประธาน ค่าเสียหายทั้งหมดของคุณ เราจะรับผิดชอบเองครับ"

อินทิราไม่ได้รับนามบัตร เพียงแต่มองพวกเขาอย่างเย็นชา "ดูแลลูกของพวกคุณให้ดี ไม่ใช่ว่าจะโชคดีแบบนี้ทุกครั้งไป"

แต่เด็กชายกันต์กลับไม่ยอมไปกับบอดี้การ์ด เขากลับกอดคออินทิราแน่นขึ้นไปอีก ทำท่าเหมือน "ผมจะไปกับพี่"

บอดี้การ์ดมองหน้ากันอย่างลำบากใจ พวกเขาไม่เคยเห็นนายน้อยสนิทสนมกับคนแปลกหน้าขนาดนี้มาก่อน

อินทิรามองแววตาที่พึ่งพิงของเด็กน้อย ส่วนที่อ่อนโยนที่สุดในใจของเธอก็ถูกสัมผัส เธอพูดกับบอดี้การ์ดว่า "เขาดูเหมือนจะตกใจ ฉันจะพาเขาไปพักที่เงียบ ๆ ก่อน แล้วค่อยทำแผล"

บอดี้การ์ดลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่เมื่อเห็นว่านายน้อยไม่ยอมปล่อยมือจริง ๆ จึงต้องยอมตกลง และบอกว่าจะรีบแจ้งเจ้านายของพวกเขาทันที

อินทิราสวมรองเท้าส้นสูงกลับคืน มือข้างหนึ่งอุ้มกันต์ อีกข้างหนึ่งลากกระเป๋าเดินทางอย่างคล่องแคล่ว เดินไปยังทิศทางของโรงแรมที่อยู่ติดกับสนามบิน ทรวดทรงของเธอยังคงสง่างาม ราวกับเหตุการณ์ระทึกขวัญเมื่อครู่ไม่เคยเกิดขึ้น

กันต์ที่อยู่ในอ้อมแขนของเธอซบหน้าลงที่ซอกคอของเธอ สูดดมกลิ่นหอมอ่อน ๆ จากตัวเธอ รู้สึกถึงความปลอดภัยอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน เขาพึมพำเสียงเบาว่า "แม่..."

เสียงเบาเกินไปจนถูกเสียงจอแจของสนามบินกลบ อินทิราไม่ได้ยิน เพียงแต่รู้สึกว่าเด็กน้อยซุกเข้ามาในอ้อมแขนของเธอมากขึ้น

ด้านหลังพวกเขาไม่ไกลนัก รถโรลส์-รอยซ์ แฟนธอมสีดำคันหนึ่งจอดสนิท

ประตูรถเปิดออก ชายร่างสูงใหญ่ผู้มีออร่าเย็นชาเดินลงมา ใบหน้าของเขาเรียบเฉย สายตาคมกริบดุจเหยี่ยว เขาคือผู้กุมอำนาจของตระกูลกัลยาณมิตร พลภัทร กัลยาณมิตร

อัครเดช ผู้ช่วยของเขารีบเดินเข้ามารายงาน "ท่านประธานครับ นายน้อยได้รับการช่วยเหลือจากคุณผู้หญิงท่านหนึ่ง ตอนนี้กำลังถูกพาไปทางโรงแรมครับ"

คิ้วที่ขมวดแน่นของพลภัทรไม่ได้คลายลง เขามองไปยังจุดที่ลูกชายเกือบจะเกิดอุบัติเหตุ แรงกดดันรอบตัวยิ่งต่ำลง "ไร้ประโยชน์!" เขาเอ่ยออกมาอย่างเย็นชาสองคำ

เขาไม่หยุดนิ่ง เดินตรงไปยังทิศทางของโรงแรมด้วยฝีเท้าที่แฝงความร้อนใจที่ยากจะสังเกตเห็น

ในขณะเดียวกัน อินทิราก็ได้ใช้หนังสือเดินทางเช็คอินเข้าห้องพักที่โรงแรมเรียบร้อยแล้ว และอุ้มกันต์เข้าไปในลิฟต์

ประตูลิฟต์ค่อย ๆ ปิดลง ตัดขาดจากโลกภายนอก อินทิราก้มลงมองเด็กน้อยที่น่ารักในอ้อมแขน หัวใจที่แข็งเป็นน้ำแข็งมาห้าปี ดูเหมือนจะปริแตกออกเป็นรอยเล็ก ๆ

และพลภัทรก็กำลังใช้กล้องวงจรปิดเพื่อระบุชั้นและหมายเลขห้องของเธอ เขานำพากลิ่นอายแห่งความหนาวเหน็บ ขึ้นลิฟต์อีกตัวหนึ่งตามมาอย่างรวดเร็ว