บทที่ 2 มดแดง

“อ๊ะ” เค-วอลลิส ยื่นช้อนไปใกล้มดแดง ที่นั่งอยู่กับพื้นข้างโต๊ะที่วางขันโตก ไม่ใช่ว่าไม่มีเก้าอี้ แต่มดแดงบอกว่านั่งบนเก้าอี้เธอไม่ถนัดเพราะโต๊ะกลางค่อนข้างต่ำ เค-วอลลิส จึงให้เธอไปเอาเบาะรองนั่งในห้องพักเขามารองนั่งแทน เพราะแม้พื้นจะสะอาดแต่ก็เป็นไม้ นั่งไม่สบายเท่าไหร่ “คุณเคทำอะไรเหรอคะ?” มดแดงเอ่ยถาม เมื่อช้อนที่ตักน้ำพริกอ่องถูกยื่นมาใกล้ปากเธอ “ฉันกินเผ็ดไม่ค่อยเก่ง จึงอยากให้เธอเช็คให้ก่อนว่ามันไม่เผ็ดจริงๆ ฉันเห็นว่ามันสีแดงมันเข้มๆ” “แต่มดแดงชอบกินเผ็ดนะคะ น้ำพริกอ่อง ปกติก็เผ็ดน้อยอยู่แล้ว สีแดงๆนั้นน่าจะมาจากมะเขือเทศมากกว่าค่ะ” “เธอกินก่อน” เค-วอลลิส ยืนยัน และยื่นช้อนเข้าไปใกล้มากขึ้น มดแดงเหมือนจะขัดเขาไม่ได้ จึงยอมในที่สุด เธอค่อยๆอ้าปาก รับการทดสอบความเผ็ดของน้ำพริกอ่อง มดแดงส่ายหน้าไปมา บอกเขาด้วยร่างกายว่าไม่เผ็ด เค-วอลลิส จึงกินน้ำพริกอ่อง และต่อจากนั้น ทุกเมนูในขันโตก เค-วอลลิส จะป้อนให้กับมดแดงได้กินก่อนทุกรายการ เขาถึงจะยอมกินอย่างอื่นต่อ และบางอย่างมันบอกคุณสมบัติของมันอยู่แล้วว่าไม่เผ็ดเลยสักนิด แต่มดแดงยังต้องกินทุกอย่างที่คุณเคบังคับป้อนให้กับเธอ ข้าวเหนียวกับแตงกวา มันไม่มีพริกนะคะ มดแดงให้เหตุผลตอนที่ เค-วอลลิส ป้อนสองอย่างนี้ให้เธอ “ใช่มันไม่มีพริก แต่มดแดงต้องล้างปากเพื่อกินอย่างอื่นที่มีพริกเป็นส่วนประกอบในการปรุง ว่าความเผ็ดมันอยู่ในระดับที่เหมาะสมมั้ย...” เหตุผลที่ทำให้มดแดงต้องกินข้างเหนียวกับแตงกวา “น้ำพริกอ่อง มดแดงทานไปแล้วนะคะ” มดแดงแปลกใจที่เมนูเดิมถูกยื่นมาที่ปากของเธออีกครั้ง “ฉันอยากรู้ว่า ถ้าจะกินน้ำพริกเป็นคำที่สอง มันจะเผ็ดมากขึ้นกว่าเดิมมั้ย” มดแดงอ้าปากรับเมนูน้ำพริกอ่องรีเทิร์นอีกครั้ง และอีกครั้งอีกหลายๆรายการ เมนูขันโตกก็ผ่านไปด้วยดี มดแดงอิ่มแปร้ไปโดยปริยายกับหน้าที่องครักษ์พิทักษ์ฮ่องเต้ “คุณเค ทานอิ่มมั้ยคะ” มดแดงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม “ไม่ค่อยอิ่ม” !!!! “ฉันล้อเล่น” เค-วอลลิส ยิ้มขำออกมา เมื่อเห็นใบหน้าที่ตกใจของมดแดง เฮ้ยยยย มดแดงถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก “ล้อเล่นซะตกใจเลย” มดแดงพึมพำกับตัวเองเบาๆ ร่างบางขยับเพื่อจัดเก็บภาชนะตรงหน้าออกไป และเอาถาดผลไม้มาวางแทน กับกาแฟดำอุ่นๆ ตามคำขอของเขา “อยู่เป็นเพื่อนคุยกับฉันที่นี่ได้มั้ย” เค-วอลลิส เอ่ยออกมาเมื่อมดแดงกำลังจะแยกตัวไป เมื่อยังไม่ถึงเวลาห้าโมงครึ่งที่นัดไว้ “อยู่มันก็อยู่ได้ค่ะ แต่มดแดงคุยไม่เก่งกับภาษาต่างประเทศ...ฮิ ฮิ” มดแดงบอกอย่างออกตัวย้ำเรื่องภาษาอังกฤษให้กับเจ้าของภาษาได้ฟังอีกครั้ง “เธอใจดีกับแขกที่มาพักแบบนี้เสมอเหรอ?” “ใจดี?” มดแดงไม่เข้าใจ “ฉันหมายถึงว่า มาอยู่เป็นเพื่อนกับแขกที่มาพัก” มดแดงหัวเราะออกมาพร้อมกับพยักหน้าอย่างเข้าใจ “ไม่เลยสักนิด เหตุผลแรก คือ มดแดงพึ่งจะมาช่วยป้าจริงๆจังๆ เมื่อไม่นานนี้เองค่ะ ก่อนหน้านี้มดแดงต้องเรียนหนังสือ เหตุผลข้อที่สอง ไม่เยอะนักที่จะมีแขกมาพังตามลำพังแบบคุณเค ในช่วงเวลาที่มดแดงมาทำงานอย่างเต็มตัวแบบนี้” “สรุปคือฉันเป็นคนแรกที่ได้รับเกียรตินั้น” “ฮา ฮา ฮา ไม่แน่ใจว่าจะเรียกว่าเป็นเกียรติหรือเป็นกรรม” เค-วอลลิส เผยรอยยิ้มมากขึ้น อย่างสบายใจ “ช่วยบอกฉันหน่อยได้มั้ย ว่าฉันต้องทำอย่างไรดี ถึงให้ฉันเป็นคนแรกและคนสุดท้ายของเธอ...มดแดง” แววตาของเค-วอลลิส เปลี่ยนไป คำพูดสื่อความหมายที่แฝงมากกว่าที่ได้ยิน ซึ่งเค-วอลลิส เองก็ไม่มั่นใจนักว่ามดแดงจะเข้าใจมั้ย เพราะดวงตากลมไม่ฉายแววอะไรออกมาให้เขาได้อ่านความรู้สึกของเธอเลยสักนิด “คงไม่มีแขกที่ยอมจ่ายให้กับเด็กบ้านๆ อย่างมดแดงนำเที่ยวอีกหรอกคะ” มดแดงตอบออกไปแบบไม่ได้คิดอะไรลึกซึ้งในคำถามนั้นของเค-วอลลิส เลยสักนิด

เค-วอลลิส จ้องมอเตอร์ไซค์ที่จอดสนิทตรงหน้าเขา และเปลี่ยนทิศทางสายตาไปสบประสานกับคนขี่ ที่พยักหน้าเรียกให้เขาขึ้นซ้อนด้านหลัง “เกาะมดแดงแน่นๆได้เลย ให้คุณแข็งแรง ตัวใหญ่แค่ไหน แต่ถ้าตกมอเตอร์ไซค์ไป ก็เจ็บได้เหมือนกัน” มดแดงย้ำบอกอย่างไร้เดียงสา เมื่อผู้โดยสารขึ้นคร่อมซ้อนหลังตามความต้องการของเธอแล้ว “แน่นพอมั้ย?” เค-วอลลิส ที่โน้มแขนโอบเอวขอดร่างบอบบางของมดแดงไว้อย่างตั้งใจเงอะๆงะๆ การแสดงของ เค-วอลลิส ออกมาดีจนคนที่ถูกกอดไว้ไม่ตะขิดตะขวงใจเลยสักนิด มดแดงเคลื่อนรถไปตามเส้นทาง จุดหมายปลายทาง ถนนคนเดินท่าแพ ใช้เวลากว่าครึ่งชั่วโมง มดแดงมองหาที่จอดยานยนตร์ของตน