บทที่ 1

เสียงปืนดังสนั่นกลางสะพานข้ามแม่น้ำแยงซี ปัง! ปัง! ปัง! รถสปอร์ตสีดำคันหรูพุ่งฝ่าสายฝนด้วยความเร็วสูง หญิงสาวที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัยเหยียบคันเร่งจนมิด ใบหน้าสวยเฉี่ยวเต็มไปด้วยเลือดที่ไหลจากหน้าผาก ดวงตาคมกริบยังคงเย็นชาไม่เปลี่ยน "ไอ้พวกสวะ!" เซียวเยว่หลันกัดฟันด่า กระจกมองหลังสะท้อนภาพรถสีดำอีกหลายคันกำลังไล่ตามมาติด ๆ กระสุนพุ่งเข้าใส่รถของเธอราวกับห่าฝน ปัง! กระจกหลังแตกกระจาย วันนี้เป็นวันที่เธอเพิ่งขึ้นรับตำแหน่งผู้นำสูงสุดขององค์กรหลงเยี่ยน แก๊งมาเฟียอันดับหนึ่งของจีน แต่กลับมีคนทรยศ คนในองค์กรขายข่าวให้ศัตรู พวกมันเลือกลงมือในวันที่เธอขึ้นเป็นเจ้าสำนักอย่างเป็นทางการ "คิดจะฆ่าฉัน" เยว่หลันหัวเราะเสียงเย็น "พวกแกยังอ่อนหัดเกินไป" ทันใดนั้น รถบรรทุกขนาดใหญ่พุ่งสวนเลนออกมา ดวงตาเยว่หลันหรี่ลง "แย่แล้ว!" เอี๊ยด! เธอหักพวงมาลัยเต็มแรง แต่ช้าเกินไป รถเสียหลักพุ่งชนราวสะพาน โครม! เหล็กกั้นแตกกระจาย ร่างรถทั้งคันลอยออกไปกลางอากาศ เวลารอบตัวเหมือนหยุดนิ่ง สายฝนเย็นเฉียบปะทะใบหน้า เยว่หลันมองแสงไฟบนสะพานที่ค่อย ๆ ห่างออกไป ก่อนหัวเราะออกมา "หึ... เพิ่งขึ้นเป็นหัวหน้าได้วันเดียว จะมาตายแบบนี้หรือ" รถตกกระแทกผิวน้ำอย่างรุนแรง ตูม! ความมืดมิดกลืนกินทุกอย่าง "ตายแล้วจริง ๆ หรือ นังตัวซวยนี่ตายเสียที" เสียงหญิงชราดังขึ้นอย่างแผ่วเบา "ตายก็ดี ข้าจะได้กลับเมืองหลวงเสียที" เปรี๊ยะ! ความเจ็บแสบแล่นผ่านใบหน้า ราวกับถูกใครตบ ทันใดนั้น หญิงสาวที่นอนแน่นิ่งอยู่บนฟูกเก่า ๆ สะดุ้งเฮือกขึ้นมา "แค่ก!" ดวงตาเปิดกว้างทันที จางมามาถอยหลังกรูด ใบหน้าซีดเผือด "ฟะ...ฟื้น เป็นไปไม่ได้!" เยว่หลันหอบหายใจแรง หัวสมองเหมือนถูกค้อนหนักหลายสิบตันกระแทก เธอมองไปรอบ ๆ กำแพงดินเก่า หลังคารั่ว กลิ่นอับชื้น โต๊ะไม้ผุพัง ไม่ใช่โรงพยาบาล ไม่ใช่โลกที่เธอรู้จัก "ที่นี่..." ทันใดนั้น ความทรงจำมหาศาลหลั่งไหลเข้ามาในหัว อ๊าก! ความเจ็บปวดทำให้เธอกุมศีรษะ ภาพแล้วภาพเล่าปรากฏขึ้น เด็กหญิงตัวเล็กถูกตบตี ถูกดุด่า ถูกบังคับให้ทำงานหนัก ถูกอดอาหาร ถูกโยนน้ำเย็นใส่กลางฤดูหนาว ถูกเหยียบย่ำราวกับสัตว์ เจ้าของร่างเดิมก็ชื่อเซียวเยว่หลันเช่นกัน คุณหนูใหญ่แห่งจวนกั๋วกง แต่เป็นเพียงบุตรสาวอนุ นางได้เป็นคุณหนูใหญ่เพราะเกิดก่อนเท่านั้น แต่มารดาและตัวเซียวเยว่หลันรู้ดีกว่าการเป็นอยู่ต่ำต้อยด้อยค่าเสียยิ่งกว่าสาวใช้ในจวน มารดาของนางชื่อซูหว่านหนิง เดิมเป็นเพื่อนเล่นวัยเด็กของเซียวเจิ้งกั๋วบิดาของเจ้าของร่างเดิม ทั้งสองเติบโตมาด้วยกัน รักกันมาตั้งแต่เยาว์วัย แต่ตระกูลเซียวไม่ยอมรับ สุดท้ายเซียวเจิ้งกั๋วจึงต้องแต่งงานกับบุตรสาวตระกูลใหญ่ตามคำสั่งบิดามารดา ฮูหยินใหญ่หลี่ซูอวิ๋น สตรีสูงศักดิ์จากตระกูลขุนนาง มีเพียงยศศักดิ์แต่ไร้เงิน ในขณะที่ตระกูลมารดาเจ้าของร่างเดิมไร้ยศศักดิ์แต่ร่ำรวยมีเงินเพราะตระกูลทำการค้าขาย การค้าขายในยุคโบราณเทียบไม่ได้กับตำแหน่งขุนนาง แม้จะร่ำรวยเพียงใดก็ยังต่ำต้อยกว่ามาก หลังแต่งงาน เซียวเจิ้งกั๋วจึงรับซูหว่านหนิงเข้าจวนในฐานะอนุ ซูหว่านหนิงไม่เคยคิดแย่งชิง ไม่เคยแข่งขัน ไม่เคยคิดเป็นฮูหยินเอก นางเพียงต้องการอยู่ข้างชายที่รัก ยิ่งกว่านั้น นางยังนำสินเดิมมหาศาลเข้าจวน ร้านผ้า ร้านเครื่องประดับ กองคาราวานสินค้า ที่ดินนับร้อยหมู่ ทรัพย์สินจำนวนมากช่วยให้จวนกั๋วกงรุ่งเรืองขึ้นหลายเท่า แต่ยิ่งสามีรัก ฮูหยินใหญ่ก็ยิ่งชัง เมื่อเซียวเจิ้งกั๋วเสียชีวิตจากอาการป่วย ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป ฮูหยินใหญ่ยึดสินเดิมของซูหว่านหนิงทั้งหมด โกงบัญชี ปลอมเอกสาร ยึดร้านค้า ยึดที่ดิน แม้แต่เครื่องประดับที่ซูหว่านหนิงทิ้งไว้ให้บุตรสาวก็ไม่เหลือ ส่วนคุณหนูใหญ่เซียวเยว่หลัน ถูกส่งมายังชนบทห่างไกล พร้อมคำสั่งลับ "ทรมานมัน ถ้ามันตายก็ยิ่งดี" ตลอดหลายปีที่ผ่านมา จางมามาคือคนลงมือ ตบตี ดุด่า อดอาหาร ทรมานทุกวิถีทาง และวันนี้ นางใช้ไม้ฟาดศีรษะเจ้าของร่างเดิมจนเสียชีวิต ความทรงจำทั้งหมดสิ้นสุดลง เยว่หลันค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น สายตาเย็นเยียบจนจางมามาขนลุก "เจ้า...เจ้ามองข้าเช่นนั้นทำไม" หญิงชราพูดเสียงสั่น เยว่หลันยกมือแตะหน้าผากที่ยังมีเลือดติดอยู่ ก่อนยิ้มบาง ๆ ออกมา รอยยิ้มแบบเดียวกับที่คนในวงการมาเฟียหวาดกลัวที่สุด "ดังนั้น... เจ้าคือคนที่ฆ่าข้าสินะ" จางมามาสะดุ้ง "ข้า...ข้าไม่ได้ตั้งใจ คุณหนู ข้าผิดไปแล้ว!" เมื่อก่อนไม่เคยคิดหวาดกลัวคนตรงหน้า แต่ยามนี้รังสีอำมหิต และสายตาที่เต็มไปด้วยการสังหาร ทำให้นางขาสั่นโดยไม่ทราบสาหตุ เยว่หลันค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน แม้ร่างกายจะอ่อนแรง แต่จิตวิญญาณภายในยังคงเป็นราชินีมาเฟียผู้ยืนอยู่บนยอดพีระมิดของโลกใต้ดิน ดวงตาคู่สวยฉายแววเย็นชา ยกยิ้มมุมปากอย่างเหี้ยมเกรียม "ขอโทษงั้นเหรอ ชีวิตก่อนข้าก็ไม่ใช่คนใจดี ส่วนชีวิตนี้..." นางก้าวเข้าหาอีกฝ่ายทีละก้าว "ยิ่งไม่ใช่" จางมามาหน้าซีดเผือด ไม่รู้เพราะเหตุใด คุณหนูใหญ่ผู้อ่อนแอที่ตนเคยรังแกมาตลอดหลายปี บัดนี้กลับน่ากลัวราวกับปีศาจที่คลานกลับมาจากนรก จางมามาถอยหลังไปหลายก้าว หัวใจเต้นระรัวอย่างไม่ทราบสาเหตุ สตรีตรงหน้าดูเหมือนคุณหนูใหญ่คนเดิม แต่ก็ไม่เหมือนเดิมเลยสักนิด โดยเฉพาะดวงตาคู่นั้น เย็นชาเสียจนทำให้คนมองขนลุก "เจ้ามองข้าเช่นนั้นทำไม!" จางมามาพยายามข่มความหวาดกลัว