บทที่ 1 ตอนที่ 1

สองปีก่อน

“นังพาย แกมานี่สิ มาขัดรองเท้าให้ฉันหน่อย” เสียงแหลมเล็กที่เต็มไปด้วยอารมณ์เกรี้ยวกราดของ สุพรรษา รัตนชัย ดังกึกก้องขึ้น และมันก็มักจะดังแบบนี้ในทุกๆ วัน “ค่ะ พี่สุ” ร่างเล็กสมส่วนของ พาขวัญ คนใจซื่อ หญิงสาววัยยี่สิบเอ็ดปีรีบวิ่งกระหืดกระหอบมาตามเสียงเรียก “ฉันสั่งแกกี่รอบแล้วนังพาย ฮึ!” นิ้วเรียวของสุพรรษาจิ้มหน้าผากมนของพาขวัญแรงๆ จนดวงหน้ารูปไข่หงายไปด้านหลัง “อย่าเรียกฉันว่าพี่อีก ฉันไม่ใช่พี่ของแก จำใส่กะโหลกเอาไว้ด้วย!” “ตะ...แต่ว่าคุณพ่อกับคุณแม่สั่งให้พายเรียกพี่สุว่าพี่...” พาขวัญยังอธิบายไม่ทันจบ ก็ถูกตบจนใบหน้างดงามสะบัด เส้นผมสีดำขลับที่ถูกมัดด้วยยางสีดำหลุดกระจายสยายเต็มแผ่นหลัง “แล้วนั่นก็พ่อแม่ของฉัน แกห้ามมาสะเออะเรียกว่าพ่อว่าแม่เด็ดขาด จำเอาไว้นังขี้ข้า!” พาขวัญน้ำตาร่วงด้วยความเสียใจ ร่างของหล่อนสั่นสะท้านอยู่ท่ามกลางพายุอารมณ์ของสุพรรษา หล่อนไม่เข้าใจเลยว่าเหตุใดสุพรรษาถึงได้จงเกลียดจงชังหล่อนนัก ทั้งๆ ที่หล่อนก็คอยรับใช้และเอาอกเอาใจเป็นอย่างดีเสมอมา รับใช้ตั้งแต่วันแรกที่เข้ามาอยู่ในตระกูลรัตนชัย จนกระทั่งตอนนี้... ที่สุพรรษาบินมาเรียนต่อที่กรีซ แต่กระนั้นหล่อนก็ยังไม่สามารถทำให้สุพรรษาถูกใจได้ เพราะอะไรกัน “ไม่ต้องมาบีบน้ำตา แกมันก็แค่เด็กสลัมที่พ่อกับแม่ของฉันซื้อมาอุปการะเอาไว้เท่านั้น ดังนั้นอย่าเผยอคิดจะขึ้นมาเทียบกับฉันเด็ดขาด” “พาย...พายไม่เคยคิดแบบนั้นเลยค่ะ” สุพรรษาแค่นยิ้มหยัน มองอีกฝ่ายอย่างเกลียดชัง “คิดว่าฉันโง่นักหรือไงนังพาย สายตาที่แกมองคุณลาซแฟนฉันน่ะ อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ว่าแกกำลังมักใหญ่ใฝ่สูงอยู่” ดวงหน้านวลที่เปื้อนไปด้วยหยาดน้ำตาส่ายไปมา กลีบปากอิ่มสีแดงสดสั่นระริก “ไม่...พาย...พายไม่เคยคิดแบบนั้น...” “อีตอแหล!” สุพรรษาไม่อาจจะหักห้ามอารมณ์โกรธเอาไว้ได้อีก ฝ่ามือจึงตวัดลงบนใบหน้าของพาขวัญอีกหลายครั้ง จนแก้มนวลแดงชอกช้ำเป็นรอยนิ้ว “ได้โปรด...อย่าตีพายเลย...พี่...คุณสุ...อย่าค่ะ...” ไม่ว่าพาขวัญจะวิงวอนขอความเมตตาแค่ไหน แต่สุพรรษาก็ไม่หยิบยื่นให้เลย เพราะหล่อนยังคงตบตีไม่หยุดมือ จนกระทั่งลาซาลอสแฟนหนุ่มปรากฏตัวขึ้นนั่นแหละ ถึงได้ยอมหยุดเกรี้ยวกราด “สุ คุณทำอะไรน่ะครับ พอเถอะ” ลาซาลอสคว้ามือเล็กของแฟนสาวเอาไว้ และพยายามเตือนสติ “มีเรื่องอะไรกัน ทำไมต้องลงไม้ลงมือกันแบบนี้ด้วยครับ” สุพรรษารีบตีหน้าเศร้าเล่าความเท็จเพื่อให้ตัวเองดูเป็นนางฟ้าในทันที “ก็อี...น้องพายน่ะสิคะ ทำให้สุโมโห” ลาซาลอสปรายตามองหญิงสาวที่ร้องไห้ตาแดงก่ำ “เธอทำอะไรให้สุโกรธอีกล่ะ พาขวัญ” พาขวัญส่ายหน้าที่เต็มไปด้วยรอยช้ำจากนิ้วมือของสุพรรษาไปมา กลีบปากอิ่มยังคงสั่นระริก “พาย...พายไม่ได้...” “อย่ามาตอแหล แกบอกฉันว่าจะแย่งคุณลาซไปจากฉัน” สุพรรษาโกหกคำโตโดยไม่มีแม้แต่ความละอายใจ พาขวัญเบิกตากว้าง ส่ายหน้าปฏิเสธ “ไม่...ไม่ใช่นะคะ ไม่ใช่...” แต่ถึงแม้หล่อนจะพยายามแก้ไขความเข้าใจผิดของลาซาลอสอย่างไร แต่ดวงตาคมกริบสีน้ำเงินเข้มก็เต็มไปด้วยความชิงชังหล่อนเสียแล้ว ลาซาลอสคงเกลียดหล่อนมากขึ้นอีกแล้วสินะ... พาขวัญเจ็บช้ำจนหัวใจอาบไปด้วยหยาดโลหิต “จะไปไหนก็ไปพาขวัญ อย่ามายืนอยู่ตรงนี้อีกเลย” กรามแกร่งของลาซาลอสขบกันแน่นจนเนื้อข้างแก้มกระตุกเป็นริ้ว และเมื่อยังเห็นว่าหญิงสาวไม่ยอมขยับไปไหน เอาแต่ร้องไห้ เขาจึงต้องเค้นเสียงกระด้างออกมาขับไล่อีกครั้ง “หรือว่าอยากถูกตบถูกตีอีกล่ะ” พาขวัญช้อนดวงตาที่ฉ่ำไปด้วยหยาดน้ำตามองผู้ชายตรงหน้า ความเย่อหยิ่ง ถือตัวของเขาทำให้หล่อนปวดใจเหลือเกิน... ลาซาลอสคงเชื่อในสิ่งที่สุพรรษาพูดทั้งหมด ในที่สุดหล่อนก็จำต้องก้มหน้าเดินจากไปทั้งๆ ที่ความเสียใจยังคงกัดกินใจ สุพรรษามองตามร่างอรชรของพาขวัญที่เดินจากไปด้วยความสะใจ ตั้งแต่เกิดมาหล่อนไม่เคยเกลียดใครเท่ากับพาขวัญมาก่อนเลย เพราะตั้งแต่พ่อกับแม่รับอุปการะพาขวัญ หล่อนก็กลายเป็นหมาหัวเน่า ทุกครั้งที่เจอหน้าพ่อแม่ ความดีของพาขวัญก็จะออกมาจากปากของพวกท่านเสมอ หล่อนเกลียดแสนเกลียดพาขวัญที่สุด “เห็นฤทธิ์เดชของนังพายหรือยังล่ะคะ บีบน้ำตาเก่ง ชอบทำตัวเป็นคนดี ทั้งๆ ที่ร้ายกาจยังกับแม่มด” ลาซาลอสไม่ได้โต้ตอบอะไรกับเรื่องที่ได้ยิน แต่เปลี่ยนหัวข้อสนทนาแทน “ใกล้ได้เวลาแล้ว เรารีบไปกันเถอะ” แม้จะยังใส่ไฟพาขวัญไม่ได้มากอย่างที่คิดเอาไว้ แต่สุพรรษาก็ไม่อยากทำลายบรรยากาศระหว่างตัวเองกับแฟนหนุ่ม “ค่ะ” สุพรรษารีบควงแขนลาซาลอสอย่างประจบประแจง พลางพิงหน้ากับต้นแขนกำยำ “ว่าแต่วันนี้คุณลาซจะพาสุไปดูหนังเรื่องอะไรคะ” “เดี๋ยวคุณก็รู้เองครับ” หางเสียงของลาซาลอสแข็งกระด้างแปลกหูไป แต่สุพรรษาก็ไม่ติดใจอะไร หล่อนยิ้มกว้างอย่างมีความสุข “แหม คุณลาซชอบทำให้สุตื่นเต้นเสมอเลยนะคะ” ทั้งคู่เดินออกมาจากตัวบ้านสองชั้นที่เป็นบ้านพักของสุพรรษา โดยมีพาขวัญแอบมองตามไปทั้งน้ำตา