บทที่ 2 จอมมารตกบ่วงรัก บทที่2.

“ไม่รู้สิ” เควินเข้าถึงยาก เขาคงไม่สนใจเด็กฝึกงานอย่างพวกเธอหรอก แต่หากสวยๆ อึ๋มนั่นไม่แน่ เพราะในบรรดาผู้หญิงรอบตัวของเขาทุกคนสวยไม่มีที่ติ โดยเฉพาะ เวโรนิก้า มอริซ ดีไซเนอร์คนดังที่เคียงคู่กับเควินมาตั้งแต่เริ่มต้นบนถนนเส้นนี้ มีข่าวซุบซิบว่าเขาสองคนเป็นมากกว่าเพื่อนร่วมงานหรือหุ้นส่วนในซาลู เวโรนิก้าแบะท่าชัดเจน หากเควินต้องการแบบนั้นเธอไม่คิดจะขัด แต่สำหรับชายผู้นั้น เขากลับมีท่าทางปกติ ไม่มีใครรู้เรื่องลับๆ ของเขาสองคนดีเท่ากับเจ้าตัว นอกจากข่าวโคมลอยแล้ว ไม่มีทีท่าอื่นจากเควินอีกเลย เขาควงสาวไปทั่ว ทำตัวเสเพลไม่ต่างจากวันก่อนๆ ไม่แคร์ความรู้สึกของเวโรนิก้าสักนิด ต้องยอมรับแหละว่าหญิงผู้นั้นวางตัวดี เก็บอารมณ์หึงหวงได้มิด เควินเลยวางใจ เขาไม่เคยคิดกำจัดเวโรนิก้า เนื่องจากเธอยังมีประโยชน์กับเขานั่นเอง “คุณเควินมีสาวสวยอยู่ข้างกายเขายังเฉยๆ แล้วลูกเป็ดขี้เหร่อย่างเราๆ จะเข้าตาเขาได้ยังไง” เวโรนิกาสวยสง่าไม่มีที่ติ ยังไม่สามารถครองใจผู้ชายชื่อเควินได้เลย แล้วสาวเอเชียตัวเล็กๆ หน้าตาแทบไม่มีจุดเด่นอย่างตนเองจะจุดประกายปรารถนาจากเควินได้ยังไง เสียงถอนลมหายใจแทบจะดังประสานกัน สาวๆ รอบตัวเควินเหมือนแมลงเม่า รู้ทั้งรู้ว่าชายผู้นั้นเปรียบเหมือนเปลวไฟก็ยังกระเสือกกระสนเข้าไปไกล หากมอดไหม้เพราะความร้อนแรงจะโทษใครได้ล่ะ หลังเข้าที่พัก ลอออรเดินไปเดินมาพื้นห้องแทบสึก เอตื่นเต้นจนข่มตานอนไม่หลับ ชะเง้อชะแง้มองไปรอบๆ ตัว เห็นยอดหอไอเฟลอยู่ลิบๆ แต่ก็ไม่กล้าขัดคำสั่งห้ามของเจ้ปลา เธอไม่อยากแหกกฎตั้งแต่วันแรก “ไม่ง่วงเหรออร” ปานแขคือเพื่อนร่วมห้องที่เจ้ปลาจัดให้ พอเข้าที่พักสิ่งแรกที่ปานแขทำคือทิ้งตัวนอนแผ่บนที่นอน และแทบจะหลับไปในทันทีที่ศีรษะกระทบหมอน “ตาค้างแล้วแข นอนมาบนเครื่องตลอด คืนนี้ไม่รู้จะหลับลงหรือเปล่าเลย” ลอออรแนบหน้ากับกำแพงกระจก ทอดสายตามองทิศทัศน์ด้านนอกด้วยความสนใจ ทุกสิ่งรอบตัวแปลกตาไปหมด ความศิวิไลน์มีทุกพื้นที่จนอยากจะเดินท่อมๆ เพื่อชื่นชม ติดที่เจ้ปลาห้ามไว้ ไม่อย่างนั้น เวลานี้ลอออรคงเดินอยู่บนถนนสำรวจไปทั่วแล้วแหละ “ฉันนอนก่อนนะ ไม่ไหวล่ะตาจะปิด” ปานแขพึมพำบอก หลังจากนั้นไม่นานลอออรก็ได้ยินเสียงกรนเบาๆ หญิงสาวถอนใจดังเฮือก คืนนี้ไม่รู้จะข่มตาหลับลงหรือเปล่า เมื่อรู้สึกตื่นเต้นไปหมด กำลังคิดอะไรเพลินๆ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น ก๊อกๆ ลอออรผุดลุกขึ้นยืน เดินไปส่องตรงช่องตาแมว ก่อนจะรีบเปิดประตูเมื่อคนที่ยืนอยู่ด้านนอกคือเจ้ปลา “เจ้ปลามีธุระอะไรกับอรคะ?” “แหมๆ ฉันกะแล้วว่าหล่อนต้องไม่หลับไม่นอน” เสียงแหวแฝงความเอ็นดู “อรตื่นเต้นนี่คะ” “ยะ ฉันรู้ คนแอคทีฟอย่างหล่อนนอนไม่หลับหรอก ฉันเลยมีงานให้ทำ” ลอออรเป็นเด็กสาวหัวไวและเข้าตาเจ้ปลามาตั้งแต่แรก หญิงตรงหน้าซื่อและไร้มารยา เจ้ปลาเลยรู้สึกเอ็นดู ไม่เหมือนกับสาวๆ คนอื่นๆ ที่มีทีท่าระริกระรี้ จุดประสงค์ของแม่พวกนั้นไม่ได้ตั้งใจมาเก็บเกี่ยวประสบการณ์หรอก ใครก็รู้ แต่ละนางพุ่งเป้าไปที่CEO ของซาลูทั้งนั้น แม้แต่เจ้ปลาเอง ยังใจวิบวับทุกครั้งที่ได้ประจันหน้ากับชายผู้นั้นเลย นับประสาอะไรกับผู้หญิงพวกนี้เล่า “เจ้จะให้อรทำอะไรคะ” ประกายตาลอออรวิบวับ “คนที่ซาลูให้เข้าไปรับแผนงานตอนนี้ แต่เจ้เมื่อยขี้เกียจไปเอง อรไปเอาให้เจ้หน่อยได้ไหมล่ะ” เจ้ปลารู้ดีภาษาฝรั่งเศสของลอออรถึงระดับไหน ในเมื่อคัดมาเองกับมือ แถมลอออรดูน่าไว้ใจที่สุดในบรรดาเด็กฝึกงานที่พามาทั้งหมด “ได้ค่ะ อรไปได้” เจ้ปลาหัวเราะหึๆ กับอาการกระตือรือร้นของลอออร แววตาโชนแสงนั่นระยิบระยับชวนมอง คงเป็นสิ่งเดียวในตัวลอออรที่เป็นเสน่ห์ดึงดูด ดวงตากลมโตใสกระจ่าง ไร้จริตและใสซื่อ “อย่าให้หลงทางล่ะ รู้ใช่ไหมต้องไปที่ไหน” เจ้ปลาถามย้ำเพื่อความมั่นใจ