บทที่ 3 ซานซาน่า ราชินีไอยคุปต์

ทรงสะดุดพระบาทองค์เอง ซวนเซล้มแหมะลงกองพื้น เสียงหัวเราะของคนไล่หลังดังชัดขึ้น คาดว่าสายลมที่พัดแรงคงหอบเสียงเยาะเย้ยนั้นไปไกลถึงฮิทไทท์เลยทีเดียว ทรงกำเม็ดทรายจนเต็มฟายมือ*(*เต็มอุ้งมือมาตราตวง 8ฟายมือ เป็น 1 ทะนาน) แล้วซัดใส่หน้าเขาอย่างเหลืออด พร้อมตวาดอึง “คนบ้า จะฆ่าก็ฆ่า ไม่ต้องมาหัวเราะเยาะข้า” ทรงควานมือไปกำทรายอีกรอบในขณะที่พระเนตรจ้องเขม็งที่คนบ้าเบื้องพระพักตร์ พระหัตถ์สัมผัสถึงเนื้อหยุ่นๆ ทันทีที่ทรงหันมามอง หัวดำมะเมี่ยมวับแววสะท้อนแสงดวงดาวก็ตวัดเข้าใกล้ “โอ๊ย!” พระหัตถ์กุมเนินพระอุระเบื้องขวา ทอดมองสีดำแวววาวที่เลื้อยผ่านไปอย่างรวดเร็วดุจเส้นสายฟ้าที่พาดไปบนพื้นทราย มันคืองูเห่าทะเลทรายที่กำลังเลื้อยหนีไปในทันทีที่ฉกเข้าที่เนินอกขวาของเจ้าหญิงที่นั่งกองกับพื้น เจ้าของเสียงหัวเราะเปลี่ยนเป็นเสียงตระหนก พร้อมเข้ามาใกล้ดึงพระหัตถ์เรียวออก แหวกชุดทรงจนเนินอกเผยต่อสายตาเขา พร้อมก้มลงใช้ปากดูดพิษตรงรอยเขี้ยวนั้นทันทีโดยไม่รีรอ หรือคิดการควรไม่ควร ความปลอดภัยของเจ้าหญิงที่เขาเชิญเสด็จนั้นต้องมาเป็นอันดับหนึ่ง “ขอบใจ” เจ้าหญิงซานซาน่าปรางแดงเรื่อรับสั่งอ้อมแอ้มขอบใจเขา เมื่อยอมเสี่ยงดูดพิษร้ายของงูเห่าออกจากร่างของพระองค์ แม้จะออกจากส่วนที่ควรปิดป้อง “กลับเถิด ที่กระโจมคงมียาแก้พิษ” โซเซอร์ถือวิสาสะอุ้มร่างบางขึ้นโดยไม่มองหน้านางแม้แต่น้อย นายพลหนุ่มผิวปากส่งสัญญาณเรียกม้าคู่ใจ พร้อมส่งให้เจ้าหญิงขึ้นนั่งหลังม้าแล้วเหนี่ยวขึ้นนั่งด้านหลัง ชักม้าคู่ใจเผ่นโผนย้อนกลับไปทางเดิมทันที