บทที่ 3 ไอ้เด็กเวร (2)

ก่อนจะมุ่นคิ้วเมื่อรับรู้ได้ถึงแรงยุบของที่นอนและความนุ่มนิ่มที่วางทับอยู่บนหน้าผากเหมือนวัดไข้ แล้วเลื่อนลงไปที่ลำคอของเขา โดยไม่ทันต้องถามไถ่ ชายหนุ่มดึงแขนที่เขาสัมผัสได้ถึงความเรียบเนียนของผิวเนื้อ ให้ผู้บุกรุกล้มแหมะลงมาทับอยู่บนอกแกร่งทันทีโดยไม่ต้องลืมตา ท่ามกลางวงแขนกำยำของตัวเองที่รัดแน่น ร่างนั้นดิ้นไปดิ้นมาและส่งเสียงอืออาราวกับประท้วง แต่เขาไม่สนใจและไม่คิดจะปล่อยให้หลุดมือ ตอนนี้เขาเมา แฮงก์ ง่วง ไม่มีสติ ถ้าทำอะไรลงไปก็เข้าสุภาษิตที่ว่า อย่าถือคนบ้า อย่าซาคนเมา เพราะฉะนั้นคนในอ้อมแขนคงจะไม่ถือสา “เนเน่จ๋า...” เสียงคนเมาไม่รู้เรื่องยานคางจนน่าโมโหในความรู้สึกของคนฟัง “ขอบีบหน่อยน้าาาา” อุดมศักดิ์ลากเสียงหวานราวคนละเมอ ก่อนจะคว้าหมับไปที่ก้อนเนื้อเด้งๆ ที่เสียดสีอยู่กับอกเขา อา...นุ่มเต็มไม้เต็มมือตามที่เคยจินตนาการเอาไว้เปี๊ยบเลย “ไอ้บ้าเป๊ก!” “อื้อ เนเน่ของเป๊กทำไมเสียงดุ” ดูมัน จะตายแล้วยังไม่รู้ตัวนะมึง! จารุณาคิดอย่างเข่นเขี้ยวทั้งพยายามที่จะขืนกายออกจากอ้อมแขนที่รัดเธอแน่นอย่างกับงูเหลือม นี่มันเมาจนไม่รู้ว่าใครเป็นนายใครเป็นบ่าว ใครเป็นพี่ใครเป็นน้องเลยหรือไง แถมมันยังมีหน้ามาจับหน้าอกเธอทั้งที่เรียกชื่อคนอื่นอีก มึงตาย! ไอ้เป๊ก! “ถ้าไม่ปล่อยตอนนี้ แกตายแน่ไอ้เด็กเปรต” มือบางทุบปึกๆ ลงไปบนอกล่ำ แต่นอกจากจะไม่ได้ผลแล้ว แรงบีบที่หน้าอกยังแรงขึ้นประหนึ่งเอาคืนอีกต่างหาก “เจ็บน้าาา ตีเป๊กทำไม ไหนๆ มาหอมหน่อยซิ หอมๆ” อุดมศักดิ์พริ้มตาและทำปากจู๋ ยื่นหน้ายื่นตามั่วๆ ไปเรื่อย เจอผมบ้าง แก้มบ้าง คอบ้าง กระนั้นก็ยังไม่หยุดสูดดมกลิ่นหอมจากกายสาวที่อ้อนแอ้นอรชรและเต็มไม้เต็มมือไปทุกสัดส่วน “อ๊ายยยย!” จารุณากรีดร้องลั่น เมื่ออยู่ๆ คนเมาก็พลิกกายเธอลงไปด้านล่าง โถมกายทาบทับทั้งตัวแล้วเอาใบหน้ามาซุกไซ้ถูไถไปมาตรงหน้าอก แถมมือแข็งแรงของมันยังรวบจับมือทั้งสองข้างของเธอไว้จนแน่นด้วยมือข้างเดียว อีกข้างก็พยายามจะปล้ำถลกเสื้อเชิ้ตตัวสวยของเธอ “ไอ้เป๊ก ไอ้ห่า ปล่อย!” หญิงสาวร้องเสียงหลงหวังให้คนเมาได้สติ แต่นั่นกลับยิ่งเป็นการเพิ่มพลังให้อีกฝ่ายรุกล้ำเนื้อตัวมากขึ้น “อื้อ อย่าดิ้นดิ เดี๋ยวโดนกินน้าาาา” เอ่ยขู่เรียบๆ ที่ใครในโลกได้ยินคงไม่นึกกลัว แต่นั่นกลับทำให้จารุณาสงบนิ่งแต่โดยดี เมื่อนึกได้ว่า ถ้าลองอยู่นิ่งๆ อีกฝ่ายอาจจะพอมีสติขึ้นมาได้บ้าง แต่ทว่า… ฟอด! ฟอด! เสียงหอมดังลั่น แต่ผิดที่มันไม่ได้หอมแก้ม มันหอมอะไรที่ต่ำกว่าแก้มลงมาที่มีสองจุดใหญ่ๆ นั่นต่างหาก จารุณาพยายามนับหนึ่งถึงสิบในใจ ก่อนจะหลับตาปี๋เมื่ออีกฝ่ายใช้ปากแกะกระดุมเสื้อเชิ้ตเม็ดตรงกลางร่องอกออกไป แล้วลิ้นของมันก็แตะเลียลงมาที่เนินนมอันนวลเนียน ก่อนจะรู้สึกว่าไม่ถึงใจ จึงเผลอปล่อยมือออกจากการรวบมือของเธอไว้ เพื่อจะแกะกระดุมเม็ดที่เหลือออกไปอีก และนั่นก็เป็นโอกาสให้จารุณาได้ขยุ้มผมของไอ้เป๊กขึ้นมาอย่างสุดแรงจนมันลืมตาขึ้นมาด้วยความเจ็บ แถมยังเบิกตาโพลงด้วยความตกใจ เมื่อเห็นหน้าคนใต้ร่างชัดเจนว่าไม่ใช่ เนเน่ นาน่า บ้าบออะไรนั่น แต่เป็น เจ้จ๋า จารุณา หัวหน้าสาวจอมโหดต่างหาก “เฮ้ย เจ้!” อุดมศักดิ์มีโอกาสพูดได้แค่นั้น ก่อนจะหน้าหันไปนับดาวจนมึนเมื่อฝ่ามือบางฟาดเพียะเข้าให้บนใบหน้าหล่อเหลา เพื่อหวังให้คนเมาได้สติเต็มตา ซึ่งอุดมศักดิ์ไม่อยากจะบอกเลยว่า กูหายเมานานแล้ว! “อูย เจ็บนะเจ้ ตบผมทำไม” “ฉันไม่ฆ่าแกให้ตายก็บุญแล้ว ปล่อย!” คนโมโหจนควันออกหูบอกเสียงห้วนจัด “ไรวะ มาถึงก็ว่าๆ” แน่ะ! ดูมันเป็น ไม่สำนึกไม่พอ ยังกล้ามาว่าเธออีก! “นี่แน่ะ/ โอ๊ย!!” มือเรียวยื่นไปบิดหูคนขี้เมาแรงๆ พร้อมกับเสียงโอดโอยของคนขี้แกล้งและชอบหากำไรข้ามรุ่นอย่างไม่กลัวตาย