บทที่ 2

เอลารา วัฒนา POV:

"เอลารา หยุดก่อน" เสียงของท่านผู้เฒ่าเวคินสงบนิ่งแต่หนักแน่น เป็นดั่งหินผาในความโกลาหลที่หมุนวนในอารมณ์ของฉัน เขาวางมือบนแขนฉันเบาๆ

"อย่าไปเลย" เขาพูด สายตาของเขาทะลุทะลวง "พิธีนั่นเป็นกับดัก เขาวางแผนเรื่องนี้ไว้แล้ว"

"ข้าไม่สน" ฉันตะคอก พลางสะบัดแขนออก ความโกรธเป็นเหมือนสัตว์ป่าในตัวฉันที่กำลังข่วนตะกุยเพื่อจะออกมา "เขาติดค้างคำตอบข้า เขาต้องเผชิญหน้ากับข้า"

ท่านผู้เฒ่าเวคินถอนหายใจ เป็นเสียงที่ลึกและเหนื่อยล้า "ข้าเคยให้คำแนะนำแบบนี้กับพ่อของเจ้าครั้งหนึ่ง เขาเองก็ไม่ฟังเหมือนกัน หัวใจของเจ้าน่ะกล้าหาญนะ เด็กน้อย แต่ความโกรธทำให้เจ้าตาบอด ถ้าเรื่องมันเป็นไปอย่างที่ข้ากลัว... ถ้ามันไม่มีทางหวนกลับ... จงไปที่แดนรกร้างฝ่ายเหนือ มีกระท่อมซ่อนอยู่ข้างโขดหินแฝด ข้าจะไปหาเจ้าที่นั่น"

แดนรกร้างฝ่ายเหนือ ดินแดนอันตรายและป่าเถื่อนที่เต็มไปด้วยพวกโร้ก—หมาป่าไร้ฝูงที่เสียสติไปกับสัญชาตญาณดิบของตน คำพูดของเขาเป็นลางร้ายที่น่าขนลุก แต่ฉันปัดมันทิ้งไป

ฉันไม่ฟัง ฉันวิ่งไป

ฉันพรวดพราดเข้าไปในวงล้อมของหินโบราณที่ใช้จัดพิธี ทั้งฝูงมารวมตัวกัน ใบหน้าของพวกเขาสว่างไสวด้วยแสงจากกองไฟที่ลุกโชน และที่นั่น บนแท่นพิธีกลาง ลูเซียนยืนอยู่

เขางดงามตระการตาเช่นเคย สูงและทรงพลัง ผมสีดำของเขาสะท้อนแสงไฟ แต่เขาไม่ได้อยู่คนเดียว ข้างๆ เขา มือของหล่อนวางอยู่บนแขนของเขาอย่างแสดงความเป็นเจ้าของ คือเลดี้เซราฟิน่า วิเชียรฉาย หล่อนสวยในแบบที่เย็นชาและเฉียบคม สวมชุดผ้าไหมสีเลือด ที่ชุดของหล่อนมีเข็มกลัดเงินหมองๆ ติดอยู่ เป็นตรารูปหมาป่าคำรามเหนือมงกุฎที่แตกหัก—สัญลักษณ์ของตระกูลที่ล่มสลาย

เสียงของลูเซียน ซึ่งถูกขยายด้วยพลังอัลฟ่าของเขา ดังกึกก้องไปทั่วลานพิธี "ข้าขอแนะนำให้พวกเจ้ารู้จัก ลูน่าที่ข้าเลือก อนาคตของฝูงเรา... เซราฟิน่า!"

"ลูน่าที่ข้าเลือก" คำพูดนั้นดังก้องอยู่ในหัว เยาะเย้ยฉัน ฉันนึกถึงข้ออ้างของเขาที่กระซิบในความมืด "เราต้องเก็บเรื่องสายใยของเราเป็นความลับไปก่อนนะ เอลารา คู่ที่เป็นโอเมก้าอาจถูกมองว่าเป็นจุดอ่อน มันอาจท้าทายอำนาจของข้าได้"

มันเป็นเรื่องโกหกทั้งเพ กรงที่สร้างขึ้นอย่างประณีตเพื่อทำให้ฉันเงียบ ขณะที่เขาจัดการแต่งงานทางการเมืองของเขา

สายตาของเซราฟิน่าสบกับฉันจากอีกฟากของฝูงชน รอยยิ้มที่ช้าและเปี่ยมด้วยชัยชนะปรากฏขึ้นบนริมฝีปากที่สมบูรณ์แบบของหล่อน มันเป็นรอยยิ้มของความอาฆาตมาดร้ายอย่างแท้จริง ของนักล่าที่ได้รับชัยชนะ

มีบางอย่างในตัวฉันขาดสะบั้นลง

เสียงหอนที่ดิบเถื่อนและเต็มไปด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัสหลุดออกจากลำคอของฉัน มันคือหมาป่าในตัวฉัน คือจิตวิญญาณของฉันที่ร่ำไห้กับการถูกทรยศ ทั้งฝูงเงียบกริบ ทุกสายตาหันมาที่ฉันขณะที่ฉันฝ่าฝูงชนและพุ่งตรงไปยังแท่นพิธี

"หล่อนเป็นใคร" ฉันกรีดร้อง เสียงสั่นด้วยความโกรธขณะชี้ไปที่เซราฟิน่า

ฉันมองตรงไปที่ลูเซียน ผู้ชายที่กุมหัวใจของฉันไว้ในมือ "ข้าคือคู่ของเขา! คนที่พระแม่จันทราเลือกให้เขาเอง!"

เสียงซุบซิบด้วยความตกตะลึงดังกระหึ่มไปทั่วฝูง นี่เป็นเรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน โอเมก้าท้าทายอัลฟ่าของตนอย่างเปิดเผย

เซราฟิน่าซบลงกับลูเซียนทันที ร่างกายของหล่อนสั่นเทาอย่างบอบบาง หล่อนสะอื้นเบาๆ เป็นภาพของเหยื่อผู้ถูกกระทำ "ลูเซียน ที่รัก... อีเด็กบ้านี่มันเป็นใครกันคะ"

ฉันเห็นประกายบางอย่าง—ความเจ็บปวด? ความรู้สึกผิด?—ในดวงตาสีเข้มของลูเซียน ก่อนที่มันจะถูกแทนที่ด้วยแผ่นน้ำแข็ง

"พอได้แล้ว" เขาคำราม เสียงของเขาเจือด้วยอำนาจบัญชาของอัลฟ่า

พลังในคำพูดคำเดียวนั้นกระแทกเข้าใส่ฉัน มันเป็นพลังทางกายภาพ แรงกดดันมหาศาลที่ทำให้เข่าของฉันทรุดลงและหัวหมุนติ้ว มันเป็นเสียงที่หมาป่าชั้นผู้น้อยทุกคนต้องยอมจำนนด้วยอำนาจเวทมนตร์

เขามองลงมาที่ฉัน ใบหน้าของเขาเป็นหน้ากากแห่งความเดือดดาล "แกกล้าท้าทายอำนาจของข้าต่อหน้าทั้งฝูงอย่างนั้นรึ"

เซราฟิน่าแสร้งทำเป็นก้าวไปข้างหน้า ราวกับจะทำให้สถานการณ์สงบลง "ได้โปรดเถอะค่ะ ที่รัก อย่าไปรุนแรงกับหล่อนเลย" หล่อนพูดเสียงหวาน เสียงของหล่อนชุ่มโชกไปด้วยความเห็นใจจอมปลอม

หล่อนขยับเข้ามาใกล้ฉัน ดวงตาเป็นประกาย ขณะที่หล่อนเดินผ่าน มือของหล่อนก็ปัดไปโดนแขนของตัวเอง ฉันเห็นประกายเล็บที่ยาวและแหลมคมของหล่อนขณะที่มันกรีดลงบนเนื้อของตัวเอง ทำให้เกิดรอยเลือดบางๆ

จากนั้น ด้วยเสียงหอบอย่างละคร หล่อนก็ล้มลงกับพื้น

"หล่อนทำร้ายข้า!" เซราฟิน่ากรีดร้อง พลางกุมแขนที่เลือดออกของตัวเอง "โอเมก้าตนนั้นทำร้ายลูน่าในอนาคตของท่าน!"