บทที่ 1 ความสวยที่ไม่อาจละสายตา

ถ้าแม่ร่าน แม่ขอโทษ

ตอน ความสวยที่ไม่อาจละสายตา

วันนี้รินรดาอยู่บ้าน อาชีพของเธอคือเล่นหุ้นและใช้เงินที่สะสมมาจากการเป็นนางแบบสมัยวัยรุ่น

บ้านของเธออยู่ในหมู่บ้านจัดสรรย่านคนรวยที่แพงเกินแปดหลัก

สมัยยังเป็นนางสาวไทยทำงานมาเยอะมาก ทั้งโฆษณา ทั้งพรีเซนเตอร์สินค้า ทั้งเดินสายประกวด

เรียกได้ว่าชาตินี้ทั้งชาติรดาใช้เงินเก็บยังไงก็ไม่หมด ต่อให้จะตัวคนเดียวเพราะเสียสามีไปจากอุบัติเหตุเมื่อนานมา

นอกจากหุ้นแล้วงานอดิเรกของรดาคือเล่นฟิตเนส เล่นโยคะและปลูกดอกไม้

เมื่อดูแลตัวเองดีหุ่นของเธอจึงสวยสดอิ่มอวบ เธอดูเหมือนสาววัยสี่สิบสามสิบแบบโกงอายุเอามากๆ แถมผิวพรรณยังขาวใสแบบออร่าพุ่ง

ระหว่าที่คุณแม่กำลังนั่งเหยียดขาเล่นโยคะก็มีสายโทรเข้ามาในมือถือ

"แม่คะ วันนี้หนูจะพาแฟนมาทานข้าวที่บ้านนะคะ" เสียงรตีลูกสาวคนโตพูดสาย

"อ๋อจ๊ะ แฟนคนไหนนะ นักบินเหรอ" (รตีเปลี่ยนแฟนบ่อย)

"ไม่ใช่ค่ะ คนนี้นักแข่งรถ" รตีตอบแม่

"อ้อ ๆ ค่ะ แล้วอยากให้ทำอาหารแบบไหนคะ" รดาพูดกับลูกเพราะมาก เธอทำแบบนี้เสมอ ความสุภาพของเธอทำให้ตัวเธอเองน่าเคารพ

"อะไรก็ได้ค่ะแม่ ขอบคุณนะคะ รักแม่ที่สุดเลย" รตีตอบแล้วจุ๊บโทรศัพท์จ๊วบๆ

"เอ รตาจะกลับจากมหาลัยตอนไหนนะ จะได้ช่วยกันทำของอร่อย" คุณแม่พึมพำหาลูกสาวคนเล็ก เธอรู้สึกสนุกที่จะได้โชว์ฝีมือทำอาหาร

ชีวิตประจำวันของคุณแม่เรียบง่ายจนน่าเบื่อ เมื่อรู้ว่ามีแขกจะเข้าบ้านเธอจึงตื่นเต้นเป็นพิเศษ

รดาขับรถเก๋งออกไปซื้อของที่ตลาดทันที เธอเลือกไปตลาดสดแทนห้างเพราะว่าจะได้ของที่สดกว่าและถูกกว่า

พอลงจากรถแทบทุกคนก็หันมามองสาวสวยที่หุ่นอิ่มอวบ ขาเธอยาวสวยแบบเกินต้าน ลักษณะคือต้นขาใหญ่และลำขาเรียวไล่ลงมาหาน่องที่เล็กเรียว

หุ่นแบบนี้เกิดจากการเล่นฟิตเนสและโยคะ หุ่นแบบสาวฟิตเนสจะแน่นหนับแนวๆนี้

ชุดเดรสสีฟ้ายิ่งทำให้ผิวขาวออร่าดูสว่างจ้าจนแสบตา ใบหน้าเรียวขาวที่แก้มป่องทำให้เธอดูเหมือนอมยิ้มอยู่ตลอดเวลา

พอย่างเดินเข้ามาในตลาดคุณแม่ก็ก้มเลือกเนื้อเลือกผักผลไม้

ก้มลงต่ำจนเห็นสองเต้าที่ใหญ่แน่นเต็มอกย้อยลงเท่าลูกแตงโม

ร่องนมขาวๆทำให้พ่อค้ามือไม้สั่น เค้าทำผลไม้หล่นตุบๆ ๆ ขณะที่หยิบมาชั่ง

"โอ่ย! ๆ ๆ ขอโทษครับ" พ่อค้าปากสั่น

"ไม่เป็นไรค่ะ" คุณแม่คนสวยอารมณ์ดีแถมยังช่วยหยิบของที่ตก

เดินต่อมาตามแผงตลาด ลูกจ้างต่างด้าวที่เข็นผักเหลียวหลังมองตามตูดงอนๆจนเดินไปชนกับเสาไม้ โครมม!

อีกคนมองขาขาวจนเดินตกหลุมร่องน้ำ กลิ้งตุ๊บตั่บ ๆ

โอ๊ย! เสียงร้องโหยหวน