บทที่ 1 บทนำ

บทนำ ทะเลทรายอันเวิ้งว้างว่างเปล่ามองไปจนสุดสายตาพบแต่เส้นขอบฟ้า เม็ดทรายสีทองร้อนผ่าวดุจถูกคั่วในเตาไฟ ทอดยาวอยู่ภายใต้เวิ้งฟ้าโปร่งปราศจากหมู่เมฆ ดวงอาทิตย์ยามเที่ยงแผดแสงร้อนแรงจนดวงตาพร่ามัว ไร้ต้นไม้ใบเขียวพอเป็นที่พักสายตา ไม่มีแม้หย่อมหญ้าเล็กๆ สมกับเป็นทะเลทรายอันกันดารและแร้นแค้น นานครั้งจะมีพายุหอบเอาฝุ่นทรายลอยฟุ้งในอากาศพัดหอบเอาเม็ดทรายนับแสนนับล้านไปตามกระแส แปรสภาพเนินทรายให้เปลี่ยนรูปร่างไปจากเดิมจนยากแก่การจดจำ พื้นทรายราบเรียบไร้เนินลูกเล็กลูกน้อยในเวลานี้บ่งชัดว่าพายุเพิ่งพัดผ่านไปไม่นาน ม้าอาหรับรูปร่างใหญ่โตทะยานอย่างสง่านำพาบุรุษชุดดำฝ่าเปลวแดดอันร้อนระอุมุ่งลึกไปในทะเลทรายอันแสนเวิ้งว้าง มองไปสุดสายตาเห็นเพียงเส้นขอบฟ้าไร้เงาทุกสรรพสิ่ง ทว่าเมื่อม้าควบไปเรื่อยๆ ในทิศทาง ด้านหน้าก็ปรากฏฝูงม้าขนาดย่อมกำลังควบสวนมา คนบนหลังม้าล้วนสวมใส่ชุดสีขาวปกปิดศีรษะและใบหน้า สองคนชักม้าขึ้นนำอย่างระแวดระวังเมื่อระยะห่างนั้นกระชั้นเข้ามา ก่อนที่ม้าทั้งหมดจะถูกสั่งให้ชะลอและหยุดนิ่งเมื่อมาเผชิญหน้าในระยะไม่ถึงสิบหลา บุรุษชุดดำบนหลังม้ากระโดดลงอย่างคล่องแคล่ว เช่นเดียวกับชายชุดขาวหนึ่งในกลุ่มคนบนหลังม้าที่เหวี่ยงตัวลงมาแล้วสาวเท้าเข้ามาใกล้ ส่วนคนอื่นๆ ยังหยุดม้ายืนนิ่งเหมือนมองระวังภัย ชายชุดดำเป็นฝ่ายยื่นมือไปสัมผัสมืออีกฝ่ายที่ส่งมารับ ก่อนจะนำมาแตะใบหน้าตนเองอันเป็นการทักทายที่สืบทอดกันมาแต่โบราณ มีการโอภาปราศรัยกันเล็กน้อยแล้วชายชุดขาวก็ส่งกระดาษแผ่นหนึ่งให้ ก่อนเดินกลับไปเหวี่ยงตัวขึ้นหลังม้า ต่างชักม้าให้หันกลับแล้วควบไปในทิศทางที่มาทันที ไม่นานทะเลทรายอันเวิ้งว้างก็เหลือเพียงชายชุดดำและม้าคู่ใจเพียงลำพัง กระดาษแผ่นเล็กที่สหายผู้จากไปส่งให้ถูกพลิกขึ้นมอง ดวงตาสีดำขลับพรายแววสังเวชยามพิศใบหน้าที่ปรากฏก่อนสอดมันไว้ในอกเสื้อ แล้วกลับไปเหวี่ยงตัวขึ้นหลังม้าทะยานไปจากจุดนัดพบ หลงเหลือไว้เพียงรอยย่ำเท้าของม้า และไม่นานจะถูกลบไปจากผืนทรายเมื่อสายลมพัดผ่านมาอีกครั้ง