บทที่ 2

ฝ่ามือร้อนระอุเริ่มลูบไล้บนต้นขาของเดือนอ้าย หญิงสาวหดเกร็งต้นขาโดยอัตโนมัติ เนื้อตัวเริ่มสั่นเทาด้วยความตื่นกลัว แม้จะรู้ดีว่าเธอมาอยู่ที่นี่ด้วยหน้าที่อะไร ‘ห้าแสน...ห้าแสนเชียวนะสำหรับค่าความสาวของเธอ ผู้หญิงธรรมดาไม่ได้เป็นดารานางแบบอย่างเธอทำฉันแปลกใจว่าทำไมผู้ชายสองคนนั่นถึงได้ใส่ราคากันดุเดือดขนาดนั้นได้ ขายเธอแล้วฉันได้กำไรตั้งสี่เท่าตัว เกือบไปแล้ว ถ้าฉันปฏิเสธไม่ซื้อเธอจากยายวรรณ แล้วมารู้ทีหลังว่าราคาค่าตัวเธอมันตั้งห้าแสนแบบนี้ คงอกแตกตาย’ นั่นคือเสียงบอกด้วยความตื่นเต้นของศรีสอางค์ ที่เดือนก่อนเธอถูกบังคับให้เรียกขานหญิงวัยกลางคนคนนี้ว่าแม่ “ครั้งแรกมันก็อย่างนี้กันทุกคน” ชายหนุ่มเอ่ยปลอบใจหรือเปล่า เธอไม่แน่ใจ แล้วเขาก็เลื่อนฝ่ามือนั้นขึ้นมายังสะโพก ความร้อนผะผ่าวก่อตัวขึ้นรวดเร็วผ่านชุดนอนผ้าซาตินสีครีมเนื้อบาง ก่อนความร้อนนั้นจะลามไปทั่วกาย เรือนร่างบอบบางไหวตัวด้วยความรู้สึกอึดอัดอย่างประหลาด แล้วหญิงสาวก็ต้องหวีดร้องออกมาอีกหน เมื่อฝ่ามือของชายหนุ่มเลื่อนรวดเร็วลงมายังชายกระโปรงที่พาดเหนือต้นขา เสียงหัวเราะราวราชสีห์กำลังหยอกเย้ากวางป่าออกมาจากเรือนปากหนา จักรพันธ์พลิกตัวพร้อมกับผลักหญิงสาวให้นอนราบ เรียวขาสองข้างแยกห่างตั้งชันอยู่บนที่นอนหนานุ่ม ก่อนหญิงสาวจะรีบหุบสองขาเข้าด้วยกัน แต่ก็ช้าเกินกว่าท่อนแขนกำยำที่กางกั้นไม่ได้เธอทำอย่างใจคิดได้ “น้องชายฉันคงจ่ายเธอไปมากโข” ในน้ำเสียงมีแววหยันเหยียด เดือนอ้ายไม่ได้ตอบความจริงออกไปว่าคนที่ได้รับเงินจำนวนมากมายนั่นไม่ใช่เธอ หญิงสาวพยายามข่มกลั้นความอับอายที่เกิดขึ้นในใจ ‘อย่างน้อยฉันก็เลี้ยงแกมาหลายปี ไม่ได้ปล่อยให้อดตายอยู่ข้างถนน ตอบแทนบุญคุณฉันนิดๆ หน่อยๆ แค่นี้ยังกล้ามาคร่ำครวญ อย่าโง่ไปหน่อยเลยนังวุ้น โชคดีจะตายขายตัวให้พวกเสี่ยรวยๆ เขาซื้อแกไป เขาก็ต้องคิดอยากเลี้ยงแกไว้อยู่แล้ว ระหว่างนั้นก็สูบเงินพวกมันเอาไว้มากๆ ดูนังส้ม นังป่านเพื่อนแกสมัยเรียนสิ มันสร้างบ้านซื้อรถให้พ่อกับแม่มันสบายไปทั้งบ้าน อย่าดัดจริตไม่อยากทำหน่อยเลย คร้านทำแล้วแกจะติดใจ’ แม้จะหุบเรียวขาของตัวเองไม่ได้ แต่เดือนอ้ายก็ไม่ได้หยุดนิ่งอยู่อย่างนั้น เธอกระถดตัวขยับสะโพกมนหนีจนแผ่นหลังไปติดหัวเตียงทั้งที่ข้อขาเพรียวยังอยู่ในอุ้งมือเขา “เธอจะไม่ทำงานเหรอ” เขาถามเสียงเย็นชา “ไม่ค่ะ...ไม่ใช่” เดือนอ้ายรีบปฏิเสธ ‘ถ้าแกไม่ยอมทำดีๆ แม่ที่เลี้ยงแกมาคนนี้แหละที่จะต้องโดนพวกมันฆ่าตาย’ ‘ถ้าเธอไม่ยอมทำตามที่ฉันสั่ง คงรู้นะว่าจะเกิดอะไรขึ้น แม่เธอตายแน่ ถูกเจ้าหนี้ตามเก็บตายแบบที่หาศพไม่เจอ ส่วนเธอก็เตรียมตัวเป็นดาราหนังได้เลย ฉันหาพระเอกไว้ให้เธอแล้ว มีทั้งไทย จีน ญี่ปุ่น ฝรั่งหัวทองและไอ้มืด’ กับคำขู่ของแม่ทั้งสองคน เดือนอ้ายคิดว่าเธอคงหลีกหนีงานนี้ไม่พ้นแล้วจริงๆ “ทำหน้าที่ของเธอ รู้ดีใช่ไหมว่าเธอมีหน้าที่อะไรในคืนนี้” ตาสบตาแม้ในความสลัวเดือนอ้ายเห็นเค้ารางของความเด็ดขาดในสายตาของเขา ด้านจักรพัฒน์นั้นกวาดมองไปทั่วใบหน้านวลแม้แสงสว่างจะรางเลือนกลับเกิดความสงสัยขึ้นว่าทำไมเค้าโครงหน้าของหญิงสาวถึงได้คุ้นตาเขานัก เดือนอ้ายข่มใจแยกเรียวขาของตนออกตามคำสั่งของชายหนุ่ม “อย่าโกรธวุ้นนะคะ วุ้นรู้หน้าที่ของตัวเองดีแล้ว” ขอเพียงเขาไม่โกรธเคือง...เธอจะปลอดภัย เจ้าของเรือนร่างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามหยัดกายขึ้น เลื่อนตัวเข้ามาใกล้พร้อมรอยยิ้มประดับดวงหน้าหล่อเหลา ร่างหนาคร่อมตัวอยู่เหนือเรือนร่างบอบบางที่หนุนศีรษะกับหมอนใบใหญ่ “ชื่อวุ้น...” “ค่ะ” เพราะอยากให้เขาพอใจและหายโกรธ เธอยกมือขึ้นกล้าๆ เกรงๆ แล้วลูบลงไปบนสันกรามข้างแก้มเขา “อภัยให้วุ้นนะคะคุณใหญ่” “เธอจำเป็นต้องรู้ชื่อลูกค้าของเธอด้วยเหรอ” คงเป็นน้องชายที่บอกชื่อเขาให้หญิงสาวรู้ “คุณใหญ่ไม่ใช่ลูกค้า คุณใหญ่คือเจ้าของชีวิตดิฉัน ไม่ใช่เหรอคะ” เดือนอ้ายรู้สถานะว่าตัวเองถูกซื้อตัวกลายเป็นกรรมสิทธิ์ของผู้ชายคนนี้ไปจนกว่าเขาจะเบื่อแล้วทิ้งขว้างเธอ คำตอบของหญิงสาวสร้างความแปลกใจให้จักรพัฒน์ “มีคนซื้อตัวเธอแล้วส่งมาให้ฉัน”