บทที่ 2

มุมมองของเซราฟินา: ฉันกินสเต๊กชิ้นนั้นจนหมดเพียงลำพัง แม้ว่าเนื้อราคาแพงชิ้นนี้จะมีรสชาติเหมือนเถ้าถ่านในปากของฉันก็ตาม ฉันยกแก้วไวน์ขึ้น แสดงท่าทางไปทางเก้าอี้ว่างเปล่าฝั่งตรงข้าม “แด่การเริ่มต้นใหม่” ฉันกระซิบ ทันทีที่จานของฉันว่างเปล่า ฉันก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แทนที่จะโทรหาเพื่อน ฉันกลับติดต่อบริการลับเฉพาะที่เชี่ยวชาญด้านการย้ายที่อยู่อาศัยแบบเป็นความลับ “ฉันต้องการย้ายออกทั้งหมด คืนนี้ ตอนนี้เลย” ฉันพูด โดยรักษาเสียงให้กระชับและตรงประเด็น “คุณผู้หญิงครับ นี่มันเลยเที่ยงคืนแล้ว เราจะต้องคิดค่าบริการฉุกเฉินเป็นสองเท่าสำหรับงานนี้” ชายที่อยู่อีกฝั่งลังเล “ฉันจ่ายให้สามเท่า” ฉันตัดบทเขา “เป็นเงินสด มาถึงที่นี่ในสามสิบนาที” สายตาของฉันกวาดมองไปรอบๆ เพนต์เฮาส์ กรงทองที่ฉันอาศัยอยู่มาเกือบเจ็ดปี เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้น ภาพวาดทุกภาพบนผนัง ล้วนเตือนให้ฉันนึกถึงเขา เตือนให้ฉันรู้ว่าฉันไม่ได้เป็นอะไรมากไปกว่าตัวแทนอันงดงาม เมื่อก้าวเข้าไปในห้องนอน ฉันเปิดตู้เสื้อผ้าแบบวอล์กอิน เสื้อผ้าของฉันแขวนอยู่อย่างเป็นระเบียบข้างชุดสูทสั่งตัดของเขา ฉันดึงกระเป๋าเดินทางสามใบที่เตรียมพร้อมสำหรับเหตุฉุกเฉินเสมอออกมา ซึ่งเป็นนิสัยที่ฉันติดตัวมาตั้งแต่ช่วงแรกๆ ที่อยู่กับเขา ฉันเก็บเฉพาะของที่เป็นของฉันจริงๆ โดยทิ้งของขวัญและเครื่องประดับทั้งหมดไว้ข้างหลัง ยกเว้นแหวนต้องคำสาปที่นอนนิ่งอย่างหนักอึ้งอยู่ในกระเป๋าของฉัน ความจริงอันเจ็บปวดผุดขึ้นมาอย่างแจ่มชัดว่าเขาไม่เคยให้อะไรที่มีคุณค่าอย่างแท้จริงแก่ฉันเลย ไม่มีสิ่งของชิ้นใดเลยที่ไม่ได้เป็นเครื่องมือที่ออกแบบมาเพื่อผูกมัดฉันไว้กับเขา โทรศัพท์ของฉันสั่น ทีมขนย้ายอยู่ชั้นล่างแล้ว ฉันเปิดประตูและพบกับชายสี่คน ใบหน้าของพวกเขาไร้อารมณ์อย่างสิ้นเชิง การเคลื่อนไหวของพวกเขากระฉับกระเฉงและมีประสิทธิภาพ หัวหน้าทีม ชายร่างกำยำที่มีแววตาใจดี ชำเลืองมองฉันแวบหนึ่ง “ก่อนหน้านี้ฉันไม่ได้อยู่คนเดียวค่ะ” ฉันพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งมั่น “แต่ตอนนี้ฉันอยู่คนเดียวแล้ว” เขาพยักหน้า เข้าใจหน้าที่ในทันที “เข้าใจแล้วครับคุณผู้หญิง” เขาหันไปหาลูกทีมของเขา ภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง บ้านที่ครั้งหนึ่งเคยอบอุ่นและสุขสบายก็ถูกลดทอนลงเหลือเพียงโครงสร้างที่เย็นชาและว่างเปล่า พวกเขาเก็บข้าวของทั้งชีวิตของฉันไปอย่างง่ายดาย บนโต๊ะตรงทางเข้า มีเพียงกรอบรูปเงินบานเดียวที่หลงเหลืออยู่ มันใส่รูปของดันเตกับฉันในทัสคานี เราทั้งคู่ยิ้มอย่างสดใส มันเป็นรูปถ่ายคู่รูปเดียวของเราในอพาร์ตเมนต์แห่งนี้ ฉันเดินเข้าไป หยิบมันขึ้นมา และคว่ำหน้าลงบนเนื้อไม้ขัดเงา จากนั้นฉันก็เดินออกไปโดยไม่หันกลับไปมองอีก รถแล่นไปอย่างเงียบเชียบผ่านเมืองที่หลับใหล มันไม่ได้มุ่งหน้าไปยังโรงแรม แต่มุ่งหน้าไปยังอพาร์ตเมนต์ขนาดสี่ห้องนอนในอาคารธรรมดาๆ อีกฟากหนึ่งของเมือง สถานที่ที่ฉันซื้อด้วยเงินเก็บของตัวเองเมื่อหนึ่งเดือนก่อน แผนสำรอง ลึกๆ แล้ว บางทีฉันอาจรู้อยู่เสมอว่าวันนี้จะมาถึง ฉันดีใจที่ตัวเองไม่เคยบอกดันเตเรื่องนี้ ที่หลบภัยแห่งสุดท้ายนี้จะไม่ถูกแปดเปื้อนด้วยความทรงจำเกี่ยวกับเขา เมื่อยืนอยู่ในห้องนั่งเล่นที่ว่างเปล่า โดยมีกลิ่นสีใหม่อ่อนๆ ยังคงอบอวลอยู่ในอากาศ ความรู้สึกโล่งใจอย่างสุดซึ้งก็ถาโถมเข้าใส่ฉัน มันเป็นความรู้สึกที่ฉันไม่เคยรู้ตัวเลยว่าตัวเองปรารถนาอย่างยิ่งยวดเพียงใด มันคือความรู้สึกของการได้อยู่เพียงลำพังอย่างแท้จริง เป็นอิสระอย่างแท้จริง โทรศัพท์ของฉันสั่น เสียงกระแทกกระทั้นนั้นทำลายความเงียบงัน ข้อความจากดันเต “หายอาละวาดเมื่อไหร่ก็กลับมา อย่าให้ฉันต้องไปตาม” ถ้อยคำเหล่านั้นไม่ใช่การอ้อนวอน แต่มันคือคำสั่ง มันเป็นความเย่อหยิ่งอย่างแท้จริงของกษัตริย์ที่ถูกปลดจากบัลลังก์แต่ปฏิเสธที่จะยอมรับว่าตนได้สูญเสียมงกุฎไปแล้ว ฉันจ้องมองข้อความ นิ้วหัวแม่มือค้างอยู่เหนือหน้าจอ เขายังคงคิดว่าเขาสามารถควบคุมฉันได้ และเขากำลังจะได้รู้ว่าเขาคิดผิดถนัดแค่ไหน