บทที่ 1 ตอนที่ 1

“เรื่องคัดเลือกผู้ช่วยเชฟคนใหม่แม่ว่าให้ผู้จัดการสาขาโรงแรมที่เมืองไทยนี่คัดเลือกเองก็ได้นะลูก หรือไม่ก็ผู้จัดการสาจาที่มัลดีฟส์ แม่ไม่เห็นว่าเรื่องแค่นี้ต้องถึงมือลูกของแม่” “ไม่ได้หรอกครับมัม แขกที่ไปใช้บริการโรงแรมของเราที่มัลดีฟส์เป็นคนระดับไหนมัมก็น่าจะรู้ และเพราะแบบนี้ผมถึงอยากคัดเลือกด้วยตัวเอง” “ข้อนั้นแม่ก็รู้ แต่แม่ก็ไม่เห็นด้วยอยู่ดี” “มัมครับ มัมก็รู้ว่าผมให้ความสำคัญกับเรื่องงาน มัมอย่าห้ามเลยครับ ผมตั้งใจเอาไว้แล้ว” “ถ้าอย่างนั้นก็ตามแต่ใจลูกเถอะ แต่มีเรื่องหนึ่งที่สำคัญแล้วแม่ก็รอคำตอบจากลูกมานานแล้ว” เดวิโกถอนหายใจพรืด เขารู้ดีว่ามารดาหมายถึงเรื่องอะไร และแม้จะถูกทักถามอยู่ตลอดเวลา เขาก็หาทางบ่ายเบี่ยงมาเรื่อย แต่มารดาก็ไม่ยอมละความพยายามเช่นกัน “ปีนี้ลูกก็อายุสามสิบห้าแล้วนะหนึ่งเดียว ลูกยังไม่คิดจะพาใครมาให้แม่ดูตัวบ้างเลยเหรอ” “โธ่...มัมก็รู้นี่ครับว่าผมงานยุ่งมาก จะเอาเวลาที่ไหนไปคัดเลือกผู้หญิงมาให้มัมล่ะครับ” คนเป็นลูกโอดครวญ เขาอยากให้บิดาอยู่ตรงนี้ด้วยเสียจริงจะได้ช่วยเบี่ยงเบนความสนใจมารดาออกไปเรื่องอื่น แต่วันนี้เหมือนว่าฟ้าจะไม่เข้าข้างเพราะคุณดิเอโกบิดาของเขาไปดูงานที่เกาะบาหลันอีกหลายวันกว่าจะกลับมา “อย่ามาอ้างโน่นนี่อ้างนั่นหน่อยเลย ไม่รู้แหละ ถ้าลูกยังไม่พาใครมาให้แม่ดูตัวสักที แม่นี่แหละจะหาผู้หญิงมาให้ลูกดูตัวด้วยตัวแม่เอง” “มัมครับ มัมก็รู้ว่าผมยังไม่พร้อม” “แต่ปีนี้ลูกอายุสามสิบห้าแล้วนะ ลูกไม่คิดจะให้แม่ได้ชื่นชมยินดีที่ลูกมีชีวิตครอบครัวที่ดีบ้างเหรอหนึ่งเดียว” “ผมรู้ครับมัม ผมรู้ว่ามัมรักและเป็นห่วง เอาเป็นว่าถ้าผมได้เจอผู้หญิงที่ดีพร้อม เก่ง แล้วก็น่ารักอย่างมัม ผมจะรีบคว้าตัวเธอมาเป็นสะใภ้ให้มัมทันทีเลย โอเคนะครับ” เดวิโกสรุปพร้อมขยับเข้ามานั่งโซฟาเดียวกับคุณสุพิชญา วงขาแกร่งสอดเข้าโอบกอดเอวมารดาแล้วหอมฟอดใหญ่ที่พวงแก้มนุ่มหอมอ่อนๆนั้น คนเป็นแม่ค้อนขวับอย่างใจอ่อน ต่อให้บุตรชายหัวแก้วหัวแหวนจะเติบใหญ่ เก่งกล้าสามารถแค่ไหน เวลาอยู่กับนางก็มักทำตัวออดอ้อนเป็นเด็กชายตัวโตอยู่ร่ำไป “ผมสัญญาครับมัม ถ้าผมเจอผู้หญิงแบบมัมผมจะไม่ปล่อยให้หลุดมือไปแน่นอน แต่ตอนนี้ผมต้องไปเตรียมความพร้อมเรื่องคัดเลือกผู้ช่วยเชฟแล้วแหละครับ” ว่าแล้วเดวิโกก็หอมแก้มมารดาหนักๆอีกรอบก่อนรีบลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วก้าวจากไปอย่างรวดเร็วทิ้งให้คุณสำพิชญาได้แต่ถอนหายใจมองตามด้วยความอ่อนอกอ่อนใจ นางหวังเหลือเกินว่าบุตรชายสุดที่รักจะเจอผู้หญิงที่ว่านั่นในเร็ววัน ******************************************* สามวันต่อมา ณ โรงแรมชื่อดังกลางใจเมือง... “โอ๊ย!! แย่จริง จะมาปวดท้องอะไรตอนนี้นะ” “เป็นอะไรไปน่ะปราง” ปรารถนาร้องถามด้วยความห่วงใยปนกังวลเมื่อเห็นปรางทิพย์เพื่อนสนิทที่มาฝึกงานด้วยกันยืนตัวงอเอามือกุมท้องมีสีหน้าบิดเบี้ยว อีกไม่กี่นาทีเธอต้องเข้ารับการทดสอบก่อนสิ้นสุดการฝึกงานในวันสุดท้ายแล้ว และการทดสอบครั้งนี้จะเป็นตัวชี้ขาดว่าใครจะได้รับคัดเลือกเข้าทำงานในตำแหน่งผู้ช่วยเชฟ ซึ่งผู้รับคัดเลือกจะได้ไปทำงานในโรงแรมสาขาที่มัลดีฟส์ และเธอก็วาดหวังไว้ว่าจะเป็นผู้ได้รับการคัดเลือก แต่จู่ๆ ปรางทิพย์บัดดี้ที่จะเป็นผู้ช่วยเธอในการทดสอบครั้งนี้กลับดูมีท่าทีราวกำลังไม่สบายเสียอย่างนั้น “แย่แล้วกวาง เราไม่ไหวแล้ว ขอโทษนะ เราไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ” จบคำปรางทิพย์ก็วิ่งปรื๋อตรงไปเข้าห้องน้ำในส่วนของพนักงานทันทีทิ้งให้ปรารถนายืนหน้าเครียดด้วยความกังวล สาวน้อยภาวนาขอให้บัดดี้ของเธอกลับมาทันการทดสอบ ไม่เช่นนั้นเธอคิดไม่ตกเลยว่าเธอจะแก้ไขสถานการณ์นี้อย่างไร กริ๊งงง!! กริ๊งงง!!! เสียงสัญญาณบอกหมดเวลาของผู้เข้ารับการทดสอบก่อนหน้าเธอดังขึ้น และคิวต่อไปที่จะต้องเข้ารับการทดสอบก็คือเธอ แต่เวลานี้บัดดี้ของเธอยังไม่มีวี่แววว่าจะกลับมา ปรารถนาจึงยิ่งเครียดหนักขึ้นหลายเท่าตัว “ทำไงดีล่ะปรารถนา เธอจะทำยังไงดี” เสียงหวานพึมพำขณะเจ้าของเดินวนไปวนมาเป็นหนูติดจั่น สาวน้อยพยายามตั้งสติบอกตัวเองว่าปรางทิพย์จะต้องกลับมาทันเวลา เธอจะพลาดการทดสอบวันนี้ไม่ได้ เธอจะต้องผ่านมันไปได้ “คนต่อไปเชิญ” เสียงเจ้าหน้าที่ผู้ควบคุมการทดสอบดังมาจากด้านหน้าประตูห้องเก็บตัว ปรารถนาเครียดขมึงจนเกินคำบรรยาย เธอต้องเข้าไปแล้วถึงไม่มีปรางทิพย์เธอก็ต้องเข้ารับการทดสอบ ตนแลเป็นที่พึ่งแห่งตน คิดดังนั้นสาวน้อยก็สูดหายใจเก็บอากาศเข้าเต็มปอดเรียกความมั่นใจให้กลับคืนมา ก่อนก้าวเดินไปเพื่อเตรียมพร้อมเข้ารับการทดสอบ แต่เพียงขยับเดินไม่กี่ก้าวสาวน้อยก็เกิดอาการวูบคล้ายหน้ามืด สองเท้าแทบขวิดกันด้วยเสีย การทรงตัว “แย่จริง ทำไมมึนหัวแบบนี้นะ ไม่ได้นะปรารถนา เธอจะเป็นอะไรตอนนี้ไม่ได้” สาวน้อยบอกตัวเองแล้วพยายามตั้งสติมั่น แต่ก็ยากเอาการเพราะอาการมึนศีรษะไม่มีทีท่าจะลดราลง ภาพตรงหน้าคล้ายจะพร่าเลือน แต่เธอก็พยายามอย่างยิ่งที่จะไม่ใส่ใจ “กวางเธอเป็นอะไรหรือเปล่า เหมือนเธอไม่ค่อยสบายเลยนะ ไหวไหม” “ไม่เป็นไร เราไหวอยู่” ปรารถนายิ้มบางเบาให้เจ้าของเสียงหวานใสที่ทายทักมาด้วยความห่วงใย สาวน้อยไม่มีเวลาอ้อยอิ่งอีกแล้ว เพราะตอนนี้ภัทรียาออกมาจากการทดสอบแล้ว และแน่นอนเธอก็ต้องเข้าไปแล้วเช่นกัน “สู้ๆ นะกวาง เธอทำได้อยู่แล้วล่ะ เราเอาใจช่วยนะ” “ขอบคุณนะ เราต้องไปแล้วล่ะ ขอตัวก่อนนะ” จบคำปรารถนาก็ตั้งท่าจะผละจาก แต่เสียงหวานใสก็ท้วงทักดังมาก่อนที่จะทันได้ขยับตัว “แล้วปรางล่ะ ไปไหน ไม่ไปเป็นบัดดี้เธอเหรอ” ปรารถนายิ้มเจื่อนๆ ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “ปรางท้องเสียน่ะ ไปเข้าห้องน้ำป่านนี้ยังไม่มาเลย” “ตายจริง แบบนี้เธอก็ต้องเข้าทดสอบคนเดียวน่ะสิกวาง” “อืม... เราไปก่อนนะ เขาเรียกนานแล้ว” ปรารถนาพยักหน้าตอบแล้วขอตัวเมื่อเห็นผู้คุมสอบส่งสัญญาณเร่งมา สาวน้อยรีบมุ่งตรงไปยังห้องทดสอบ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เธอจะต้องผ่านมันไปให้ได้ ไม่ถึงห้านาทีสาวน้อยเรือนร่างโปร่งระหงในชุดเครื่องแบบผู้ช่วยเชฟของโรงแรมชื่อดังก็มายืนอยู่หน้าห้องพักสุดหรูระดับท็อปของโรงแรม ความเครียดที่ต้องรับการทดสอบเพียงลำพังไม่ได้ทำให้เธอหวาดหวั่นมากเท่าอาการแปลกประหลาดที่เธอกำลังเป็นอยู่ในขณะนี้ ปรารถนารู้สึกมึนศีรษะและง่วงงุนจนสมองเบลอไปหมด ไม่รู้เกิดอะไรขึ้น เธอถึงได้มีอาการไม่ใคร่สบายแบบนี้ หรือว่าเธอเกิดอาการเครียดจนระบบแปรปรวนไปหมด “ไม่มีเวลามายืนกังวลแล้วปรารถนา เธอต้องฝ่าด่านอรหันต์นี้ไปให้ได้ สู้!!” ปรารถนาบอกตัวเองอีกครั้งพร้อมสูดหายใจเข้าเรียกความกล้า ตั้งสติมั่นแล้วตัดสินใจเคาะประตูห้องพักเผชิญหน้ากับความจริง