บทที่ 2

ลมหนาวพัดแรงจนประตูไม้เก่าส่งเสียงครวญคราง เปลวเทียนที่ใกล้มอดดับพลันลุกโชนขึ้นอีกครั้ง ชิงเหอกอดร่างของซูหว่านหนิงไว้แน่น หัวใจเต้นระรัวด้วยความหวาดกลัว "เกิดอะไรขึ้น" นางยังพูดไม่ทันจบ ร่างในอ้อมแขนก็ขยับเบา ๆ ชิงเหอชะงัก นางค่อย ๆ ก้มหน้าลงมอง หญิงสาวที่ควรสิ้นลมหายใจไปแล้วค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ดวงตาคู่นั้นยังคงเป็นดวงตาของซูหว่านหนิง แต่แววตากลับไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป มันใสกระจ่าง ลึกล้ำ และแฝงประกายประหลาดราวกับสัตว์ป่าที่เพิ่งตื่นจากการหลับใหลอันยาวนาน หญิงสาวกะพริบตาช้า ๆ มองเพดานผุพัง มองผ้าห่มผืนเก่าบนตัว มองสาวใช้ที่ร้องไห้จนหน้าตาเปรอะเปื้อน นางนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยเสียงแหบพร่าออกมาประโยคหนึ่ง "มีอะไรกินหรือไม่" ชิงเหออ้าปากค้าง "พระสนม?" หญิงสาวขมวดคิ้วเล็กน้อย คล้ายเพิ่งค้นพบเรื่องสำคัญยิ่งกว่าเรื่องใดในโลก "ข้าหิว" ข้าหิว… ประโยคสั้น ๆ เพียงสี่คำทำให้ชิงเหอหยุดร้องไห้ไปชั่วขณะ สาวใช้ตัวน้อยกะพริบตาปริบ ๆ มองคนบนเตียงราวกับไม่แน่ใจว่าตนเองกำลังฝันอยู่หรือไม่ เมื่อครู่นี้พระสนมของนางยังสิ้นลมหายใจอยู่แท้ ๆ แต่ตอนนี้กลับนั่งอยู่บนเตียงและพูดว่าหิว "พระสนม?" นางขมวดคิ้ว เสียงดังเกินไปแล้ว มนุษย์ทุกคนชอบตะโกนใส่หน้าผู้อื่นเช่นนี้หรือ นางพยายามยันตัวลุกขึ้นนั่งเต็มที่ ทันทีที่ขยับ ร่างกายก็ส่งเสียงประท้วงขึ้นมาทันที อ่อนแรง เจ็บปวด เหมือนจะปลิวไปตามลมได้ทุกเมื่อ นางก้มมองมือของตนเอง มือเรียวเล็ก สีขาวซีดจนเห็นเส้นเลือด ไม่ใช่อุ้งเท้า ไม่มีกรงเล็บ ไม่มีขนสีขาวนุ่มสลวย นางนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปมองด้านหลังโดยอัตโนมัติ "..." ไม่มี หางทั้งเก้าหางของนางหายไปหมดแล้ว นางหลับตาลงอย่างเหนื่อยใจ "สวรรค์..." ดูเหมือนเคราะห์ครั้งนี้จะหนักกว่าที่คิด ภาพสุดท้ายก่อนหมดสติปรากฏขึ้นในหัว เมฆเคราะห์สีดำปกคลุมทั่วภูเขาศักดิ์สิทธิ์ สายฟ้าสีม่วงนับร้อยสายพุ่งลงมาจากท้องฟ้า อสนีบาตลูกสุดท้ายฟาดลงกลางศีรษะของนางเต็ม ๆ หลังจากนั้น นางก็ไม่รู้อะไรอีกเลย ข้าชื่อหูหลี จิ้งจอกเก้าหางที่บำเพ็ญเพียรมานานกว่าพันปี เดิมทีเพียงต้องการผ่านเคราะห์สวรรค์ให้สำเร็จ ใครจะคิดว่าสุดท้ายกลับถูกส่งมาอยู่ในร่างมนุษย์ใกล้ตายเช่นนี้ "พระสนม..." ชิงเหอเรียกอีกครั้ง น้ำตายังคงคลอหน่วยอยู่ในดวงตา ข้าหันไปมองนาง เด็กคนนี้ร้องไห้เก่งจริง ตั้งแต่ลืมตามาก็ร้องไม่หยุด "มีอะไร" ชิงเหอชะงัก พระสนมของนางพูดไม่เหมือนเดิม น้ำเสียงก็ไม่เหมือนเดิม แม้กระทั่งสายตาก็ไม่เหมือนเดิม แต่คนตรงหน้ายังคงเป็นซูหว่านหนิง เป็นใบหน้าเดียวกัน เป็นเสียงเดียวกัน นางจึงได้แต่เก็บความสงสัยเอาไว้ "ท่าน... ท่านฟื้นแล้ว" หูหลีถอนหายใจ "ถ้ายังไม่ฟื้น ข้าจะคุยกับเจ้าอยู่แบบนี้หรือ" ชิงเหออ้าปากค้าง พระสนมเคยพูดเช่นนี้เสียที่ไหน ก่อนที่นางจะได้คิดอะไรต่อ เสียงดังครืดก็ดังขึ้นในห้อง ครืด... ชิงเหอก้มมองท้องของคนบนเตียง หูหลีก็ก้มมองเช่นกัน “ข้าหิวจริง ๆ มีอาหารหรือไม่” ชิงเหอรีบพยักหน้า "มีเพคะ!" นางลุกพรวดขึ้นแล้ววิ่งไปที่ตู้ไม้เก่า ๆ จากนั้นจึงนำจานใบเล็กออกมา ในจานมีหมั่นโถวอยู่สองลูก แข็งเสียจนเหมือนหิน หูหลีมอง หมั่นโถวก็มองนาง เงียบงันอยู่ครู่ใหญ่ "นี่คืออาหาร?" "เพคะ" "ของนักโทษหรือ" ชิงเหอสะอึก "ของ... ของตำหนักเย็นเพคะ" หูหลีถอนหายใจยาว มนุษย์ช่างน่าสงสาร อยู่กันลำบากถึงเพียงนี้ สุดท้ายนางก็หยิบหมั่นโถวขึ้นมากัด คำเดียวแทบฟันหัก หูหลีขมวดคิ้วทันที ร่างนี้อ่อนแอเกินไป ต้องหาอาหารดี ๆ บำรุงก่อน มิฉะนั้นต่อให้ไม่ตายเพราะโรค ก็คงอดตายแทน ขณะที่กำลังคิดเช่นนั้นเอง จู่ ๆ ความทรงจำจำนวนมหาศาลก็หลั่งไหลเข้ามาในหัว ซูหว่านหนิง บุตรีของมหาอัครเสนาบดี คุณหนูใหญ่แห่งจวนซู ถูกส่งเข้าวัง ครอบครัวถูกใส่ร้าย บิดาถูกเนรเทศ พี่ชายถูกถอดยศ เจ้าของร่างตรอมใจและล้มป่วย ก่อนจะสิ้นใจในคืนนี้ ภาพความทรงจำมากมายไหลผ่านดวงตาของนาง ความอบอุ่นของครอบครัว รอยยิ้มของบิดา ความเอ็นดูของมารดา ความรักที่พี่ชายมีให้น้องสาว รวมถึงความสิ้นหวังในคืนสุดท้าย หูหลีนั่งนิ่งไปนาน นานเสียจนชิงเหอเริ่มกังวล "พระสนม?" หูหลีหลุบตาลง ในใจรู้สึกหนักอึ้งเล็กน้อย เจ้าของร่างนี้น่าสงสารจริง นางไม่ได้ทำอะไรผิด แต่กลับต้องตายอย่างเดียวดายในตำหนักเย็น หูหลีลูบหน้าอกของตนเองเบา ๆ ราวกับยังสัมผัสความเศร้าของเจ้าของร่างเดิมได้ "วางใจเถิด" นางพึมพำเบา ๆ "ร่างของเจ้า ข้าจะใช้มันให้ดี" ชิงเหอไม่ได้ยิน จึงเอียงศีรษะอย่างงุนงง แต่หญิงสาวไม่ได้อธิบาย เพราะในขณะนั้นเอง นางสัมผัสบางอย่างได้ บางอย่างที่คุ้นเคยอย่างยิ่ง ดวงตาของนางพลันสว่างขึ้น หรือว่า นางหลับตาลงแล้วส่งจิตสำรวจภายใน ครู่ต่อมา มุมปากก็ค่อย ๆ ยกขึ้น ยังอยู่ มันยังอยู่จริง ๆ ภายในมิติวิญญาณของข้า ยังคงมีบ่อน้ำเล็ก ๆ แห่งหนึ่งอยู่เช่นเดิม น้ำในบ่อใสสะอาดราวผลึกแก้ว เปล่งประกายจาง ๆ ท่ามกลางความมืด สมบัติคู่กายของข้าติดตามมาด้วย เดิมทีข้าคิดว่าต้องเริ่มต้นใหม่ทั้งหมด แต่เมื่อเห็นบ่อน้ำแห่งนี้ หัวใจก็โล่งขึ้นทันที อย่างน้อยก็ยังไม่ถึงขั้นสิ้นหวัง นางลืมตาขึ้นอีกครั้ง ก่อนจะมองไปรอบตำหนักเย็นอย่างพินิจ หลังคารั่ว กำแพงเก่า ลานกว้างรกร้างด้านนอก ต้นหญ้าขึ้นเต็มไปหมด หญิงสาวจ้องอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นดวงตาก็ค่อย ๆ เป็นประกาย "ชิงเหอ" "เพคะ?" "ลานด้านนอกไม่มีใครใช้ใช่หรือไม่" สาวใช้กะพริบตา "เพคะ" นางพยักหน้าอย่างพึงพอใจ พื้นที่กว้างไม่น้อย ปลูกผักได้ เลี้ยงไก่ได้ เลี้ยงเป็ดได้ หากจัดการดี ๆ บางทีอาจมีปลากินด้วย ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าตำหนักเย็นแห่งนี้ไม่ได้เลวร้ายเลยสักนิด