บทที่ 2

มยุรีลากร่างกายที่อ่อนล้ากลับมาถึงคอนโดที่เธออยู่กับวิทยา ห้องที่เคยเรียกว่า 'บ้าน' ตอนนี้กลับว่างเปล่าและเย็นเยียบราวกับกรงขัง เธอทิ้งตัวลงบนโซฟาอย่างหมดแรง ในที่สุดก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดหาเบอร์ของนลิน เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของเธอ ทันทีที่ได้ยินเสียงของนลินจากปลายสาย กำแพงความเข้มแข็งที่มยุรีก่อขึ้นก็พังทลายลงมา เธอปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อาจควบคุม เธอเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนให้นลินฟังอย่างกระท่อนกระแท่น แต่เลือกที่จะปิดบังรายละเอียดเรื่องที่เธอถูกล่วงละเมิด บอกเพียงแค่ว่าเธอถูกวางยาและตื่นขึ้นมาในโรงแรมคนเดียว นลินที่อยู่ปลายสายโกรธจัดจนแทบจะพ่นไฟออกมาได้ เธอสบถด่าวิทยาเสีย ๆ หาย ๆ และบอกให้มยุรีรีบไปตรวจร่างกายทันที "ฉันจะหย่า" มยุรีบอกเพื่อนเสียงสั่น "ฉันไม่อยากเห็นหน้ามันอีกแม้แต่วินาทีเดียว" "ใจเย็น ๆ ก่อนนะมยุรี" นลินพยายามปลอบ "ก่อนจะหย่า แกต้องหาหลักฐานเรื่องที่มันนอกใจให้ได้ก่อน เราจะปล่อยให้มันกับอีเมียน้อยนั่นลอยนวลไปเฉย ๆ ไม่ได้" คำพูดของเพื่อนทำให้มยุรีได้สติ สายตาของเธอกวาดไปทั่วห้องนั่งเล่น แล้วก็ไปสะดุดกับประตูห้องทำงานของวิทยาที่แง้มอยู่ บนโต๊ะมีเอกสารกองหนึ่งวางไว้เหมือนยังเก็บไม่เรียบร้อย เธอวางสายนลิน แล้วพาร่างกายที่ยังปวดร้าวเดินตรงไปยังห้องทำงาน บนโต๊ะนั้น คือสัญญาซื้อขายคอนโดหรูใจกลางเมือง ชื่อผู้รับโอนคือ 'เพ็ญแข กันทะวงค์' นักร้องสาวดาวรุ่งที่กำลังโด่งดัง วันที่ในสัญญาคือเมื่อหนึ่งเดือนที่แล้ว ที่แท้เขาก็เตรียมรังรักไว้ให้นางนั่นนานแล้วนี่เอง มยุรีแค่นเสียงหัวเราะเย็นชาออกมา เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปสัญญาเก็บไว้เป็นหลักฐาน ทันใดนั้น เสียงไขกุญแจก็ดังขึ้นที่ประตูหน้า วิทยากลับมาแล้ว มยุรีรีบเก็บโทรศัพท์ ปรับสีหน้าให้เรียบเฉย แล้วหันไปมองผู้ชายที่เดินเข้ามา วิทยาเห็นเธออยู่บ้านก็มีสีหน้าประหลาดใจเล็กน้อย ก่อนจะรีบปรับเป็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความห่วงใย "มยุรี เมื่อคืนคุณไปไหนมา ทำไมผมโทรหาไม่รับเลย" เขาเดินเข้ามาหมายจะสวมกอดเธอเหมือนทุกครั้ง แต่มยุรีเบี่ยงตัวหลบ อ้อมกอดของวิทยาเก้ออยู่กลางอากาศ ใบหน้าห่วงใยของเขาแข็งค้างไปชั่วครู่ ก่อนที่แววตาจะเปลี่ยนเป็นเย็นชา เขาลดแขนลง น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นคาดคั้น "นี่คุณยังมีเหตุผลอีกเหรอ ไม่กลับบ้านทั้งคืน โทรศัพท์ก็ไม่รับ คุณควรจะอธิบายให้ผมฟังนะ" มยุรีมองดูการแสดงตบตาที่น่ารังเกียจของเขาแล้วรู้สึกขยะแขยงจนอยากจะอาเจียน "อธิบายเหรอคะ งั้นคุณช่วยอธิบายก่อนสิคะว่าไวน์แก้วนั้นเมื่อคืน คุณใส่อะไรลงไป" สีหน้าของวิทยาเปลี่ยนไปทันที แต่เขาก็ยังควบคุมสติไว้ได้ และแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง "คุณพูดเรื่องอะไร ผมไม่เห็นจะเข้าใจ" เขาย้อนถามเธอว่าเธอไปทำอะไรผิดมาหรือเปล่า ถึงได้มาพูดจาเพ้อเจ้อแบบนี้ "ฉันทำอะไรเหรอ" มยุรีหัวเราะออกมาทั้งที่ไม่มีอะไรน่าขำ "ฉันควรจะถามคุณมากกว่า ว่าคุณกับเพ็ญแขทำอะไรกัน!" เธอโยนโทรศัพท์ที่มีรูปสัญญาซื้อขายคอนโดให้เขาดู เมื่อเห็นหลักฐานคาตา วิทยาก็รู้ว่าคงแสร้งทำเป็นคนดีต่อไปไม่ได้อีกแล้ว เขาจึงเลือกที่จะเผยธาตุแท้ออกมา "ใช่ ผมคบกับเพ็ญแข" เขายอมรับอย่างหน้าไม่อาย "แล้วมันเป็นความผิดของคุณ ที่ทำตัวน่าเบื่อเป็นท่อนไม้แบบนี้ มันผลักไสให้ผมต้องไปหาคนอื่น!" คำพูดไร้ยางอายของเขาทำให้มยุรีตัวสั่นเทิ้มด้วยความโกรธ เธอเค้นเสียงพูดออกมาทีละคำ "เราหย่ากัน" พอได้ยินคำว่า 'หย่า' แววตาของวิทยาก็เปลี่ยนเป็นอำมหิต "หย่าเหรอ มยุรี คุณอย่าลืมสิว่าบริษัทของพ่อคุณยังต้องพึ่งพาเงินทุนจากบ้านผมอยู่" เขาใช้ปัญหาของครอบครัวเธอมาข่มขู่ นี่เป็นวิธีที่เขาใช้ควบคุมเธอมาตลอด หัวใจของมยุรีเย็นเฉียบจนกลายเป็นน้ำแข็ง ผู้ชายคนนี้ไม่เพียงแต่ทรยศเธอ แต่ยังใช้วิธีที่เลวทรามที่สุดเพื่อควบคุมเธออีกด้วย ทันใดนั้น โทรศัพท์ของวิทยาก็ดังขึ้น เขาเหลือบมองหน้าจอแล้วรับสายทันที คนที่โทรมาคือเพ็ญแข เขาคุยโทรศัพท์โดยไม่คิดจะหลบหน้าเธอเลยสักนิด น้ำเสียงที่ใช้คุยกับปลายสายอ่อนโยนจนน่าขนลุก "เพ็ญแข ไม่ต้องกลัวนะ เดี๋ยวพี่รีบไปหา" ก่อนที่เขาจะวางสาย เสียงหวานของเพ็ญแขก็ดังลอดออกมาจากโทรศัพท์ พอให้มยุรีได้ยิน "พี่วิทยาคะ คุณหมอบอกว่าลูกของเราแข็งแรงดีค่ะ..." ถึงแม้เสียงจะเบา แต่คำว่า 'ลูก' กลับทิ่มแทงเข้ามาในหูของมยุรีเหมือนเข็มนับพันเล่ม เธอมองหน้าวิทยาอย่างไม่อยากจะเชื่อ วิทยาแสยะยิ้มอย่างผู้ชนะ ราวกับกำลังอวดความสำเร็จของตัวเอง "คุณได้ยินแล้วใช่ไหม เพ็ญแขท้องแล้ว มยุรี... การหย่าครั้งนี้ คุณไม่มีสิทธิ์เรียกร้องอะไรทั้งนั้น"