บทที่ 3 นัดดูตัว

เมื่อท่านประธานเทวาซีกรุ๊ป ถูกเพื่อนรักลากเข้าบาร์โฮสต์ เธอเริ่มแสดงสีหน้าวิตกกังวลออกมา พลางเกิดความลังเลในสิ่งที่เพิ่งตัดสินใจลงไป “กลับเถอะเสียภาพลักษณ์ฉันหมด” หญิงสาวพูดออกมาด้วยท่าทีกล้า ๆ กลัว ๆ เธอไม่น่าด่วนผลีผลามเข้ามาในสถานที่แบบนี้เลย ทำไมไม่คิดให้รอบคอบเสียก่อน ถ้าหากมีภาพหลุดออกไปใครจะเชื่อถือ ซีอีโอสาวผู้ที่ไม่เคยมีข่าวฉาว แต่กลับมาตกม้าตายตอนอายุย่างเข้าเลยสี่ เพราะการโน้มน้าวของรินลดาบวกกับชายหนุ่มมีส่วนคล้ายกับคนที่เธอตามหา จึงทำให้หญิงสาวตอบตกลงอย่างไม่ลังเล พร้อมกับร่างสัญญามาเรียบร้อย “ฉันจองห้องวีไอพีให้แกรับรองไม่มีนักข่าวคนไหนหาเจอ” “ฮ๋า... จองห้องเลยเหรอ” “ก็ฉันจองห้องให้แกสร้างข้อตกลงกับเขาไง คิดอะไรเปล่าเนี่ย” “คิดดีได้ไหมล่ะ แล้วใครให้แกจองห้องให้ฉัน ชิ!” “ผู้ชายจากโฮสต์ต้องการแค่เงิน ในเมื่อแกมีเงินก็ใช้ให้มันเป็นประโยชน์สิ สัญญาที่ร่างเอาไว้ได้เอามาด้วยหรือเปล่า” “คือฉัน...” “พรุ่งนี้แกต้องหาผู้ชายไปแสดงเป็นแฟนต่อหน้าคุณย่าแล้วนะ นาทีนี้จะไปหาที่ไหนทันล่ะหรือแกอยากแต่งงานกับคุณธนภัทร” “ผู้ชายที่มีทัศนคติแย่ ๆ แบบนั้น อยู่ด้วยแล้วชีวิตฉันคงเต็มไปด้วยพลังงานเชิงบวกด้านลบ” “ผู้ชายที่นี่แกสามารถควบคุมได้ แค่มีเงินจ่ายแกเปย์ไหวไหมล่ะเฌอรีน” รินลดาพยายามโน้มน้าวให้เพื่อนรักคล้อยตาม เพราะหล่อนได้ตกปากรับคำโรมราชันไว้แล้ว ในที่สุดหญิงสาวก็ตัดสินใจเดินเข้ามาในห้องที่รินลดาจองไว้ให้ ซึ่งทำเอาเฌอรีนใจเต้นไม่เบา เพราะโฮสต์คนนี้ช่างหล่อเหลาเอาการน่าดู เธอยังแอบเสียดายที่เขาเอาอนาคตมาฝากไว้กับงานบริการ ซึ่งรายได้อาจจะดีแต่มันไม่มั่นคง ภายในใจลึก ๆ ก็แอบรู้สึกดี ที่ชายหนุ่มคือคนที่เธอเฝ้ารอคอยอยากเจอมาหลายปี ///////// “สวัสดีครับผมชื่อโรมราชัน คุณอาจจะเรียกผมสั้น ๆ ว่าโรมเฉย ๆ ก็ได้ ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ” เขาพูดพลางยื่นมือออกไปทักทาย ทว่าหญิงสาวกลับแสดงอำนาจเหนือกว่า ประหนึ่งอยากประกาศให้เขารู้ว่าเธอไม่ใช่ผู้หญิง ที่เขาคิดจะฉวยโอกาสได้ง่าย ๆ “ดูจากหน้าตาผิวพรรณคงลงทุนไปเยอะสินะ” เฌอรีนคือผู้หญิงคนแรกที่ทักเขาแบบนี้ หญิงสาวคงคิดว่าเขาผ่านมือหมอมานับครั้งไม่ถ้วน ทว่าในทางกลับเขาโรมราชันมีใบหน้าหล่อเหลาราวกับฟ้าประทานมาตั้งแต่เกิด “เจ้ก็ปากร้ายไม่เบานะครับ” “นายเรียกใครว่าเจ้!” เฌอรีนโกรธจนลมออกหู เมื่อเธอถูกชายหนุ่มเรียกออกมาแบบนั้น “ผมเพิ่งอายุสามสิบ” “สามสิบ!” เฌอรีนไม่รู้จะตกใจอะไรก่อนดี ระหว่างอายุของเขากับใบหน้าที่แลดูอ่อนกว่าวัย ถ้าไม่บอกเธอคงคิดว่าเขายังเรียนอยู่ปีสองปีสามด้วยซ้ำ แต่นั่นมันผ่านมาหลายปีแล้ว “ใช่ครับ แต่คุณเองก็ไม่เหมือนคนอายุสามสิบแปดนะครับ” “นี่! ไม่ต้องย้ำ ฉันอายุเท่าไหร่ไม่สำคัญหรอก เรื่องสัญญาที่รินลดาส่งให้นายคงอ่านมาอย่างละเอียดแล้วใช่ไหม เพื่อนของฉันคงบอกประเด็นสำคัญให้นายได้ทราบไปแล้ว ตกลงนายจะเอาไง” “คุณไม่กลัวผมเอาเปรียบเหรอครับ” “ถึงยังไงรายละเอียดทั้งหมด ก็ต้องเป็นไปตามเงื่อนไขที่ระบุเอาไว้ในสัญญา” “แต่บางข้อผมไม่เห็นด้วย” “ทำไมล่ะ นายมีแต่ได้กับได้เลยนะ” “ลูกผู้ชายอย่างผม ไม่ได้เกิดมาเพื่อเอาเปรียบผู้หญิง” “แต่งานที่นายทำมันดูย้อนแย้งอยู่นะ” “ผู้หญิงที่ผมพูดถึงคือคุณ ไม่ใช่ทุกคนบนโลกใบนี้” “นายรับเงินจากฉันถือว่าเราต่างก็ได้ผลประโยชน์ร่วมกัน” เฌอรีนยังคงไม่เข้าใจกับถ้อยคำเหล่านั้น เพราะเธอคิดว่าสักวันผู้ชายอย่างเขาก็ต้องเลือกสิ่งที่ดีกว่า “ผมเตือนคุณแล้วนะครับ ผมเป็นผู้ชายไม่ใช่นักบุญ ผมต้องการอะไรคุณน่าจะรู้ดี เงินไม่ใช่คำตอบสำหรับผม” “แล้วที่นายทำงานอยู่ที่นี่ไม่ได้ทำเพื่อเงินหรือไง สรุปแล้วต้องการเดือนเท่าไหร่ฉันพร้อมจ่าย แค่นายลงนามในสัญญาฉบับนี้ทุกอย่างก็เป็นไปตามเงื่อนไข” (คุณเป็นผู้หญิงแบบไหนกันนะ) โรมราชันคิดในใจ พลางกวาดสายตามองข้อตกลงในสัญญาทุกข้ออีกครั้งอย่างละเอียด “รายได้ของผมไม่แน่นนอน” “นายต้องการเดือนเท่าไหร่ก็ว่ามาสิ! กรอกตัวเลขลงไปเลย” “บอกแล้วไง... ในแต่ละเดือนรายได้ของผมไม่แน่นอน” “ฉันรู้! นี่ไง ถึงได้เว้นเอาไว้ให้นายใส่ตัวเลขลงไป” “คุณจ่ายไหวแน่นะ” “ฉันเป็นใครนายก็น่าจะรู้ดี กลัวฉันไม่มีเงินจ่ายหรือไง” “ผมรู้ว่าคุณมีเงิน” “รู้แล้วก็รีบลงนาม ฉันมีงานต้องทำต่อ” “ตอนนี้เนี่ยนะ คุณไม่คิดจะพักบ้างเลยรึไง” “ฉันโตมากับธุรกิจ ชีวิตของฉันไม่มีอะไรสำคัญไปกว่างานอยู่แล้ว รีบ ๆ ลงนามซะ หรือถ้านายไม่สนใจฉันจะได้ไปหาคนอื่น” “โอเคครับ รายได้ของผม เริ่มต้นที่หกหลักมากสุดก็แปดหลักต่อเดือน” “ฮะ! บางเดือนรายได้อยู่ที่แปดหลัก นี่นายออกไข่เป็นทองคำรึไง! คิดจะปล้นฉันเหรอ” โรมราชันแทบหลุดขำออกมา เมื่อเห็นสีหน้าของเฌอรีน เธอคงไม่รู้ว่าเขาเป็นถึงเจ้าของบาร์โฮต์ ซึ่งถือหุ้นมากสุด แน่นอนว่ามันมากกว่าอามิทกับมิลตันเสียอีก “แล้วคุณคิดว่าไง ผมไม่ได้มีดีแค่ไข่ทองคำนะครับ อย่างอื่นถ้าไม่ดีจริงผมคงขายไม่ออก” ถ้อยคำกวน ๆ กับสายตาเจ้าเล่ห์ของเขา ทำเอาเฌอรีนถึงกับเลิ่กลั่ก “บ้าหรือเปล่า จะเอาเท่าไหร่ก็เติมตัวเลขลงไป ฉันไม่มีเวลามาต่อปากต่อคำกับนายหรอกนะ” “โอเค” โรมราชันพูดพลางคว้าสัญญามาเซ็นอย่างไม่ลังเล เขาได้แต่หวังว่าความใกล้ชิดจะทำให้ชีวิตเปลี่ยนไปจากเดิม เพิ่มเติมคือการมีลูกน้อยเป็นโซ่ทองคล้องใจ “สิ่งที่นายต้องจำให้ขึ้นใจ คือกฎข้อแรกห้ามตกหลุมรักฉันเด็ดขาด เด็กที่เกิดมาฉันมีสิทธิ์ขาดในการเลี้ยงดูแต่เพียงผู้เดียว” “ได้ไง! นั่นมันเสปิร์มผมนะ อย่างน้อยผมก็ควรมีสิทธิ์ที่จะดูแลเขาในฐานะพ่อ นี่มันสัญญาเสียดุลการค้าผมไม่ยอม” คนทั้งคู่เริ่มทะเลาะกัน ทั้งที่ยังไม่ทันได้ลองใช้ชีวิตร่วมกันด้วยซ้ำ “เสียดุลอะไร ฉันจ่ายให้นายไปเท่าไหร่ ฉันสิควรเป็นฝ่ายเรียกร้อง แต่ช่างเถอะถึงยังไงคุณย่าก็ต้องบังคับให้ฉันแต่งงานอยู่แล้ว อย่างน้อยนายก็ดูดีกว่าผู้ชายคนนั้น” “ผมมีดีกว่าที่คุณคิด แล้วไม่ต้องพูดถึงสิทธิ์ขาดในการเลี้ยงดู ยังไงผมก็ไม่ยอมให้คุณพรากลูกพรากพ่อเด็ดขาด” “เรื่องนั้นพักไว้ก่อน ฉันท้องเมื่อไหร่ค่อยมาคุยกันใหม่” เธอปรายหางตามองเขาอย่างไม่ค่อยไว้วางใจโรมราชันเท่าไหร่นัก “คุณคิดว่าผมไม่มีน้ำยาพอรึไง” ถ้าเธอรู้ว่าเขาเป็นศัลยแพทย์มือหนึ่งไม่ต่างจากพี่สาว เฌอรีนจะยังคงมองแรงแบบนี้หรือเปล่า “ก็ใครจะไปรู้ล่ะ อันดับแรกนายไปตรวจร่างกายให้ละเอียดยิบ มีโรคถ่ายทอดทางพันธุกรรมไหม ที่สำคัญโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์ห้ามพลาดเด็ดขาด นายอาจจะเคยนอนกับผู้หญิงมาแล้วมากหน้าหลายตา แต่จากนี้ไปห้ามยุ่งกับใครนอกจากฉันคนเดียว” “คุณหึงผมเหรอ” “ฮ่ะ! ฉันเนี่ยนะหึงนาย รอให้พระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตกก่อนเถอะ...ชิ!” เฌอรีนเบ้ปากมองบน เธอผิดหวังอยู่บ้างที่เขาเลือกทำงานแบบนี้ ซึ่งหญิงสาวก็ไม่คิดที่จะปลูกต้นรักกับใคร ที่สำคัญหญิงสาวยังคงมีความเชื่อมั่นสูง ผู้ชายอย่างโรมราชันคงไม่มีวันกล้าก่อกบฏ ถึงกับทวงสิทธิ์ของการเป็นบิดา ถ้าหากเธอนั้นเกิดมีลูกกับเขาได้ มันก็คงกลายเป็นแค่ความสัมพันธ์ระยะสั้นเท่านั้น ถ้าวันหนึ่งต้องหย่าขาดคงไม่หลงเหลือความผูกพันให้ต้องคะนึงหาอีกฝ่าย