บทที่ 3 ยื่นข้อเสนอ 1 2

แต่กว่าจะถูกลากตัวออกมาได้ก็โดนหมัดลูกน้องเสี่ยโชคไปหลายทีเพราะหนึ่งในนั้นคิดจะลวนลามเขา ชายหนุ่มพยามที่จะขัดขืนอีกทั้งยังถุยน้ำลายใส่หน้าไอ้คนร่างยักษ์ จึงโดนหมัดหนักๆต่อยเข้าที่ใบหน้าอยู่หลายที จนเลือดไหลซิบตรงมุมปาก ใบหน้าเขียวช้ำหลายแห่ง "ไอ้สัด!! เสี่ยรู้เดี๋ยวจะซวยกันทั้งหมด" คนเป็นลูกพี่ปรามหนึ่งในนั้น "พอหอมปากหอมคอ ไม่สึกหรอหรอกน่า" มือสากยังคงลวนลามจับตรงนั่นทีตรงนี้ทีพอให้ชื่นใจ สายตากระลิ้มกระเหลี่ยมันยิ่งทำให้ชินขยะแขยง "ถุย...ไอ้สัส!!" "ไอ้นี่เดี๋ยวเถอะมึง วอนตีนกูซะแล้ว" มือหนายกขึ้นเตรียมฟาดเข้าที่หน้าชินอีกครั้ง "หยุด!! หรือมึงอยากจะตายห่า เสี่ยยิ่งบอกว่าอย่าให้มันช้ำ" "เอ่อ เสี่ยเบื่อมันเมื่อไหร่กูนี่แหละจะฉุดมึงมาทำเมียไอ้หน้าอ่อน ผู้ชายอะไรทั้งหล่อทั้งขาวน่ากินไปหมด แม่ง" ชินทำตาขึงเครียดมองอย่างไม่ชอบใจคนที่พยายามลวนลาม ระหว่างทางเดินมือสกปรกยังคงลูบไล้ใบหน้าหล่อเกลี้ยงเกลาอยู่บ่อยครั้งก่อนจะลูบลงมาตามเรียวปากแต่เจ้าตัวเม้มไว้แน่นอย่างรังเกียจสัมผัสหยาบโลนของมัน ทุกครั้งชายหนุ่มก็สะบัดหน้าหนีและดิ้นขัดขืนจึงทุลักทุเลพอสมควรกว่าจะลากมาถึงหน้าปากซอย "ไอ้เหม!!" เสียงเข้มดุของคนที่เป็นหัวหน้าร้องห้ามลูกน้องคนเดิมที่มันยังหื่นไม่เลิกเมื่อหิ้วชายหนุ่มมาถึงปากทางใกล้ถนนใหญ่ที่เป็นสถานที่นัดรับชินกับเสี่ยโชค แสงไฟสลัวๆที่ส่องสว่างบนถนนเส้นหลัก ทำให้มองเห็นเงาตะคุ่มๆของผู้ชายรูปร่างสูงใหญ่ยืนพิงรถหรูพ่นบุหรี่จ้องมองมายังกลุ่มชายฉกรรจ์อย่างใจเย็น "ปล่อยมัน" เสียงทุ้มต่ำเย็นยะเยือกดังมาจากเจ้าของร่างสูงใหญ่ที่ยืนอัดบุหรี่ปล่อยควันฟุ้งกระจายด้วยอาการนิ่งสงบ สายตาคมไม่ได้สะทกสะท้านหรือมีท่าทีเกรงกลัวคนหมู่มากเลยสักนิดในยามที่จ้องสบตา เมฆยืนมองกลุ่มคนที่กำลังหิ้วปีกร่างไร้น้ำยาของไอ้หน้าอ่อนที่เขาคิดว่าน่าจะช่วยตัวเองได้บ้าง แต่กลับดูอ่อนปวกเปียกไร้เรี่ยวแรง หนำซ้ำยังปล่อยให้ไอ้พวกสถุลร่างโตลวนลามอยู่ได้ มันน่ารำคาญจริงเชียว อันทีจริงเขาไม่อยากจะยื่นมือเข้ามายุ่งด้วยซ้ำ แต่พอนึกถึงสายตาวิงวอน ดวงตาคมโตคู่สวยยามไหวระริกตัดพ้อ พร้อมกับร่างสั่นเทาของคนตรงหน้า มันทำเขาใจอ่อนวูบ จึงต้องหันหัวรถกลับมารอตรงปากซอย คิดไว้ว่าหากไอ้หนุ่มคนนี้มีดวงสมพงษ์กับเขาจริงก็คงได้มีโอกาสได้สงเคราะห์ช่วยเหลือเด็กหน้าตาบ้องแบ๊วตาแป๋วคนหนึ่ง และมันก็จริงเมื่อเห็นว่าคนที่ขอร้องก่อนหน้านี้กำลังถูกลากออกมาพร้อมคนอีกนับสิบ ไอ้หน้าอ่อนที่มีใบหน้าหล่อเกลี้ยงเกลาน่ามองยามนี้มีร่องรอยฟกช้ำจนน่าขัดใจ ร่างสูงโปร่งชะงักไปนิดเมื่อเห็นเขายืนพิงรถหรูมองมา แต่สายตายามนี้มีแววตัดพ้อต่อว่า ฉายแสงอ่อนแรงจนน่าใจหายก่อนจะเมินหน้าหนีไปอีกทาง และไม่มองมาที่เขาอีก เมฆเห็นท่าท่างหยิ่งยโสนั้นแล้ว เขาแทบอยากจะหมุนตัวกลับขึ้นรถแล้วขับออกไป แต่ทว่า...ไม่รู้ทำไมขาเจ้ากรรมกลับไม่ขยับไปดั่งที่ใจคิด "ไหนเฮียบอกไม่ยุ่ง" "กูเปลี่ยนใจแล้ว" ชายหนุ่มยังคงจ้องมองใบหน้าหล่อที่ดูหมางเมินและไม่ยอมสบตา "ไม่คุ้มหรอกครับ เฮียจะมาลดตัวเรื่องของมันทำไม" "จะคุ้มหรือไม่ กูไม่จำเป็นต้องให้มึงมาวิจารณ์" เมฆทิ้งบุหรี่ลงพื้นแล้วใช้ปลายเท้าขยี้จนมอดดับไป ก่อนจะเงยใบหน้าคมคายขึ้นจ้องไปที่ลูกน้องคนสนิทของเสี่ยโชค แววตาเยือกเย็นจ้องตาไม่กระพริบ "จะปล่อยมันได้หรือยัง ความอดทนกูมีไม่มากหรอกนะ" เสียงเข้มดุพร้อมดวงตาที่ฉายแสงวาวโรจน์จ้องไปยังคนที่เป็นลูกพี่ของพวกมัน สองขายาวก้าวเท้าเข้าไปยืนจับคางมนของชินให้หันหน้ามาสบตาเขา ทั้งคู่สบตากันนิ่งลึกอยู่นานก่อนที่ชินจะเมินหนีไปอีกครั้ง คนร่างโตได้แต่ถอนหายใจแรงๆ "เอาไงดีลูกพี่ นั่นเฮียเมฆเลยนะ" หนึ่งในนั้นรู้ดีว่าเขาเป็นใคร ท่าทางหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด ที่จะไม่คุ้มก็ตรงที่พวกมันกำลังยืนต่อปากกับเขาอยู่นี่ต่างหากล่ะ "ปล่อยเด็กเฮียเมฆ" เสียงแหบห้าวดังมาจากผู้ชายร่างท้วมที่ลงจากรถคันหรูพร้อมลูกน้องอีกสามคน ทางด้านหลัง เมฆเพียงปรายตามองแล้วหันกลับมาสนใจคนตรงหน้าอีกครั้ง "ตะ แต่ว่า" "ผมขอโทษแทนลูกน้องด้วยนะครับเฮีย ไม่รู้จริงๆว่าไอ้ชินเป็นเด็กของเฮีย ถ้ารู้ผมจะไม่แตะต้องเลย" เสี่ยโชคขอโทษขอโพยพร้อมค่อมหัวอย่างให้เกียรติ "ยังอีก กูบอกว่าให้ปล่อย!!" ลูกน้องคนสนิทมองหน้าเสี่ยโชคทำท่าอึกอักก่อนจะปล่อยชินเป็นอิสระ พอถูกปล่อยร่างโปร่งก็แทบทรุดไปกองกับพื้น แต่เมฆคว้าไว้ได้ทัน มือหนาบีบต้นแขนอีกฝ่ายไว้เมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าไม่หันมามองตนเองเลยสักนิดทั้งที่ตนอุตส่าห์เสียเวลามาช่วยแทนที่จะขอบคุณแต่นี่กลับหยิ่งชะมัด "ยังไม่ขอโทษเฮียเมฆอีก" กลุ่มชายฉกรรจ์ต่างก็พากันขอโทษทั้งที่สีหน้าของพวกมันไม่ได้ต้องการทำอย่างที่ผู้เป็นนายบอกสักนิด โดยเฉพาะไอ้คนร่างยักษ์ที่มองชินอย่างหื่นกระหาย ซึ่งไม่พ้นสายตาคมกริบไปได้ "มันเป็นหนี้อยู่เท่าไหร่" เมฆเอ่ยถามคนร่างท้วม "ไม่เป็นไรครับเฮีย" "เท่าไหร่!!!" "หกแสนรวมดอกเบี้ยแล้ว" เมฆได้ยินจึงหันไปทางอีกคนที่เม้มปากจ้องมองเขานิ่ง "พรุ่งนี้มึงให้เด็กเข้าไปเอาที่สนามแข่ง แล้วถ้าพวกมึงยังมาวุ่นวายกับมันอีกคราวหน้าอย่าหาว่ากูไม่เตือน" "ครับ" เสี่ยโชครับคำ แต่ดวงตาจับจ้องที่ใบหน้าหล่อของเด็กหนุ่มที่เขาเฝ้าและตามเอามาเป็นของตัวเองอยู่หลายครั้งอย่างแสนเสียดาย แต่เขาฉลาดพอที่จะเลือกตัดใจดีกว่าชนกับผู้ชายอย่างคนชื่อเมฆ