บทที่ 3

มุมมองของเอวา

“แผลนี้ต้องเย็บนะครับ” หมอที่คลินิกพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “เป็นแผลลึก เกือบจะแน่นอนว่าจะทิ้งรอยแผลเป็นไว้”

รอยแผลเป็น อีกหนึ่งรอยที่จะเพิ่มเข้าไปในคอลเลกชันที่เดชทิ้งไว้บนตัวฉัน แม้ว่ารอยอื่นๆ จะมองไม่เห็นบนผิวหนังก็ตาม

ฉันจำได้ว่าเมื่อหลายปีก่อน ฉันเคยโดนกระดาษบาดตอนช่วยเขาจัดระเบียบเอกสารงานวิจัย มันเป็นแผลเล็กนิดเดียว แทบจะไม่เป็นรอยขีดข่วน แต่เขาทำเหมือนฉันบาดเจ็บสาหัส เขาทำความสะอาดแผลด้วยแผ่นแอลกอฮอล์ ติดพลาสเตอร์ให้อย่างระมัดระวัง และจูบที่นิ้วของฉัน ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความอ่อนโยนที่ทำให้หัวใจของฉันเจ็บปวดด้วยความรัก

ผู้ชายคนนั้นหายไปแล้ว หรือบางทีเขาอาจไม่เคยมีตัวตนอยู่เลย มันจบแล้ว เรื่องนั้นชัดเจนอย่างที่สุดและไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้

โทรศัพท์ของฉันสั่นด้วยข้อความจากเขา

เดช: ได้ยินว่าคุณประสบอุบัติเหตุ มือเป็นอะไรมากไหม ผมให้เลขาจัดการค่ารักษาพยาบาลให้แล้วนะ ถ้าต้องการอะไรก็บอกเธอได้เลย

เขาจ้างคนอื่นมาแสดงความกังวลแทน เขาไม่แม้แต่จะแสร้งทำมันด้วยตัวเองอีกต่อไป

ฉัน: ฉันไม่เป็นไร ไม่ต้องการความช่วยเหลือจากคุณ

ฉันจ่ายบิลเองด้วยเงินเก็บก้อนสุดท้ายแล้วนั่งแท็กซี่กลับบ้าน ความเงียบภายในบ้านเป็นเหมือนตัวตนที่จับต้องได้ มันกดทับฉันจากทุกทิศทุกทาง ฉันกลืนยาแก้ปวดสองเม็ดแล้วผล็อยหลับไปอย่างกระสับกระส่ายและไร้ฝันบนโซฟา

ฉันสะดุ้งตื่นในอีกหลายชั่วโมงต่อมา ประตูหน้ากำลังเปิด เดชกลับมาแล้ว เกือบจะตีสาม เขาก้าวผ่านห้องนั่งเล่นที่มืดมิด เงาของเขาสะท้อนกับแสงจันทร์ที่สาดส่องผ่านหน้าต่างสูงจากพื้นจรดเพดาน เขามีกลิ่นน้ำหอมราคาแพงจางๆ กลิ่นน้ำหอมของอรอินทร์ และกลิ่นวิสกี้

เขาเห็นฉันบนโซฟาและการเคลื่อนไหวของเขาก็หยุดนิ่ง เขาเดินเข้ามาคุกเข่าข้างๆ ฉัน มือของเขายื่นออกมาลูบผมของฉัน “เอวา” เขาพึมพำ เสียงของเขาข้นคลั่กด้วยความง่วงและแอลกอฮอล์ เขาโน้มตัวเข้ามา ริมฝีปากของเขาแตะที่ริมฝีปากของฉัน

ฉันผงะถอย ความเจ็บปวดที่แหลมคมแล่นขึ้นมาตามแขนจากมือที่เย็บแผล “อย่า” ฉันกระซิบ คำพูดนั้นแทบจะไม่ได้ยิน

เขาถอยกลับ คิ้วขมวดด้วยความสับสน ในแสงสลัว ฉันเห็นแววตาประหลาดใจของเขา ราวกับว่าเขาไม่เข้าใจการปฏิเสธของฉัน ฉันไม่เคยปฏิเสธเขามาก่อน

“ขอโทษ” เขาพูด เสียงของเขาชัดขึ้นเล็กน้อย เขาถอนหายใจ เอามือเสยผมที่จัดทรงมาอย่างดี “คืนนี้มันแย่มาก พี่ขอโทษเรื่องที่เกิดขึ้นที่โรงแรม มัน... ซับซ้อน”

เขามองฉัน แววตาของเขาอ่อนลงเป็นความจริงใจที่ฝึกฝนมาอย่างดีที่ฉันรู้จักดี “คุณรู้ใช่ไหมว่าคุณเป็นคนเดียวสำหรับพี่ คุณจะเป็นคุณนายเดย์เสมอ ภรรยาคนเดียวของพี่”

ภรรยาคนเดียวของพี่ ตำแหน่งนี้ให้ความรู้สึกเหมือนเป็นเรื่องตลก เรื่องตลกที่โหดร้ายและน่าสมเพช ฉันเป็นภรรยาที่เขาซ่อนไว้ในห้องใต้หลังคา คนที่เขาจ่ายเงินเพื่อให้หายตัวไป

เขาดูเหมือนจะตีความความเงียบของฉันว่าเป็นการยอมรับ เขาลุกขึ้น ยืดตัว “คืนนี้พี่จะนอนในห้องทำงานนะ ไม่อยากรบกวนคุณ”

เขาหายเข้าไปในห้องโถง ทิ้งให้ฉันอยู่คนเดียวกับความเจ็บปวดที่มือและความว่างเปล่าในอก

ต่อมา ความเจ็บปวดที่ฝ่ามือปลุกฉันอีกครั้ง ฉันย่องไปที่ห้องครัวเพื่อหายาแก้ปวดเพิ่ม ขณะที่ฉันเดินผ่านห้องทำงาน ฉันได้ยินเสียงพึมพำของเขา เขากำลังคุยโทรศัพท์ ฉันแนบหูเข้ากับประตู หัวใจของฉันกลายเป็นก้อนหินที่เย็นและหนักอึ้งในอก

“ใช่ เอกสารเซ็นเรียบร้อยแล้ว” เขาพูด เสียงของเขาเฉียบคมและเป็นมืออาชีพ ตอนนี้ร่องรอยของความง่วงและแอลกอฮอล์หายไปหมดแล้ว “คุณทวีมีต้นฉบับอยู่ เราสามารถประกาศสถานะสมรสของผมอย่างเป็นทางการว่า ‘หย่าร้าง’ กับบอร์ดบริหารได้ในเช้าวันพรุ่งนี้”

มีความเงียบชั่วครู่ ฉันนึกภาพคนปลายสายได้ อาจจะเป็นอรอินทร์ กำลังถามคำถาม

“ผมรู้ ผมก็แปลกใจเหมือนกันที่เธอยอมง่ายๆ” เดชพูดต่อ ด้วยน้ำเสียงที่พึงพอใจอย่างเห็นได้ชัด “เธอเป็นคน... อารมณ์อ่อนไหวเสมอ แต่ผมคิดว่าในที่สุดเธอก็เข้าใจว่านี่เป็นสิ่งที่ดีที่สุด เธอมีความคิดพิจารณามากกว่าที่ผมเคยให้เครดิตเธอ”

มีความคิดพิจารณา เขาคิดว่าฉันกำลังมีความคิดพิจารณา เขาไม่รู้เลยว่าฉันแค่ยอมแพ้

“ไม่ต้องห่วงนะที่รัก” เขาพูด เสียงของเขาลดลงเป็นโทนที่ใกล้ชิดและลูบไล้ที่เขาเคยใช้กับฉันคนเดียว “ทุกอย่างเป็นไปตามแผน IPO จะมีขึ้นในอีกหนึ่งเดือน ในวันนั้น ต่อหน้าคนทั้งโลก ผมจะคุกเข่าลงแล้วขอคุณแต่งงาน”

เขากำลังจะมอบคำขอแต่งงานของฉันให้เธอ คำขอที่เขาเคยสัญญากับฉัน

“ผมรู้ ผมรู้ ผมก็รักคุณเหมือนกัน” มีความเงียบอีกครั้ง คำพูดต่อมาของเขาเย็นชาและเฉียบคมกว่าเดิม เจือด้วยพิษที่ทำให้เลือดของฉันเย็นเฉียบ

“เธอเหรอ ไม่ เราจะไม่มีปัญหาอะไรอีกแล้ว เอาจริงๆ นะอรอินทร์ คุณต้องเข้าใจ... ช่วงเวลาหลายปีที่ผมใช้ชีวิตอยู่กับเธอ ดิ้นรนหนีจากความยากจน... นั่นไม่ใช่ชีวิต มันคือฝันร้าย เป็นบทที่น่าอับอายที่ผมแทบรอไม่ไหวที่จะปิดมันให้สนิท”

ร่างกายของฉันเริ่มสั่นอย่างควบคุมไม่ได้ เสียงต่ำๆ ที่แหบแห้งหลุดออกมาจากลำคอของฉัน เป็นเสียงกึ่งสะอื้นกึ่งกรีดร้อง ฉันเอามือดีๆ ปิดปาก กัดข้อนิ้วเพื่อกลั้นเสียง

ฝันร้าย

การเสียสละของฉัน ความรักของฉัน ความสาวทั้งหมดของฉัน... มันเป็นเพียงฝันร้ายที่น่าอับอายที่เขาแทบรอไม่ไหวที่จะตื่นขึ้นมา

น้ำตาไหลอาบใบหน้าของฉัน ร้อนและเงียบงัน ความเจ็บปวดที่มือไม่มีอะไรเลย เป็นความเจ็บปวดที่ทื่อๆ และห่างไกล บาดแผลที่แท้จริงอยู่ในจิตวิญญาณของฉัน เป็นหลุมดำขนาดใหญ่ที่หัวใจของฉันเคยอยู่

ฉันโซซัดโซเซถอยออกจากประตู ภาพของฉันพร่ามัว เสียงหัวเราะที่สูงและฮิสทีเรียกรีดร้องขึ้นมาจากลำคอของฉัน

เขาพูดถูก มันคือฝันร้าย และในที่สุดฉันก็ตื่นขึ้นมาแล้ว

---