บทที่ 1 เธอฟื้นแล้วเหรอ

ชาลิตหลงรักเวนิสตั้งแต่ครั้งแรกเจอ ตอนนั้นเวนิสอายุเพียงแค่สิบขวบเท่านั้น ส่วนเขานั้นอายุ 18 ปี เขารู้จักกับแม่ของเวนิสและจึงได้รู้จักกับเธอ เมื่อแม่ของเธอจากไป เขารู้ดีว่าเธอต้องมีชีวิตที่ยากลำบากเพียงใด นั่นคือเหตุผลที่เขาพาเธอมาอยู่กับเขา แต่ใครจะคิดว่าเธอจะต่อต้านเขาถึงเพียงนี้

"ทำไมเธอถึงยอมตายมากกว่าที่จะยอมอยู่กับฉันเวนิส"

"ชาลิตเหรอ!" เวนิสตกใจ

เวนิสฟื้นขึ้นมาหลังจากที่เธอได้ยินอะไรมากมายก่อนหน้านี้ เพราะหนังตาของเธอหนักอึ้งจึงยากที่ลืมตาขึ้นมา

"เธอฟื้นแล้วเหรอ" ชาลิตพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาอย่างเช่นเคย

เวนิสรวบรวมสติของตัวเองอีกครั้ง ไม่รู้ว่าเหตุการณ์ก่อนหน้านี้มันเป็นเรื่องจริงหรือว่าเธอแค่ฝันไปเท่านั้น แต่ความเจ็บปวดตรงหน้าอกด้านซ้ายของเธอมันยังมีอยู่แม้ว่าจะไม่มากมายก็ตามที

"ฉันเจ็บ...จังเลยค่ะ" เวนิสวางมือลงบนหน้าอกของเธอ ก่อนที่น้ำตาของเธอไหลออกมา

"ทำไมเกิดอะไรขึ้น!" ชาลิตเริ่มร้อนรน ท่าทางที่เจ็บปวดของเธอและน้ำตาของเธอทำให้เขาทุกข์ใจขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด

"มีคนจะเอาหัวใจของฉันไป...." เวนิสอดไม่ได้ที่จะพูดออกไป

"ใครมันจะกล้า เธออยู่ที่นี่ไม่ต้องกลัวว่าใครจะทำร้ายเธอ" เขาพูดอย่างหนักแน่น

"คุณดีกับฉันกว่าใครอย่างที่คิดจริงๆ ที่ผ่านมาฉันขอโทษ"

"ขอโทษ?" ชาลิตไม่เข้าใจว่าเวนิสจะขอโทษเขาไปทำไมกัน หรือว่าเธอจะมีแผน

"ใช่ ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าใครดีกับฉันที่สุด" เวนิสยิ้ม

ยิ้มนี้ถึงกับทำให้ชาลิตใจเต้นแรง เพราะไม่ง่ายเลยที่เธอจะยิ้มให้เขาเช่นนี้แต่นั่นก็ใช่ว่าเธอจะยิ้มให้เขาจากใจจริง ที่ผ่านมาเขาโดนหลอกนับครั้งไม่ถ้วน

"วันนี้วันที่เท่าไหร่เหรอคะ" ถ้าเธอจำไม่ผิดตอนนี้เธออายุ 20 ปี เธอหยุดเรียนมหาลัยมา 1 ปีแล้วตั้งแต่ถูกพาตัวมาที่นี่

"วันที่ 30 เธอถามทำไมเหรอ เธอสลบไปทั้งหลายชั่วโมง"

"วันที่ 2 เดือนหน้ามหาลัยจะเปิด ฉันกลับไปเรียนที่มหาลัยได้ใช่มั้ยคะ"

แน่นอนว่าถ้าเป็นในอดีตเขาไม่ให้เธอกลับไปเรียนที่มหาลัย แต่ตอนนี้เธอต้องเปลี่ยนแปลงอนาคตของเธอเองให้ได้ เธอต้องทำให้เขาไว้ใจ

"ไม่ได้ แล้วก็ไม่ต้องถามถึงเรื่องนี้อีก"

"ให้ฉันไปมหาลัยเถอะนะ ฉันต้องเรียนนะคะ ไม่งั้นฉันจะโง่" เธอพูดด้วยใบหน้าที่ดูน่าสงสารมากที่สุดเท่าที่จะทำได้

"ในอนาคตคุณคงไม่อยากมีภรรยาที่โง่ เพราะจบแค่ชั้นมัธยมหรอกนะคะ"

"ภรรยาเหรอ?" ชาลิตได้ยินแล้วก็หน้าแดง เขาไม่ได้คิดถึงขั้นให้เธอมาเป็นภรรยาในอนาคตของเขาไว้ก่อนเลย

"ใช่ หรือว่าคุณแค่จะพาฉันมาอยู่ที่นี่โดยไม่คิดว่าจะให้ฉันมาเป็นภรรยาของคุณ" เวนิสพูดแล้วก็รู้สึกโกรธขึ้นมา

"ใช่ เรื่องนั้นฉันไม่เคยคิดมาก่อน แค่คิดว่าเธออยู่ที่นี่แล้วจะปลอดภัยที่สุด"

ถึงจะรู้สึกพิเศษต่อเธอมากกว่าผู้หญิงคนอื่นๆ แต่เขายังมองว่าเธอเด็กอยู่มากด้วยที่เขาอายุมากกว่าเธอถึง 8 ปี ถึงรูปร่างหน้าตาของเธอจะดูเกินวัยไปมากก็เถอะ

ชาลิตมองไปยังรูปร่างของเวนิสที่เป็นสาวเต็มตัวเกินวัยก็หน้าร้อนผ่าวขึ้นมาทันที

"เชอะ! ฉันหิวแล้ว ขอมื้อเที่ยงด้วยค่ะ" เธอพูดจบท้องของเธอก็ส่งเสียงร้องขึ้นมา

"ฉันจะรีบให้คนเอาเข้ามาให้เดี๋ยวนี้" ชาลิตแอบหัวเราะก่อนที่เขาจะออกไป

"อะไรกันก็ไม่น่ากลัวเท่าไรเลยนี่ เมื่อก่อนทำไมถึงกลัวเขากันนะ"

พอลองคิดดูแล้วเธอก็ทำตามที่อิงฟ้าบอกทั้งหมดเลย ทั้งเรื่องที่ให้เธอต่อต้านชาลิตและไหนจะเรื่องอดข้าวประท้วงอีก เรื่องทั้งหมดเกิดจากที่เธอแอบขโมยโทรศัพท์จากคนใช้ และติดต่อไปหาอิงฟ้า

"ยัยอิงฟ้าฉันจะไม่เชื่อเธออีกแล้ว"

คอยดูเถอะว่าเวนิสคนนี้จะจัดการกับยัยขี้โรคอย่างเธอยังไง แต่ก่อนอื่นเธอเหลือเวลาอีกแค่สองวันเท่านั้น เพื่อกล่อมชาลิตเรื่องไปเรียนมหาลัยให้ได้

"อาหารเที่ยงมาแล้วค่ะคุณหนูเวนิส" อาหารหลายอย่างถูกนำเข้ามา

"ขอบคุณค่ะ ขอน้ำส้มเพิ่มด้วยนะคะ"  เวนิสยิ้มให้กับสาวใช้

"ได้ค่ะ" สาวใช้ตอบด้วยสีหน้าเย็นชา

เวนิสเห็นแล้วก็คิดได้ว่าเธอทำร้ายพวกเขาไว้มาก ไม่แปลกที่พวกเขาจะแสดงท่าทีแบบนี้กับเธอ แต่สำหรับสาวใช้คนนี้มันต่างออกไป ดูเหมือนว่าหล่อนจะชอบชาลิตมากกว่าเจ้านายคนหนึ่ง หล่อนจึงค่อนข้างเกลียดเธอเป็นอย่างมาก เพราะเธอได้รับความเอาใจใส่จากชาลิต

"ให้คนอื่นเอาเข้ามาแทน ส่วนเธอก็ไปทำงานอื่นได้"

สาวใช้คนนั้นเมื่อได้ยินก็เกิดอาการไม่พอใจขึ้นเล็กน้อยแต่ก็รีบเก็บอาการเอาไว้ไม่ให้เวนิสเห็น แต่ทุกอย่างตกอยู่ในสายตาของเวนิสแล้ว