บทที่ 3 No.3

ในห้องวีไอพีชั้นสอง พงศกรเอนหลังพิงโซฟาอย่างสบายอารมณ์ พลางเล่าเรื่องซุบซิบในแวดวงสังคมให้รุ่งอรุณฟัง

"ไอ้ธนพลนั่นน่ะนะ ได้ดิบได้ดีทุกวันนี้ก็เพราะเงินสินสอดจากตระกูลแก้ววิเศษแท้ ๆ แต่พอตั้งตัวได้หน่อยก็ทำตัวเป็นวัวลืมตีน ไม่เคยให้เกียรติภรรยาตัวเองเลยสักนิด"

รุ่งอรุณฟังเงียบ ๆ แต่แววตาของเขาฉายแววดูถูกเหยียดหยามอย่างชัดเจน เขาเกลียดผู้ชายประเภทที่ต้องพึ่งพาผู้หญิงเพื่อความสำเร็จของตัวเองที่สุด

"ได้ข่าวว่าคืนนี้มันไม่ได้ควงภรรยาตัวเองมางานด้วยนะ แต่กลับพาน้องสาวบุญธรรมที่ไม่มีหัวนอนปลายเท้าคนนั้นมาแทน" พงศกรพูดต่ออย่างออกรส

รุ่งอรุณแค่นเสียงในลำคอ สายตาของเขาทอดมองลงไปยังร่างระหงที่ยืนอยู่อย่างโดดเดี่ยวกลางห้องโถงเบื้องล่าง ผู้หญิงคนนั้นดูไม่เหมือนคนที่ยอมให้ใครรังแกง่าย ๆ อย่างที่ข่าวลือว่าไว้เลยสักนิด

ณ ห้องโถงชั้นล่าง นัยนายืนจิบแชมเปญอยู่ใต้โคมไฟระย้าคริสตัลอย่างสง่างาม สายตาของเธอจับจ้องไปที่ประตูทางเข้าอย่างเย็นชา

ในที่สุด สองร่างที่เธอรอคอยก็ปรากฏตัวขึ้น ธนพลควงแขนกัญจนาเดินเข้ามาในงานอย่างเปิดเผย การกระทำที่ไม่ให้เกียรติภรรยาหลวงของเขาเลยแม้แต่น้อยทำให้แขกในงานหลายคนหันไปมองอย่างสนใจ

กัญจนาจงใจลากธนพลให้เดินตรงมาหานัยนา ใบหน้าของเธอประดับด้วยรอยยิ้มใสซื่อ แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน

"อ้าว พี่นัยนา มาคนเดียวเหรอคะ เหงาแย่เลย" เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่แสร้งทำเป็นห่วงใย แต่เนื้อหาในประโยคกลับเสียดแทงราวกับมีด

ธนพลมองนัยนาตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาตำหนิ "บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าแต่งตัวให้มันเด่นเกินหน้าเกินตา ออกมาข้างนอกแบบนี้มันน่าอาย รู้ไหม" เขาพูดพลางดึงกัญจนาไปหลบอยู่ด้านหลังราวกับว่านัยนาเป็นตัวประหลาดที่พร้อมจะทำร้ายคนอื่นได้ทุกเมื่อ

เสียงซุบซิบของบรรดาคุณหญิงคุณนายที่อยู่รอบ ๆ ดังขึ้นทันที ส่วนใหญ่เป็นคำพูดเยาะเย้ยที่ภรรยาหลวงอย่างเธอถูกเมินเฉย และสามีกลับไปหลงใหลน้องสาวบุญธรรมแทน

แต่ครั้งนี้ นัยนาไม่แม้แต่จะแสดงอาการเจ็บปวดหรือเสียใจเหมือนเช่นเคย เธอยกแก้วแชมเปญขึ้นมาแกว่งเบา ๆ ริมฝีปากโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มหยัน

"วันนี้เธอแต่งตัวได้ดีนี่ กัญจนา" นัยนาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ไม่ดังไม่เบา แต่ก็ดังพอที่จะทำให้คนรอบข้างได้ยิน "ดูสมกับตำแหน่ง 'เด็กนั่งดริงก์' ข้างกายคุณธนพลดีนะ"

คำพูดนั้นทำเอากัญจนาหน้าซีดเผือด ความโกรธและเกลียดชังวาบขึ้นมาในดวงตา แต่เธอก็รีบปรับสีหน้าเป็นเศร้าสร้อยและน่าสงสารในทันที

"พี่ธนพลคะ... ดูสิคะ พี่นัยนาพูดจาดูถูกจนาอีกแล้ว" เธอบีบน้ำตา ทำเสียงสะอื้น "จนาคงทำอะไรให้พี่เขาไม่พอใจแน่ ๆ เลย"

การถูกท้าทายต่อหน้าคนมากมายทำให้ธนพลรู้สึกเสียหน้าอย่างรุนแรง ในความคิดของเขา ภรรยาควรจะเชื่อฟังสามี การกระทำของนัยนาในวันนี้ถือเป็นการกบฏที่เขายอมรับไม่ได้

"นัยนา หยุดบ้าได้แล้ว!" เขาเดินเข้ามาใกล้ กดเสียงต่ำอย่างคุกคาม "อย่ามาทำลายแผนการเข้าสังคมของฉันคืนนี้"

นัยนาเงยหน้าขึ้นสบตากับเขาตรง ๆ ในใจของเธอไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดเหมือนในชาติที่แล้วอีกต่อไป มีเพียงความรู้สึกสมเพชและขบขันเท่านั้น

เธอถอยหลังไปครึ่งก้าวเพื่อรักษาระยะห่าง ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา "แผนการเข้าสังคมของคุณ หรือแผนการหาเงินทุนมาอุ้มบริษัทที่ใกล้จะเจ๊งของคุณกันแน่คะ อย่าลืมสิว่าเงินทุนที่คุณใช้ตั้งบริษัทน่ะ มันมาจากไหน"

คำพูดที่แทงใจดำทำให้ธนพลโกรธจนหน้าแดงก่ำ เขาชี้หน้าเธอแล้วออกคำสั่งอย่างเอาแต่ใจ "ถอดรองเท้าของเธอออกมาเดี๋ยวนี้! กัญจนาใส่รองเท้ากัดจนเท้าเป็นแผลหมดแล้ว เธอให้น้องยืมใส่หน่อยจะเป็นไรไป!"

คำขอที่น่าอดสูและไร้ยางอายอย่างที่สุดทำให้บรรยากาศรอบข้างเงียบกริบลงทันที ทุกสายตาจับจ้องมาที่นัยนา รอคอยที่จะได้เห็นฉากภรรยาหลวงถูกฉีกหน้า

ในชาติที่แล้ว นัยนาเคยยอมทำตามคำสั่งบ้า ๆ นี้เพื่อรักษาคำว่า "ความรัก" เอาไว้ แต่ในชาตินี้ เธอรู้สึกเพียงแค่คลื่นไส้จนอยากจะอาเจียน

เธอไม่เพียงแต่ไม่ถอดรองเท้า แต่กลับยกแก้วแชมเปญในมือขึ้น...

ซ่า!

ของเหลวสีแดงถูกสาดเข้าไปเต็มใบหน้าจอมปลอมของธนพลอย่างแม่นยำ หยดแชมเปญไหลย้อยลงมาตามสันจมูกของเขา เปรอะเปื้อนเสื้อสูทสั่งตัดราคาแพงจนเป็นด่างดวง

"กรี๊ดดด!" กัญจนาหวีดร้องออกมาอย่างตกใจ เธอรีบหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาหมายจะช่วยเช็ดให้ แต่กลับถูกเขาผลักออกไปอย่างรำคาญใจ

ธนพลปาดของเหลวเหนียวเหนอะหนะบนใบหน้าออก ดวงตาของเขาแดงก่ำด้วยความโกรธจัด เขาง้างมือขึ้นสูง เตรียมที่จะตบหน้าภรรยาของตัวเองต่อหน้าสาธารณชน

นัยนาไม่หลบ เธอจ้องมองฝ่ามือที่กำลังจะฟาดลงมาด้วยสายตาเย็นชา ก่อนจะแกล้งร้องเสียงหลงออกมาดังลั่น

"จะตบฉันเหรอคะ! นอกใจแล้วยังจะใช้กำลังกับฉันอีกเหรอ!"

เสียงร้องของเธอเหมือนระเบิดที่ลงกลางงานเลี้ยง ทุกคนหันมามองเป็นตาเดียว แม้กระทั่งรุ่งอรุณที่อยู่บนชั้นสองก็ยังต้องลุกขึ้นยืน

สายตานับร้อยคู่และกล้องโทรศัพท์มือถือนับสิบเครื่องหันมาจับจ้องที่จุดเกิดเหตุ มือของธนพลที่ง้างค้างอยู่กลางอากาศแข็งทื่อไปทันที เขาตกอยู่ในสถานการณ์ที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกอย่างสมบูรณ์แบบ