บทที่ 1 ตอนที่หนึ่ง ภูรินสุดที่รัก

โรงแรมปายภูริน ลักชัวรี่ วิลล่า ว่ากันว่าในหน้าหนาวเมืองปายนั้นดินแดนที่แสนมีเสน่ห์ ปายภูรินซึ่งเป็นโรงแรมสไตล์พูลวิลล่าสุดหรูก็เป็นส่วนหนึ่งที่เสริมเสน่ห์ให้เมืองปายเป็นแน่ เพราะโรงแรมนี้ตั้งอยู่ท่ามกลางอากาศเย็นสบายในช่วงเดือนกุมภาพันธ์ ดอกไม้เมืองหนาวที่ปลูกไว้หน้าฟรอนต์ของโรงแรมที่มีอาคารรูปร่างทันสมัยหากแต่สีกลมกลืนกับธรรมชาติ หน้าฟรอนท์ของโรงแรมเป็นอาคารทรงโมเดิร์นหลังคาสูงโปร่งโล่ง มองเห็นวิวตัวเมืองปายสุดลูกหูลูกตา อาณาจักรปายภูรินแห่งนี้แม้ไม่ได้กว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตาเป็นพันๆ ไร่ แต่เป็นรีสอร์ตเล็กๆ บนที่ดินทำเลดีพื้นที่แปดไร่ สิ่งที่ทำให้สถานที่นี้ดูมีความหมายและยิ่งใหญ่คือที่นี่เป็นที่ซึ่งผู้ชายคนหนึ่งสร้างมันขึ้นมาด้วยสองมือของเขา ก่อนจะจองที่พักในปายภูรินและดั้นด้นมาจากต่างแดนมาเหยียบผืนแผ่นดินของเขา เธอได้ตามสืบหาจนรู้ว่า ภูริน กิตติกานต์ คือเจ้าของและปักหลักอยู่บริหารนานกว่าที่อื่น โรงแรมแห่งนี้เป็นสาขาล่าสุดของโรงแรมในเครือภูรินลักซัวรี่วิลล่าของเขาเองที่เพิ่งเปิดตัวเขาจึงอยู่ที่นี่มากที่สุดเพราะยังต้องบริหารจัดการระบบต่างๆ ให้เข้าที่และประสบความสำเร็จเหมือนโรงแรมพูลวิลล่าในเมืองท่องเที่ยวทั้งสี่แห่งก่อนหน้านี้ของเขา นอกจากความสวยของสถานที่และอากาศที่สดชื่นเหมาะแก่การพักผ่อนแล้ว สาเหตุที่ดึงดูดให้เธอมาพักที่นี่ ก็คือเธออยากเจอเขา... หวังว่าเวลาสี่ปีที่ไม่ได้เจอกัน และไม่ได้จบกันด้วยดี คงจะทำให้เขายังไม่ลืมเธอ เธอไม่ได้ขอให้เขายังรัก เพราะรู้ว่านั่นคือการขอมากไป นาทีนี้ขอให้เขาไม่ลืมเธอก็พอ ส่วนความรักนั้นก็ขอให้เป็นหน้าที่ของเธอที่จะทำให้สายลมพัดหวนขึ้นมา... ลมหนาวพัดผ่านวูบหนึ่ง คนที่ชินกับความหนาวเหน็บกว่านี้หลายเท่าคลี่ยิ้มออกมา ทอดมองวิวสวยสุดลูกหูลูกตาอย่างมีความหวังอยู่เต็มหัวใจ ขอให้ลมรักของเธอกับเขาพัดหวน เหมือนกับสายลมอันอ่อนโยนเมื่อครู่นี้ด้วยเถิด “คุณ สุดที่รัก เรียนเชิญครับ ห้องเรียบร้อยแล้วครับ” เสียงเรียกของพนักงานทำให้ สุดที่รัก ชูตระกูล หญิงสาววัยยี่สิบสี่ทอดยิ้มให้พนักงานที่ทำหน้าที่รับเช็กอิน เธอมาถึงก่อนเวลาและแขกชุดเก่าเพิ่งเช็กเอาท์ออกไปทำให้ต้องนั่งรออยู่พักหนึ่ง ท่าทางเกรงอกเกรงใจนั่นทำให้เธอยิ้มให้อย่างอ่อนโยนแสดงถึงความเต็มใจรอ อีกฝ่ายหน้าแดงขึ้นมา สุดที่รักเลิกคิ้วแล้วก็ทำสีหน้าปรกติ... นึกถึงใครคนหนึ่งที่เคยบอกเธอเอาไว้ อย่ายิ้มให้ใครพร่ำเพรื่อได้ไหม ผมไม่ชอบ ภูรินเคยพูดกับเธอในตอนที่ไปดินเนอร์วันครบรอบหนึ่งปีที่คบกัน เขาผละจากเธอไปรับสายเรื่องงานครู่เดียวกลับมาเห็นเธอกำลังถูกผู้ชายคนหนึ่งขอเบอร์อยู่ก็เลยไม่พอใจ ยิ่งได้รู้ว่า ผู้ชายคนนั้นกับเธอเดินชนกันแล้วเธอยิ้มให้บอกว่าไม่เป็นไร เขาเลยขอเบอร์ ภูรินเลยบอกเธอว่าให้เก็บรอยยิ้มหวานๆ ของเธอให้เขาเพียงคนเดียวก็พอ ห้ามแจกยิ้มให้ใครอื่น เขาขี้เกียจวางมวยกับคนที่จะมาหลงรักเธอ เรื่องวันเก่าๆ คิดถึงแล้วก็ทั้งปวดใจและสุขใจไปพร้อมๆ กัน พอได้มาอยู่อาณาจักรของเขา ดูเหมือนภาพของวันวานที่เคยมีร่วมกันไหลพรั่งพรูมา รอยยิ้ม คำพูด และสายตาที่มองเธออย่างรักใครสุดพลังวังชานั้นทำให้เธอปวดหัว ปวดใจ ปวดกระบอกตาขึ้นมา แต่หญิงสาวก็บอกกับตัวเองว่าเธออ่อนแอมานานเกินไปแล้ว วันนี้เธอเข้มแข็งและมาทวงความรักของเธอกลับคืน เรื่องในอดีตจะสานต่อได้ ก็เพราะความพยายามของเธอเพียงเท่านั้น... พอเข้ามาที่ห้องพักแล้ว เธอก็ได้อยู่เพียงลำพัง เธอก็ปฏิบัติการตามแผนทันที สุดที่รักล็อกอินเข้าแอพลิเคชั่นออนไลน์ของธนาคารที่ผูกกับเดบิตที่เธอมีทุกใบแล้วกดอายัดให้เกลี้ยง บัตรเครดิตเธอก็โทรแจ้งธนาคารเจ้าของบัตรว่ามันหายให้อายัดเสีย เธอใช้มันเพียงแค่ตอนมาที่ปายภูรินเท่านั้น เธอไม่คิดจะออกไปง่ายๆ ดังนั้น การอายัดบัตรเหล่านี้แหละ คือทางออก... มือเล็กหยิบกระเป๋าสะพายข้างแบรนด์โนเนมมาเปิด แล้วหยิบเงินไทยปึกใหญ่ และเงินวอนเกาหลีที่ยังไม่แลกอีกปึกมาใส่ถุงเล็กๆ แล้วเปิดช่องลับในกระเป๋าเดินทางแล้วซุกซ่อนมันไว้... คราวนี้เธอก็เป็นคนไม่มีเงิน ไม่มีที่พึ่งเต็มรูปแบบแล้ว หวังว่าภูรินจะไม่ใจร้ายกับเธอจนเกินไปนัก หญิงสาวยิ้มแล้วจิบน้ำชาอุ่นๆ ที่พนักงานเตรียมไว้ให้เป็นเวลคัมดริงก์ในห้องพัก แล้ววางแผนนั่นนี่โน่นเต็มหัวไปหมด โดยที่เธอไม่รู้ตัวเลยว่าคนที่เธอตั้งใจมาหาเขานั้นกำลังคิดถึงเธออยู่เหมือนกัน แต่เขานั้นคิดคนละด้านกับเธออย่างสิ้นเชิง!