บทที่ 3 chapter3

“แกจะทำอะไรฉัน!!” นุดีหน้าซีดหวาดกลัวเมื่อวัลลภคว้าเสื้อที่เธอโยนกลับไปให้ ซึ่งชายหนุ่มทำหน้าหื่นกระหายหิว ดมกลิ่นหอมของเธอจากเสื้อตัวเอง “อย่าแกล้งทำเป็นเด็กไร้เดียงสา ไม่รู้อะไรหน่อยเลยยัยคุณหนูตีนแดง” วัลลภก้าวขึ้นเตียง เขายืนจังก้าตรงหน้าหญิงสาวแล้วเดินตามเธอที่เขยิบก้นถอยหลังหนีจนแผ่นหลังบางไปชนฝาไม้ไผ่ “ถ้าแกทำอะไรฉัน ฉันจะกลั้นใจตายให้ดู” นุดีพูดพร้อมทั้งกลั้นใจจนหน้าแดงตาแดง แต่ทำไปไม่ถึงวินาทีก็อดพ่นลมหายใจออกปากออกจมูกไม่ได้ “หึ!! ผู้หญิงจิตใจชั่วอย่างเธอไม่กล้าฆ่าตัวตายหรอก” วัลลภแสยะยิ้มเมื่อเห็นคุณหนูตีนแดงอ้าปากหายใจเข้าปอดพะงาบๆ “นายจะทำกับฉันแบบนี้ไม่ได้นะ ฉันมีพ่อมีแม่นะ ฉันขอร้อง ปล่อยฉันไปเถอะนะ ฉันสัญญาจะไม่ทำแบบนั่นกับนายอีกแล้ว” นุดีเปลี่ยนน้ำเสียงเป็นวิงวอนพลางจ้องหน้าเขา สรรพนามที่ใช้ก็ลื่นหูขึ้น แต่มองหน้าวัลลภได้ไม่นานก็ต้องรีบหลบสายตาสีเข้มที่เปลี่ยนเป็นแดงโรจน์ดุจตาของเสือร้าย จากที่ไม่เคยกลัวชายหนุ่ม แต่ในตอนนี้ เธอหวาดหวั่นจับใจ “สายไปแล้ว คุณหนูตีนแดง วันนี้แหละ ฉันจะทำให้เธอรู้รสชาติของความเจ็บปวดและอับอายที่สุด” นอกจากคำรามเสียงขึงขัง เขาย่อตัวนั่งคุกเข่าตรงหน้าหญิงสาว มือใหญ่จับข้อเท้ากระชากจนเธอนอนราบบนพื้นเตียง “ฮืออ ไม่นะ นายลภ นายอย่าทำอะไรฉันนะ” นุดีครางฮือ ดวงตาไหวระริกเบิกกว้างมองวัลลภกำลังปลดสายเข็มขัดออกจากกางเกง เธอส่ายหน้าปฏิเสธ พยายามเขยิบก้นถอยหลังหนี เท้าสองข้างก็เตะถีบให้หลุดพ้นจากการจองจำจากมือเพชฌฆาต “ผู้หญิงนิสัยเสีย ชอบทำลายคนอื่น มันต้องเจอแบบนี้ถึงจะสำนึก” กัดฟันพูดพร้อมทั้งจับข้อมือสองข้างของเธอยกขึ้นเหนือศีรษะแล้วใช้สายเข็มขัดหนังชั้นดีมัดติดกับเสาไม้ “ฮืออ ปล่อยฉันออกไปเดี๋ยวนี้!! แกจะมัดฉันแบบนี้ไม่ได้นะ!! ฮืออ” เมื่อใช้ไม้นวมไม่ได้ผล นุดีก็ได้แต่ขัดขืนใช้เท้าที่เป็นอิสระเตะสะบัดถีบชายหนุ่ม “หึ! เธอน่าจะเก็บแรงไว้ตอนที่เราสู้รบกันจริงๆ จะดีกว่านะ” วัลลภพูดเสียงเรียบพร้อมทั้งจับขาสองข้างของนุดี แล้วใช้เสื้อยืดของตัวเองมัดรวบไว้จนแน่น “ไอ้บ้า!! แก้มัดฉันเดี๋ยวนี้นะ!!” ในตอนนี้ นุดีไม่สามารถขยับแขนและขาได้ แต่เธอยังมีปากร้ายกาจด่าทอเขาเสียๆ หายๆ ไม่ยอมหยุด “อยากให้ฉันใช้ไอ้นี่อุดปากเธอตอนนี้ไหม” วัลลภยืนเท้าสะเอว แววตาสีเข้มกระด้างจ้องคนตัวบางดิ้นเหมือนงูเหลือมเผือกบิดตัวเป็นเกลียว เขายักคิ้วให้เธอเมื่อได้สบสายตาไหวระริก ชี้บอกให้มองเป้ากางเกงของเขา “กรี๊ดดด!! ไอ้คนทุเรศ!!” ถึงจะทำอะไรไม่ได้ แต่นุดีก็ยังปากไว เท้าสองข้างที่ถูกมัดยกขึ้นเตะและถีบหน้าขาของชายหนุ่ม “ฉันจะให้เวลาเธออยู่กับตัวเองและทำใจในเรื่องที่จะเกิดขึ้น ทำตัวดีๆ ไว้นะ เผื่อฉันจะเห็นใจ แล้วไม่รุนแรงกับเธอ” ชายหนุ่มหน้าโหดคว้าขาเธอไว้ ก่อนโยนอย่างแรงจนเธอกลิ้งไปนอนกลางเตียง เขาชี้หน้างามห้ามไม่ให้เธอด่า แล้วก้าวถอยหลังไปยืนคิดว่าจะจัดการกับผู้หญิงปากดีนิสัยต่ำอย่างไรดี วัลลภหันซ้ายมองขวาไปรอบห้องแล้วนึกได้จึงเดินไปที่ประตู “แกจะไปไหน!! อย่าทิ้งฉันไว้แบบนี้นะ!! กลับมาแก้มัดฉันเดี๋ยวนี้!! ไอ้ลภ!! ไอ้หน้าตัวเมีย ชอบรังแกผู้หญิง!!” นุดียังไม่รู้ชะตาชีวิตของตัวเอง เธอด่าทอหยาบคายเมื่อวัลลภเดินออกจากกระท่อม “นาย!! ออกมาทำไมครับ ไม่เล่นหนังสดให้พวกผมดูแล้วเหรอครับ” เสียงร้องกรีดๆ จนแสบแก้วหูทำให้ไอ้สี่คนรีบพากันมายืนออตรงประตูกระท่อม “วะ!! อดดูนายเล่นหนังสดเลยพวกเรา” ไอ้ลูกน้องคนหนึ่งพูดพร้อมทั้งเอียงหัวไปด้านข้าง มองเข้าไปข้างในผ่านร่างใหญ่ที่ยืนเต็มประตูกระท่อม “ผมอุตส่าห์ตั้งกล้องแล้วนะครับนาย” ไอ้อีกคนก็หันไปมองโทรศัพท์ของมันที่เสียบอยู่ข้างฝาไม้ไผ่ “มึงมีไอ้นี่ไหม” วัลลภตาแดงก่ำหันหลังไปมองหญิงสาวกึ่งเปลือยนอนดิ้นเหมือนกิ้งกืออยู่บนเตียง แล้วรีบปิดประตูทันทีเมื่อเห็นลูกน้องพากันชะเง้อคอมองเข้าไปในกระท่อม “ยาบ้า!!” พวกมันทั้งสี่หน้าซีดเป็นไข่ต้ม หันมองตากันปริบๆ แล้วรีบส่ายหัวปฏิเสธว่า ‘ไม่มี’ “กูรู้ว่าพวกมึงเล่นกัน” วัลลภหน้าเหี้ยม อยากจะยกตีนถีบพวกมันที่กล้าบอกว่าไม่ได้เล่น แล้วยกมือชี้หน้าหมายหัวพวกมันทั้งสี่ไว้ว่า “เดี๋ยวกูจะคิดบัญชีกับพวกมึงที่เอายานรกเข้ามาในไร่ของกู” “แหะๆ พวกผมกินเพื่อให้มีแรง มีกำลังวังชาทำงานครับ ไม่ได้กินเพราะติดมันซะหน่อย” มันพูดพร้อมกัน