บทที่ 2 ผู้หญิงไร้ยางอาย

“ใช่” เสียงเออออขานรับกันอย่างถูกคอ ตามมาด้วยเสียงหัวเราะที่ยังคงแฝงความดูแคลน แม้ว่าพวกเธอจะทำงานเช่นเดียวกับม่านมุก แต่กลับคิดว่าตัวเองนั้นเลิศเลอกว่าใคร ม่านมุกยืนตั้งสติพร้อมกับสูดอากาศเข้าปอดลึกๆ แล้วเดินตรงไปขอส่วนแบ่งที่เธอควรจะได้อย่างไม่รีรอ ซึ่งคนที่พาเธอมาที่นี่ก็ไม่ใช่ใครอื่น โมเดลลิ่งที่เธอเซ็นสัญญาด้วย โมเดลลิ่งที่หลอกพาเธอไปถ่ายแบบชุดชั้นในเพื่อแลกเงินแค่ไม่กี่หมื่น แต่ผลของการกระทำครั้งนั้น ทำให้เธอถูกตราหน้าว่าเป็นแค่... ผู้หญิงไร้ค่า ผู้หญิงไร้ยางอาย ผู้หญิงใจแตก ผู้หญิงที่ซื้อได้ด้วยเงิน และอีกมากมายคำกล่าวหา ยังไม่รวมถึงผู้ชายบางจำพวกที่จ้องแต่จะแทะโลมหรือไม่ก็ หวังซื้อเธอเพื่อไปขึ้นเตียง ประโยคที่ม่านมุกเจอบ่อยๆ คือ ‘เท่าไหร่ สดได้ไหม ประตูหลังได้หรือเปล่า’ แฟนที่คบหากันมาสองปีก็บอกเลิก เพื่อนสนิทที่คบหากันมาตั้งแต่สมัยเรียนก็ตีจาก ม่านมุกบอกตัวเองว่าห้ามผิดซ้ำสอง แต่สุดท้ายโชคชะตากลับเล่นตลกให้เธอหวนกลับเข้าสู่เส้นทางที่ต้องการหลักหนีอีกครั้ง หวนกลับมาขอความช่วยเหลือจากคนที่ร้ายกาจใส่เธออย่างไม่น่าให้อภัย “เกลขอส่วนแบ่งค่ะ” “ส่วนแบ่งอะไรจ๊ะเกล” อันดาสาวใหญ่วัยสี่สิบปีไหวไหล่ราวกับไม่รู้อะไรทั้งนั้น ทั้งๆ ที่เธอกินอยู่กับปากอยากอยู่กับท้อง “ก็เงินที่ผู้ชายคนนั้นซื้อ...เกล เกลขอตามที่เราตกลงกัน” ม่านมุกเอ่ยด้วยเสียงสั่นเครือ นั่นเพราะรู้สึกเหมือนมีก้อนอะไรบางอย่างจุกอยู่ที่ลำคอจนพูดแทบไม่ออก ชีวิตคนเรามีทางให้เลือกเดินมากมาย แต่เธอจำเป็นต้องเลือกทางนี้ นั่นเพราะอีกหนึ่งชีวิตที่รอเธออยู่ รอให้เธอนำเงินไปเติมลมหายใจให้ การต้องหาเงินสามแสนภายในหนึ่งอาทิตย์มันไม่ใช่เรื่องง่าย อย่าว่าแต่หลักแสนเลยขนาดหลักหมื่นม่านมุกก็แทบไม่รู้จะบากหน้าไปพึ่งพาใคร เพราะนอกจากแม่แล้วญาติที่ไหนเธอก็ไม่มี “แต่ลูกค้ายังไม่เซ็นเช็คให้นี่ ฉันจะเอามาจากไหนให้เธอเล่า” “คุณอันดาสำรองจ่ายให้เกลก่อนก็ได้ ลูกค้าคนนั้นเขาดูรวยและคงไม่เบี้ยวหรอก จริงไหม” ม่านมุกวิงวอน นั่นเพราะเธอจำเป็นต้องใช้เงิน ยิ่งได้เงินมาเร็วเท่าไหร่ชีวิตแม่ของเธอก็จะยิ่งปลอดภัยเร็วเท่านั้น “ไม่มีใครเขาจ่ายเงิน จนกว่าจะได้นอนกับเธอหรอกนะ” “ว่าไงนะคะ” “ฉันรู้ว่าเธอเข้าใจ” อันดากอดอกมองม่านมุกอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์สักเท่าไหร่ อารมณ์ดีเพราะมีเช็คเงินสดห้าล้านอยู่ในกระเป๋าได้ไม่กี่นาที ตอนนี้กลับต้องมาอารมณ์เสีย “แต่ตอนที่คุณอันดาบอกเกลมันไม่ใช่แบบนี้นี่ บอกว่าหลังจากเอ่อ...ขายเสร็จลูกค้าก็จะโอนเงินให้ทันที” “คราวนี้ลูกค้าเป็นคนขอมา” อันดายื้อเวลา นั่นเพราะแม้ในกระเป๋าตอนนี้จะมีเช็คเงินสดพร้อมแล้ว แต่เธอก็อยากให้เงินหลักห้าล้านมันนอนเล่นในบัญชีนานสักหน่อย “แล้วนานแค่ไหน เกลถึงจะได้เงิน” “อาจจะเจ็ดวันหรือมากกว่านั้น” “ไม่ได้เด็ดขาด เกลรอนานขนาดนั้นไม่ได้” ม่านมุกส่ายหน้าปฏิเสธ นั่นเพราะชีวิตของแม่เธอคงรอนานขนาดนั้นไม่ได้แน่นอน “ไม่ได้ก็ต้องได้จ้ะ” “ถ้าอย่างนั้นคุณอันดาพอจะโอนเงินให้เกลก่อนสักสามแสนไหมคะ เกลต้องใช้จริงๆ” “ฉันไม่ได้มีเงินมากมายขนาดนั้นหรอกนะ” ต่อให้มีเงินแต่ก็ยังไม่ใช่เวลาที่อันดาจะให้ม่านมุกในตอนนี้ นั่นเพราะถ้าให้ไปก็กลัวเธอหนี เกิดม่านมุกหนีขึ้นมาเธอก็แย่สิ “แต่ว่า...” ม่านมุกน้ำตาเอ่อ นั่นเพราะหวังไว้ว่าหลังจากลงมาบนเวทีแล้วเธอจะได้เงินค่าตัวในทันที “ชาติพาเกลไปขึ้นรถลูกค้าได้แล้ว” เอ่ยจบชาติก็เข้ามาล็อกตัวม่านมุกไว้ทันที “คุณอันดา คุณไม่ทำตามคำพูด ปล่อยเกลนะ ปล่อย” “หยุดแหกปากโวยวาย ไม่งั้นฉันจะยิงเธอให้ตายอยู่ตรงนี้ คิดดูสิว่าถ้าตายไป แม่เธอที่ป่วยเป็นมะเร็งและกำลังรอเงินเพื่อเอาไปเป็นค่าผ่าตัดจะอยู่ยังไง” คำขู่ของอันดาทำให้ม่านมุกถึงกับหยุดดิ้นรนขัดขืน โชคชะตาช่างเล่นตลกนั่นเพราะมันมักจะชักพาคนร้ายๆ เข้ามาทำลายเธออยู่เสมอๆ เมื่อเห็นท่าทีของม่านมุกที่ยอมสงบเพราะคำขู่จากปากเธอไปเมื่อครู่นี้ แทนที่จะหยุดอันดากลับพูดจาเสียดสีให้คนฟังต้องเจ็บช้ำน้ำใจ “อย่าทำเป็นเล่นตัวเหมือนยังไม่เคยเสียตัวมาก่อนนักเลย ทั้งๆ ที่เธอก็รับงานพวกนี้ออกตั้งหลายครั้งหลายหน” “เกลไม่เคยทำ” “ไม่เคยทำได้ยังไง ทั้งชื่อ ทั้งรูป ทั้งเบอร์โทรศัพท์ของเธอโชว์หราอยู่บนกลุ่มไลน์สาวไซด์ไลน์ซะขนาดนั้น” คำพูดของอันดาเหมือนคำสารภาพผิด นั่นเพราะม่านมุกไม่เคยทำอะไรแบบนั้นมาก่อน ทุกคำที่ได้ฟังนำมาประติดประต่อกับเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ ที่มีผู้ชายแปลกหน้าเดินตรงเข้ามาหาเธอ พร้อมคำพูดห่ามๆ แสนหยาบคาย เน้นย้ำแต่เรื่องบนเตียงอย่างนั้นอย่างนี้ รวมทั้งขอเลี้ยงดูเลยก็มี พลอยทำให้เธอสับสนว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เจอหลายคนเข้าทำให้เธอถึงกลับไม่กล้าออกไปไหนจากบ้าน กลายเป็นคนระแวงผู้ชายทุกคนที่เข้าใกล้ ที่แท้ก็เพราะแบบนี้สินะ “ฝีมือคุณเองหรอกเหรอ คุณใช่ไหมที่ทำให้ฉันเจอกับผู้ชายโรคจิตพวกนั้นไม่หยุดหย่อน” แววตาของม่านมุกแข็งกร้าวขึ้น “ใช่...ฉันเอง” อันดาเอ่ยรับอย่างไม่คิดจะปิดบังอะไรอีก นั่นเพราะมั่นใจว่าหลังจากนี้ม่านมุกจะไม่กลับมาที่นี่อีก การถูกซื้อโดยชาวต่างชาติที่เป็นใครมาจากไหนก็ไม่รู้ มันไม่ใช่เรื่องสนุกหรือสวยงามราวกับเทพนิยายนักหรอก ดีไม่ดีหลังจากหมดสนุกเธออาจกลายเป็นศพอยู่ที่ไหนสักแห่ง “คุณทำได้ยังไง คุณทำกับเกลแบบนั้นได้ยังไง” ม่านมุกเอ่ยน้ำตาคลอเบ้า แม้ที่ผ่านมาจะเสียความรู้สึกที่ถูกหลอกไปถ่ายแบบชุดชั้นในมาแล้ว แต่คราวนี้มันมากกว่านั้นมาก เธอผิดที่รนหาที่เดินเข้ามาติดบ่วงเอง “ทำไมฉันจะทำไม่ได้ ในเมื่อเธอไม่ได้เป็นอะไรกับฉันสักหน่อย” ประโยคที่ได้ยิน ทำเอาม่านมุกถึงกับพูดไม่ออก ได้แต่หัวเราะเย้ยยันตัวเอง ที่ใสซื่อเกินจะตามผู้หญิงตรงหน้าได้ทัน “อยากรู้ไหมว่าวันไหนที่มีลูกค้าเจาะจงจะใช้บริการเธอ ฉันแก้ปัญหายังไง” อันดาเอ่ยถามแต่แทบไม่รอฟังคำตอบจากม่านมุกก็เฉลยขึ้นเสียเอง “ฉันก็จัดการส่งเด็กสาวคนอื่นๆ ไปแทน พร้อมกับกำชับบอกลูกค้าว่าเธอชอบเล่นเซ็กซ์แบบมืดๆ ถ้าเปิดไฟเธอจะกลับทันที แค่นี้ทุกอย่างก็จบ เธอนี่ก็ช่างใสซื่อ แต่ก็ดีเพราะมันทำให้ฉันขายเธอได้ราคา อ้อ...รวมถึงครั้งนี้ด้วย” “สารเลว” “ขอบใจที่ชมฉันจ้ะสาวน้อย พาตัวไปได้แล้วชาติ” อันดาไม่ได้ยี่หระกับคำแสลงหูที่ได้ยินสักเท่าไหร่นัก นั่นเพราะเธอได้ยินมันจนชินชาเสียแล้ว “เกลไม่ไป ปล่อยเกล” ม่านมุกดื้อดึงไม่ยอมเดินตามคนของอันดาไปโดยง่าย นั่นเพราะอันดาทำลายความเชื่อใจของเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่จะโทษใครได้นอกจากตัวเองที่รู้ทั้งรู้ว่าอาจถูกหักหลัง แต่ก็ยอมเดินเข้ามาติดกับ “ปล่อยเธอชาติ” “ครับ” เสียงทุ้มของชาติ ชายผู้เป็นมือขวาของอันดาเอ่ยรับ จากนั้นก็ปล่อยตัวม่านมุกให้เป็นอิสระทันที “นู่นประตู ถ้าจะไปก็ไปซะ แต่อย่าหวังว่าจะได้เงินแม้แต่สตางค์แดงเดียว อ้อ...อีกอย่าง ถ้าเธอหนีไปตอนนี้ ฉันรับรองได้ว่าเธอหนีไม่ได้ไกลนักหรอก สงสารแม่เธอบ้างไหมไหนบอกว่าอยากได้เงินไปช่วยแม่ไง อีกอย่างผู้ชายคนนั้นคนที่ซื้อเธอด้วยเงินห้าล้านก็ดูเหมือนจะรวยไม่เบา ยังดูหนุ่มแน่นเสียด้วยถ้าเธอเอาใจเขามากๆ ไม่แน่กลับมา เธออาจได้เงินเป็นกอบเป็นกำ จนตั้งตัวได้สบายๆ เลยก็ได้ เสียตัวให้เขายังได้เงิน ดีกว่าไปเสียตัวให้ผู้ชายฟรีๆ เธอคิดเองแล้วกันว่าต่อจากนี้ควรทำอะไร” เอ่ยจบอันดาก็เดินจากไป ไม่ขวางหากม่านมุกจะหนีออกไปจากคลับ การลองใจครั้งนี้มันเสี่ยงไม่น้อยทีเดียว ทุกคำพูดของอันดาเสียดแทงความรู้สึกของม่านมุกจนน้ำตาริน เธอยืนนิ่งงันไปชั่วขณะกระทั่งตัดสินใจเดินตรงไปยังประตูหน้าคลับ ชาติที่ยืนมองอยู่ห่างๆ กำลังจะเข้าไปชาร์ตตัวแต่ถูกอันดารั้งต้นแขนเอาไว้เสียก่อน ม่านมุกยกมือขึ้นคว้าที่จับตรงประตูเพื่อจะผลักออกด้านนอก แต่เธอกลับไม่ได้ออกแรงที่จะเปิดประตูบานนั้น ราวกับว่ามีลมหายใจเฮือกสุดท้ายของผู้เป็นแม่รั้งขาทั้งสองข้างของเธอไว้ แม้มันจะแลกมาด้วยความสุขทั้งชีวิตของเธอก็ตาม นั่นทำให้ม่านมุกค่อยๆ ปล่อยมือจากประตู จากนั้นก็เดินกลับเข้ามาภายในอีกครั้ง ภาพที่เห็นทำให้อันดายิ้มออกมา ในที่สุดม่านมุกก็หนีไปไหนไม่รอด “นึกว่าจะแน่”