บทที่ 3 ตอนที่3

Arnon talk.

ผมนั่งกดมือถือจนแบตหมดสายน้ำก็ไม่ยอมรับสายผมสักที จนผมต้องโทรหาน้ำฝนให้เธอช่วยโทรหาเมียผมให้หน่อย ผมอยากรู้ว่าสายน้ำอยู่ที่ไหนโทรไปที่บ้านก็ยังไม่กลับ จะออกไปหาเองก็ไม่รู้จะไปหาที่ไหน เมื่อเช้าผมไปส่งน้ำที่มหาลัย พอกลับมาก็เข้าไปในไร่ทั้งวันอากาศร้อนจนเหงื่อออกเต็มตัว บ่ายสามผมตั้งใจจะกลับมาอาบน้ำ แล้วรอเวลาไปรับสายน้ำแต่ดันเผลอหลับ ตื่นมาอีกทีก็เจอ วิว แฟนเก่าของผม ที่ไม่รู้ว่าเธอขึ้นมาได้ยังไง ยังไม่ทันจะถามอะไร สายน้ำก็มาซะก่อน มันพูดจาแปลกๆ ก่อนจะเดินออกไป ผมตามลงไปก็ไม่ทันสายน้ำขับรถออกไปไกลจนมองไม่เห็นท้ายรถแล้ว ไม่รู้ว่าไปทางไหน ผมเลยได้แต่กดโทรศัพท์โทรหาอยู่แบบนี้ "เลิกโทรหามันสักทีเถอะค่ะพี่นนต์เขาไม่รับก็ช่างเขาสิคะ จะไปสนใจทำไม ผู้ชายคนเดียว" วิวพูดเสียงไม่ค่อยพอใจใส่ผม แต่ผมไม่สนไง ผมกับเธอเลิกกันไปห้าปีแล้วครับแต่เธอมักจะมาหาผม มาขอคืนดีอยู่เรื่อย ผมไม่เคยบอกสายน้ำเรื่องนี้ เพราะผมไม่เคยสนใจเธอไง เธออยากทำอะไรก็เรื่องของเธอสิผมไม่สนซะอย่าง "จะไม่สนใจได้ยังไง น้ำเป็นเมียพี่"ผมพูดตามตรงๆ จนวิวหน้าบึ้งเดินเข้ามาหาผมก่อนจะแย้งมือถือไปจากมือผม "เอาคืนให้พี่ วิว"ผมพูดเสียงนิ่งๆ "ไม่ ถ้าวิวคืนให้พี่นนต์ก็โทรหามันอีกสิคะ"ผมเอื้อมมือไปคว้ามือถือที่เธอเอาไปไหวด้านหลัง แต่เธอดันเอามือมาคล้องคอผมก่อนจะจูบปากผม โดยที่ผมไม่ทันตั้งตัว "กูมาขัดจังหวะมึงรึป่าววะพี่"เสียงสายน้ำดังมาจากข้างหลังของผม ผมเลยรีบแกะมือวิวที่คล้องคอผมออกก่อนจะหันไปมองหน้าสายน้ำที่ยืนหน้าบึ้ง "อย่าเพิ่งเข้าใจพี่ผิดนะน้ำ"ผมบอกสายน้ำก่อนจะเดินเข้าไปหาแต่วิวดันเอามือมากอดเอวผมไว้ "ใช่ แกมาขัดจังหวะฉันกับพี่นนต์ ถ้ารู้แบบนี้แล้วก็รีบไปสักทีสิยะ ยืนมองอยู่ได้" "วิว"ผมตวาดเธอเสียงดังจนเธอหยุดพูด "งั้นหรอเชิญตามสบายแล้วกัน อยากจะทำอะไรกันก็เชิญ ต่อไปนี้มึงกับกูต่างคนต่างอยู่พี่"สายน้ำพูดก่อนจะหันหลังเดินออกจากบ้านผม "น้ำเดี๋ยวสิน้ำฟังพี่ก่อน"ผมรีบเดินให้ทันสายน้ำแต่วิวดึงมือผมไว้ ความอดทนกูเริ่มจะหมดกับผู้หญิงคนนี้แล้วนะ เหี้ยอะไรนักหนาวะ เห็นผมไม่ว่าชักจะเอาใหญ่แล้ว ผมสะบัดมือเธอออกแรงๆ จนหลุดก่อนจะวิ่งตามสายน้ำออกไปแต่ไม่ทันแล้วครับแลมโบสีขาววิ่งไปด้วยความเร็ว วันนี้มันวันอะไรของกูวะไอ้เหี้ย "จะไปไหนคะพี่นนต์"วิวเกาะแขนผมไว้ตอนผมเดินเข้าไปหยิบกุญแจรถในบ้านแล้วเดินออกมา "เลิกยุ่งวุ่นวายกับพี่ได้แล้ววิว ถ้ายังไม่เลิกวุ่นวายกับพี่ อย่าหาว่าพี่ไม่เตือน"ผมพูดเสียงนิ่งๆ "พี่นนต์รักมันขนาดนั่นเลยหรอคะ"เธอพูดเสียงสั่นๆ "ใช่พี่รักสายน้ำ" "แล้ววิวล่ะคะ" "มันจบไปตั้งนานแล้วนะเรื่องของเรา คนที่ทิ้งพี่คือวิวเองไม่ใช่หรอ แล้วอีกอย่างสายน้ำเป็นเมียพี่ เพราะฉะนั่นเลิกยุ่งกับพี่ได้แล้ว"ผมพูดก่อนจะเดินไปที่รถ ได้ยินเสียงเธอร้องไห้ถ้าเป็นเมื่อก่อนผมคงวิ่งเข้าไปกอดปลอบเธอให้หยุดแต่ตอนนี้ความรู้สึกผมมันชัดเจนแล้วไงว่าใครคือคนที่ผมรัก ใครคือคนที่ผมแคร์ ผมขับรถมาหาสายน้ำที่บ้าน ไฟในบ้านยังมืดสนิท พอลงจากรถก็เจอกับลุงดำคนดูแลไร่ "อ้าวพ่อเลี้ยง มาหาคุณน้ำหรอครับ" "ครับลุงดำ"ผมตอบลุงดำที่เป็นคนสนิทของเจ้าของไร่ประกายดาว "คุณน้ำยังไม่กลับหรอกครับนี้ ผมก็กำลังจะโทรหาอยู่พอดี ว่าจะกลับรึป่าวผมจะได้ล็อกกุญแจโรงจอดรถ" "งั้นหรอครับ ลุงดำช่วยโทรหาน้ำ แล้วถามน้ำหน่อยได้รึป่าวครับว่าอยู่ที่ไหน อย่าบอกว่าผมอยู่ด้วยนะครับ" "ทะเลาะกันหรอครับพ่อเลี้ยง" "นิดหน่อยครับ ช่วยผมหน่อยนะครับลุง" ลุงดำพยักหน้าก่อนจะโทรหาสายน้ำพร้อมกับเปิดลำโพงให้ผมฟัง "ครับคุณน้ำ ลุงจะถามว่าคุณน้ำจะกลับบ้านรึป่าวครับ ลุงจะได้ล็อกโรงจอดรถ" /ยังไม่แน่ใจครับลุงล็อกเลยก็ได้ครับ" "คุณน้ำอยู่ที่ไหนครับ" /อยู่แถวนี้แหละครับลุง ไม่ต้องเป็นห่วงน้ำนะครับ น้ำดูแลตัวเองได้ ลุงไปพักผ่อนเถอะครับ/ "ครับคุณน้ำงั้นดูแลตัวเองด้วยนะครับ" /ครับลุง/สายน้ำว่าก่อนจะวางสาย "ผมช่วยได้แค่นี้ครับพ่อเลี้ยง แต่พรุ่งนี้คุณน้ำมีเรียนยังไงก็ต้องมาเปลี่ยนชุดที่บ้านครับ ผมขอตัวก่อนนะครับ" "ครับลุง" ไปไหนของเขา ผมขับรถตามหาสายน้ำทั้งคืน ไปทุกทีที่คิดว่าสายน้ำจะไปแต่ก็ไม่เห็นแม้แต่เงา ไม่เห็นแม้กระทั้งแลมโบสีขาวอมฟ้า ผมเลยมาดักรอสายน้ำที่บ้านตั้งแต่เช้าจนสายมันก็ไม่ได้กลับมาบ้าน ผมเลยตั้งใจจะไปรอมันตอนเลิกเรียน