บทที่ 1 ลิขิตรักบัลลังก์หัวใจ

ลิขิตรักบัลลังก์หัวใจ บทที่ 1 หลังจากก้าวพ้นขอบขัณฑสีมาของอาณาจักรแห่งนี้แล้ว ฐานันดรศักดิ์ที่ติดพระองค์มาตั้งแต่ประสูติจะจบสิ้นลง แต่ให้เลือกระหว่างการไปเป็นคนธรรมดากับการที่ต้องตกเป็นบาทบริจาริกาของพระปิตุลาของพระองค์เอง เจ้าฟ้าหญิงทรรศินากัลยามาส ตัดสินพระทัยที่จะเสด็จหนีไปจากบ้านเกิดเมืองนอน ยอมละทิ้งทวยราษฎร์ แต่ไปแล้วใช่จะไปลับ ทรงสัญญาต่อหน้าพระบรมศพของเจ้าพ่อและเจ้าแม่ “ลูกจะกลับมาทวงทุกอย่างคืน”

มธุรรัฐในตอนนี้เกิดกลียุค ศึกสายเลือดแย่งชิงบัลลังก์ เจ้าหลวงถูกพระอนุชาแท้ๆ ปลงพระชนม์แล้วสถาปนาองค์เองขึ้นครองราชย์เป็นเจ้าหลวงองค์ใหม่แทน ข้าราชบริพารที่จงรักภักดีต่างพลีชีพกันมากมาย บ้างก็หลบหนีการตามล่า เหล่าสนมนางในต่างถูกริบไปเป็นข้าบาทบริจาริกาของเจ้าหลวงองค์ใหม่รวมถึง เจ้าฟ้าหญิงทรรศินากัลยามาส เจ้าฟ้ารัชทายาทแห่งมธุร ด้วย “เชิญเสร็จทางนี้ พระเจ้าค่ะ” องครักษ์ผู้ภักดีที่เหลือรอดพียงไม่กี่คนกับนางกำนัลคนสนิทลักลอบนำเสด็จเจ้าฟ้าหญิงทรรศินาหนีออกจากวังต้องห้าม ระหว่างทางพบทหารหลวงมากมาย การสู้รบเกิดขึ้น เจ้าฟ้าผู้สูงศักดิ์ในตอนนี้จับดาบขึ้นพาดฟันข้าในพระองค์เอง ความเจ็บปวดครั้งใดไม่เท่าครั้งนี้อีกแล้ว “ปล่อยเราไปเถิด อย่าได้บังคับให้เราต้องฆ่าฟันกันเองเลย” ทรรศินา ทรงร้องขอกับทหารที่คิดจะจับพระองค์กลับไป “ไม่ได้ ปล่อยพระองค์ไปพวกเราก็ตายกันหมด เสด็จกลับไปแต่โดยดีเถิด พระเจ้าค่ะ” “ไอ้คนทรยศ! ข้าสองเจ้า บ่าวสองนาย เจ้าเนรคุณองค์เจ้าหลวงถึงขนาดคิดจะจับเจ้าฟ้าหญิงกลับไปเชียวหรือมึง” องครักษ์ของเจ้าฟ้าหญิงตะโกนก้อง ใบหน้าถมึงทึงยามชี้หน้าด่ากราด “วันนี้ หม่อมฉันขอถวายชีวิตเป็นราชพลีพระเจ้าค่ะ” องครักษ์คนเดิมหันมาทูลเจ้านายสาวก่อนที่จะย่างสามขุมเข้าฟาดฟันศัตรูในตอนนี้ แต่เมื่อกาลก่อนเป็นเพื่อนทหารหาญที่เคยรบเคียงข้างกันมา การต่อสู้เริ่มขึ้นอย่างดุเดือด ฝ่ายเจ้าฟ้าสูงศักดิ์มีกำลังเพียงหยิบมือเดียวหรือจะสู้ทหารหลวงทั้งกองทัพได้ องครักษ์ที่ภักดีต่างพลีชีพไปทีละคนสองคนที่เหลือก็สู้จนสุดความสามารถ ทรรศินาเองก็ต่อสู้เยี่ยงชายชาตรีเช่นกัน เหตุเพราะทรงได้รับการฝึกฝนมาแต่ครั้งทรงพระเยาว์ เจ้าหลวงไม่มีพระราชโอรสแต่ก็ทรงพอพระทัยในพระราชธิดาขององค์เองมาก ทรงเคยตรัสไว้ว่า

“ถึงพ่อไม่มีลูกชายสืบบัลลังก์นกยูงของเรา แต่พ่อภูมิใจในตัวลูกมาก ทรรศินา”