บทที่ 2

เฟรยา POV:

ความเงียบที่ตามมาหลังจากการประกาศต่อสาธารณะของฉันเป็นสิ่งมีชีวิต มันหนาทึบและน่าอึดอัด ดวงตาสีทองของอัลฟ่าของอลันเบิกกว้างด้วยความตกใจ แล้วก็หรี่ลงด้วยความโกรธเกรี้ยว แต่ฉันไม่ได้อยู่ดูผลที่ตามมา ฉันหันหลังและเดินออกจากห้องโถง ไม่สนใจเสียงอ้าปากค้างและเสียงกระซิบกระซาบอย่างตื่นตระหนกที่ตามหลังฉันมา

ต่อมา ดึกมากแล้ว อลันมาที่ห้องของเรา ฉันนั่งอยู่ริมหน้าต่าง มองดูดวงจันทร์ทอดเงายาวพาดผ่านลานฝึก เขาเดินเข้ามาข้างหลังฉัน กลิ่นสนและอากาศฤดูหนาวที่คุ้นเคยห่อหุ้มรอบตัวฉัน เขาพยายามจะโอบแขนรอบเอวฉัน ท่าทางที่เขาทำจนเป็นนิสัย ไม่ใช่ด้วยความรัก

ฉันผงะถอยราวกับสัมผัสของเขาเป็นไฟ มือของเขาตกลง เป็นครั้งแรกที่เขาสัมผัสได้ถึงกำแพงน้ำแข็งที่ฉันสร้างขึ้นระหว่างเรา พันธะคู่ครองของเรา ซึ่งควรจะเป็นแม่น้ำที่อบอุ่นและปลอบโยน บัดนี้กลายเป็นดินแดนรกร้างที่เยือกแข็ง

“เฟรยา” เขาเริ่มพูด เสียงต่ำ

“อย่า” ฉันพูด เสียงของฉันเองก็กลวงโบ๋

ฉันไม่ได้นอน ทั้งคืน จิตใจของฉันเป็นพายุโหมกระหน่ำไปด้วยคำอวยพรจากสมาชิกฝูง เสียงในใจของพวกเขาเป็นส่วนผสมที่สับสนระหว่างคำแสดงความยินดีในวันเกิดและความสงสารที่น่าอึดอัด “สุขสันต์วันเกิดค่ะ ท่านลูน่า” “ท่านสบายดีไหมคะ ท่านลูน่า” “ท่านอัลฟ่าดู...อารมณ์ไม่ดีเลย” ทุกคนส่งข้อความมา ทุกคนยกเว้นคู่ของฉัน

เช้าวันรุ่งขึ้น ฉันนั่งที่โต๊ะอาหารยาว เขี่ยอาหารไปมาในจาน อลันเข้ามา แต่งกายด้วยเสื้อหนังสำหรับปฏิบัติหน้าที่ในวันนี้แล้ว เขามองรอยคล้ำใต้ตาฉัน ประกายบางอย่าง—ความรำคาญ? ความรู้สึกผิด?—ปรากฏในแววตาของเขา

“นอนไม่หลับเหรอ” เขาถาม น้ำเสียงสบายๆ ราวกับว่าเมื่อคืนเป็นเพียงฝันร้าย

ฉันเงยหน้าขึ้น สบตาเขาตรงๆ เสียงของฉันราบเรียบ ปราศจากอารมณ์ใดๆ “วันนี้เป็นวันครบรอบการผูกพันธะของเรา”

เขาแข็งทื่อ ขนมปังปิ้งอยู่ครึ่งทางถึงปาก ประกายความตื่นตระหนกวาบผ่านใบหน้าของเขาก่อนที่เขาจะปิดบังมันด้วยความเฉยเมยตามปกติ “ฉันให้คนดูแลนำเครื่องบรรณาการของปีนี้ไปไว้ในคลังของเธอแล้ว” เขาพูดอย่างไม่ใส่ใจ “ไปซื้ออะไรก็ได้ที่เธออยากได้”

เสียงหัวเราะขมขื่นหลุดออกมาจากริมฝีปากของฉัน เขาคิดว่าอัญมณีและทองคำจะสามารถเยียวยาจิตวิญญาณที่แตกสลายได้ สายตาเย้ยหยันของฉันดูเหมือนจะทำให้เขาประหม่า กระทบสัญชาตญาณอัลฟ่าลึกๆ ในตัวเขา ทำให้เขาตั้งรับและหงุดหงิด

เขาหันไปใช้เกราะกำบังที่เก่าแก่และน่าเชื่อถือที่สุดของเขา ฟิโอน่า เสียงของเขาแข็งขึ้น มีแววของคำสั่งแห่งอัลฟ่า น้ำเสียงที่ไม่ยอมให้มีการโต้เถียง “ฟิโอน่าแตกต่างออกไป หมาป่าของเธอเจ็บปวดทางใจตั้งแต่เด็ก เธอไม่มีใครนอกจากฉัน”

ทั้งฝูงรู้เรื่องนี้ขึ้นใจ ในวันเกิดครบรอบสิบแปดปีของเธอ วันที่มนุษย์หมาป่าควรจะเปลี่ยนร่างครั้งแรก ไฟไหม้ได้ทำลายปราสาทของครอบครัวฟิโอน่า พ่อแม่ของเธอเสียชีวิตเพื่อปกป้องเธอ และความบอบช้ำทางใจนั้นถูกกล่าวหาว่าทำให้จิตวิญญาณหมาป่าของเธอแตกสลาย เปราะบางเกินกว่าจะแปลงร่างได้อย่างสมบูรณ์ มันเป็นโศกนาฏกรรมที่ทำให้เธอได้รับความเห็นใจอย่างไม่สิ้นสุด

ฉันจำได้ว่าได้ยินเรื่องนั้นเมื่อห้าปีก่อน ฉันเคยเชื่อมัน ฉันเคยเชื่อในแผนของเทพธิดาแห่งดวงจันทร์ ฉันยอมรับพิธีผูกพันธะของเรา คิดว่าความรักของฉันและความแข็งแกร่งของพันธะแห่งโชคชะตาจะสามารถเยียวยาความรู้สึกผิดชอบชั่วดีที่ผิดที่ผิดทางของเขาได้

ตอนนี้ ฉันรู้ดีขึ้นแล้ว เทพธิดาไม่ได้มอบของขวัญให้ฉัน พระองค์ล่ามฉันไว้กับคำสาป และถ้าตอนนั้นฉันรู้ในสิ่งที่ฉันรู้ตอนนี้ ฉันคงจะหนีออกจากปราสาทนี้ไปแล้วและไม่เคยหันกลับมามองอีกเลย ความเจ็บปวดจากการปฏิเสธคู่แห่งโชคชะตาคงไม่มีอะไรเทียบได้กับการตายอย่างช้าๆ และทรมานตลอดห้าปีที่ผ่านมา