บทที่ 3

มุมมองของเซราฟิน่า:

ฉันจ้องมองข้อความของดันเต้ ถ้อยคำเหล่านั้นเปล่งประกายด้วยอำนาจที่ดูสบายๆ และน่าอึดอัดของเขา

ฉันไม่ได้ตอบกลับ

การลบคำขู่ของเขาไม่เพียงพอ ฉันต้องลบเขาออกไป

ในขณะที่นิ้วของฉันกำลังจะกดบล็อก การแจ้งเตือนใหม่ก็เด้งขึ้นมา คำขอเป็นเพื่อน

จากอิซาเบลลา ฟัลโคเน

รอยยิ้มเย็นชาไร้อารมณ์ขันปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของฉัน จังหวะเวลาช่างลงตัวเกินกว่าจะเป็นเรื่องบังเอิญ ฉันจึงรับคำขอ

ทันทีทันใด ข้อความก็ปรากฏขึ้น มันเป็นรูปของดันเต้ นั่งฟุบอยู่บนเก้าอี้หนัง ขวดวิสกี้ที่เหลือครึ่งขวดวางอยู่บนโต๊ะข้างๆ เขาดูเหมือนคนเมา เนคไทหลวม ดวงตาเหม่อลอย

คำบรรยายของอิซาเบลลาตามมา เขาเสียใจมากที่ฉันกำลังจะแต่งงานพรุ่งนี้ น่าสงสารจัง

ฉันหัวเราะเยาะ เขาไม่ได้ดูเสียใจเลยสักนิด เขาดูเหมือนคนติดเหล้าที่กำลังจมน้ำตายเพื่อคลายความเศร้า

ตามมาด้วยข้อความเสียง ฉากหลังเต็มไปด้วยเสียงกระทบกันของแก้วและเสียงเพลงที่ดังอึกทึก แต่เหนือสิ่งอื่นใด ฉันได้ยินเสียงพูดที่ฟังไม่ชัดของดานเต้ เต็มไปด้วยเหล้าและความสงสารตัวเอง

"อิซาเบลลา...อย่าแต่งงานกับเขา...ฉันรักเธอ...รักเธอคนเดียว..."

คำพูดเหล่านั้นเป็นการล้อเลียนคำสารภาพรักที่น่าสมเพช จากนั้นก็มาถึงระเบิดลูกสุดท้ายของเธอ: รูปถ่ายของเธอกับดานเต้ พันกันอยู่บนผ้าปูที่นอน ใบหน้าของเธอแนบชิดกับไหล่เปลือยของเขาอย่างเย้ยหยัน

ข้อความสุดท้ายของเธอนั้นเรียบง่าย แต่แฝงไปด้วยความอาฆาตพยาบาท ไอ้ขี้แพ้

ความรู้สึกคล้ายๆ กับความสงสารถาโถมเข้ามา ไม่ใช่เพราะตัวฉันเอง แต่เพราะความหลงผิดทั้งหมด

ฉันใช้เวลาเจ็ดปีในชีวิตไปกับการรักคนบ้า และเขาก็มีเพื่อนที่บ้าไม่แพ้กัน

นิ้วของฉันขยับช้าๆ บนแป้นพิมพ์ ฉันเจอแอปบัตรของขวัญดิจิทัล เติมเงินไปหนึ่งดอลลาร์ แล้วแนบข้อความไป

สินค้าที่ใช้แล้วไม่รับคืน ซื้อของมีระดับให้ตัวเองบ้างเถอะ

ฉันกดส่ง จากนั้น ด้วยความรู้สึกสะใจ ฉันบล็อกและลบอิซาเบลลา ฟัลโคเนออกไป

ฉันสลับกลับไปที่แชทกับดันเต้ ข้อความของเขายังคงอยู่ตรงนั้น เหมือนคำสั่งที่รอให้ฉันทำตาม

"กลับมาอีกทีตอนที่แกอาละวาดเสร็จแล้ว อย่าทำให้ฉันต้องไปหาแกเอง"

ฉันบล็อกเขาด้วย

เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่โลกของฉันเงียบสงบเสียที