บทที่ 3 คิดอะไรไม่ออก

“นายจำกฎของการเข้างานได้ไหม” “ทำไมจะจำไม่ได้ล่ะ เซ็กส์ จ่าย จบ” “นายลืมกฎสำคัญอีกข้อไปแล้วหรือไง...ถ้าอยู่กับใครจนถึงเช้า หมายถึงต้องพร้อมที่จะรับผิดชอบและดูแลเธอ มิฉะนั้นจะโดนปรับ 2 ล้านบาท” คนจัดงานย้ำ แม้จะรู้ว่าเงิน 2 ล้านไม่มีผลกับเพื่อนคนใดคนหนึ่งในกลุ่ม โดยเฉพาะปราบ เขาเพียงแค่บอกย้ำเอาไว้เท่านั้น สาวสวยทุกคนล้วนอยากจะมางานนี้ แต่ก็ผ่านการคัดเลือกหลายขั้นตอน เมื่อสามารถผ่านการคัดกรองเข้ามาในงานได้ พวกเธอจะงัดมารยาหญิง ทำทุกวิถีทางที่จะได้อยู่กับชายหนุ่มที่เขาเลือกเธอไปจนถึงเช้า อย่างน้อยก็เป็นการการันตีชีวิตในระดับหนึ่ง หากได้ควงคู่หนุ่มไฮโซรวยๆ อย่างน้อยครึ่งปี ปราบยักไหล่อย่างไม่ยี่หระ “ฉันก็ไม่เคยอยู่กับใครถึงเช้าสักคนนี่หว่า ทำไมนายจะต้องกังวล เผลอๆ คืนนี้อาจจะไม่มีใครถูกใจฉันก็ได้” “เพราะที่ผ่านมานายมีสาวิตรีไง นายถึงไม่สามารถอยู่กับใครถึงเช้า” “แกจะพูดถึงชื่อผู้หญิงคนนี้อีกทำไม” “ขอโทษว่ะ เผลอปากไป” ภูชิตรีบเปลี่ยนเรื่อง “แต่คืนนี้...ฉันมีของขวัญชิ้นพิเศษสำหรับนาย” “ของขวัญอะไร” ภูชิตหันมามองเพื่อนด้วยแววตาจริงจัง “ถ้าแกเจอเธอ สัญญากับฉันได้ไหม ถ้านายไม่ถูกใจจริงๆ อย่าทำอะไรเธอ” “เอาแมวจากไหนมาย้อมอีกล่ะ” “คนนี้ฉันรักเหมือนน้องสาวและหวงมาก” “น้องท้องติดกันล่ะสิ ที่ผ่านมาฉันก็เห็นแกประกาศว่ารักเหมือนน้องทุกคนนั่นแหละ” “สัญญากับฉันก่อน” ภูชิตทำสีหน้าและน้ำเสียงจริงจัง “แกมั่นใจขนาดนั้นเลยเหรอว่าฉันจะสนใจผู้หญิงคนนั้น” “ก็แค่สัญญาก่อน มันจะไปยากอะไรล่ะ” “อือ...” ปราบตอบรับแบบขอไปที คืนนี้เขาไม่คิดจะหิ้วใครติดมือออกจากงานไปด้วยอยู่แล้ว ที่ตามเพื่อนมาตามคำเชิญก็เพราะรู้สึกเบื่อเท่านั้นเอง “ขอบใจมาก เดี๋ยวฉันไปเอาเบียร์เย็นๆ มาให้นะ” เจ้าของบ้านบอกพร้อมกับเดินหายเข้าไปในบ้าน ภูชิตเดินไปหลังร้านและโทรนัดแนะกับน้องสาวของตัวเอง หวังว่างานนี้จะช่วยให้เพื่อนหลุดออกมาจากภวังค์ความเศร้าได้ [ปราบมาถึงงานแล้ว ทำหน้าที่ของแกให้สำเร็จล่ะ] [มือระดับขนมปัง ไม่พลาดอยู่แล้ว อย่าลืมโบนัสก็แล้วกันนะคะ] [ทำงานให้เสร็จก่อนแล้วค่อยมาทวง ยายอ้วน!] พี่ชายบอกล้อๆ [นี่บูลลี่เหรอ ] ขนมปังตอบกลับทันที [ปรับเป็นชาบู 1 แล้วก็บุฟเฟ่ต์อาหารญี่ปุ่น 1 สะดวกจ่ายค่าปรับวันไหน แจ้งวันเวลาทิ้งไว้ในข้อความได้เลยค่ะ] ปลายสายเพียงหัวเราะขำน้องสาว เขารู้ว่าเธอไม่ได้โกรธ เพราะนี่เป็นสรรพนามที่เขาใช้เรียกน้องสาวเป็นประจำ

หลังจากเดินเลี่ยงไปรับโทรศัพท์พี่ชาย ขนมปังก็เดินกลับมาหาเพื่อน “เป็นอะไรทำลับๆ ล่อๆ” แป้งฝุ่นถาม ปกติขนมปังไม่เคยปิดบังอะไรกับเธอ ยิ่งคุยโทรศัพท์กับพี่ชาย ยิ่งไม่มีอะไรน่าปิด “ไม่มี๊!” ขนมปังตอบกลับเสียงสูง “ไปกันเถอะเดี๋ยวไม่ทัน” แป้งฝุ่นฉุดมือเพื่อนกึ่งลากไปที่เป้าหมายของเธอ วันนี้ขนมปังพาแป้งฝุ่นออกมาซื้อชุดและแต่งตัว แต่ยังไม่ทันได้เดินดูของที่ต้องการ พี่ชายก็โทรศัพท์มาหา ขนมปังเดินเลี่ยงออกไปรับโทรศัพท์ กลับมาก็จูงมือเพื่อนสาวมาที่โซนอาหารในห้างก่อนเป็นอันดับแรก “อะไรของเธอเนี่ย ไหนบอกว่ากลัวไม่ทัน” “นี่เรื่องสำคัญที่สุดของฉันล่ะ ถ้าไม่ได้กินอะไร สมองจะคิดอะไรไม่ได้ หาอะไรกินรองท้องก็พอ”

ขนมปังรู้ว่าแป้งฝุ่นไม่ชอบเข้าร้านอาหารแพงๆ ทำให้ขนมปังกลายเป็นคนติดดินตามเธอไปด้วย อาหาร 3 จานถูกวางเรียงไว้ตรงหน้า ทั้งหมดนี้ขนมปังใช้คำว่ารองท้องไปก่อน ถ้าเป็นคนอื่นคงจะเรียกว่าสวาปาม เพื่อนสาวมีความสุขในการกิน ในขณะที่แป้งฝุ่นนั่งเครียด เธอก็ยิ่งหนักใจเมื่อเวลาใกล้เข้ามาทุกขณะ ความรู้สึกผิดต่อมารดาก็มากขึ้นทุกที ในขณะที่ขนมปังกำลังมีความสุขกับอาหารตรงหน้ามากกว่าสนใจเพื่อน “ถ้าฉันยกเลิกได้ไหมแก” จู่ๆ แป้งฝุ่นก็โพล้งขึ้นมากลางโต๊ะอาหารที่นั่งกันอยู่สองคน ขนมปังแกล้งทำเป็นหูทวนลมไม่ได้ยิน ขนมปังตักข้าวขาหมูส่งเข้าปากและเคี้ยวตุ้ยๆ “แกอย่าเพิ่งพูด ฉันเดินเหนื่อย หิวมาก ตอนนี้ยังคิดอะไรไม่ออก”