บทที่ 2 เรื่องสนุกๆ

ชาวันนุ่งกางเกงยีนฟอกสีซีดจางและมีรอยขาดหลุดลุ่ยตรงหัวเข่ามันเหมือนแฟชั่นทีเชิ้ตสีมืดๆ อีกตัวหนึ่ง “วันจ๋า แม่ว่า...” “นี่แหละหล่อแล้ว” เขาย้ำเสียงหนัก “แล้วที่แม่ซื้อมาฝากจากกรุงเทพล่ะจ๊ะ เอาไปไว้ไหนแล้ว” “อยู่ก้นตู้มั้ง” “แม่หยิบให้ไหมเรียกเด็กมารีด แล้วใส่เลย” “ไม่เอาใส่แล้วคัน” “โธ่...” เธอคราง เขาเดินหนี ปากก็ว่าไปตลอดทาง “เอาอะไรกันนักกันหนา เราจะไปบ้านปู่ที่อยู่กลางดงนะ แม่ ไม่ได้เข้าจังหวัดไปงานบอลล์ ไม่ได้ไปลีลาศเต้นระบำดู แค่แม่แต่งตัว ผมว่าวัวมันอาจจะแตกตื่น” ชมนาดได้แต่ทําท่าอ่อนใจกับชาวัน เธอจะเปลี่ยนเขาได้สักแค่ไหน ก็ยังไม่รู้ได้เหมือนกัน ชาวันเป็นตัวของเขาเองและมีสิ่งปิดกั้นตัวเองเอาไว้มาก เธอมีเขาเมื่อตอนเธออายุแค่สิบแปด ตอนนี้ชาวันอายุยี่สิบห้า เขากับเธอน่าจะเข้ากันได้ยากเพราะอายุที่แตกต่างกันไม่มากนัก แต่ถึงอย่างไรเธอก็ยังเป็นแม่ของเขา... หากจนแล้วจนรอด ชมนาดก็รู้สึกเหมือนชาวันเป็นคนแปลกหน้าเพราะเขาไม่ยอมรับเธอนั่นเอง เขาไม่เคยพูดออกมาดังๆ แต่เธอรู้ว่าเขาโกรธทั้งเธอ ทั้งพ่อของเขาที่ต่างทิ้งเขาไปหาความสุขส่วนตัว ด้วยการมีครอบครัวใหม่ “คราวหน้ามีงานในจังหวัด แม่คงจะเห็นหนู...เอ๊ย...วันแต่งตัวดีกว่านี้นะ” เขาก้มลงมองตัวเองตลอดตัว แล้วก็ยักไหล่นิดหนึ่ง ก่อนจะตอบออกมาด้วยน้ำเสียงกระด้าง “ผมไม่เคยเห็นว่ามันจะไม่ดีตรงไหน” แล้วเขาก็ย่ำปังๆ ออกไปยืนหน้าคว่ำรออยู่ข้างนอก เธอเดินตามมายังมีความอดทนค่อนข้างสูง แต่เขาบุ้ยใบ้ไปทางรถยนต์ที่เข้ามาจอดรอ “แม่ซื้อรถใหม่อีกแล้ว นี่หมดไปอีกเท่าไหร่ แล้วนึกยังไงเอารถใหม่เอี่ยมขนาดนั้นบุกเข้ามาถึงนี่ หรือกะแค่จะอวด” น้ำเสียงเยาะหยันนั้นปิดไม่มิดเลย “มันลุยดีนะ เห็นเป็นรถหรูแบบนั้นก็เกิด” “เขาจะไปด้วยหรือ” “คุณลุงจ้ะ” เธอกล่าวแก้เพราะชาวันยังถือว่าสามีใหม่เธอเป็นคนอื่นอยู่นั่นเอง “แล้วก็มีน้องนิ่มด้วย” “ขนไปทำไมกัน หรืออยากจะไปให้ปู่ได้กระเซ้าเล่นสนุกปาก” “งานวันเกิดท่านทั้งที ก็น่าให้ท่านได้สนุกบ้าง” ชาวันเหลือบตามองมาแวบหนึ่ง แล้วเขาก็ไม่ยั้งคำพูดสักนิด “หรือแม่คิดว่าปู่จะเหวี่ยงเงินแจกไม่เลือก ไม่ว่าจะหลานในไส้หรือหลานนอกไส้ เพราะวันเกิดทีไร ไม่เพียงปล่อยนกปล่อยปลา ยังปล่อยเงินออกจากกระเป๋าเป็นว่าเล่น แต่ระวังให้ดีแล้วกันนะฮะ น้องนิ่มเป็นสาวกำลังน่าฟัดน่าชัง อย่าให้ปู่เห็นแล้วนึกอยากจะเก็บเอาไปเลี้ยงในกรงทองปีนี้ ก่อนจะเอาออกไปปล่อยปีหน้า” ชมนาดจ๋อยไปอีกเยอะ รู้น่ะรู้อยู่ว่าอดีตพ่อสามีเป็นคนนิสัยใจคออย่างไร แต่ก็รู้อีกนั่นแหละว่าเขาเป็นคนมือเติบเรื่องแจกเงินไม่มีอั้น เธอเองก็ยังต้องการเงินไม่รู้จักพอเพราะค่าใช้จ่ายในครอบครัวนั้นมากมายนัก “จะเรียกยังไงดีล่ะแม่...จะยังเป็นปู่ของน้องนิ่มอีกหรือเปล่า” “วันนี่ พูดอะไรก็ไม่รู้ ไม่ดีเลย น้องนิ่มเพิ่งจะอายุสิบเจ็ด ยังเด็กนัก” เขาหัวเราะกระหึ่มอยู่ในลำคอ “ทีแม่ล่ะ ตอนพ่อบุกฉุดมาน่ะแม่อายุเท่าไหร่กันเชียว ก็ยังรู้เรื่องตั้งเยอะ รอท่าให้ฉุดอยู่ไม่ใช่หรือฮะ” คราวนี้ชมนาดฉุนโกรธจนลืมที่จะตั้งสติให้เยือกเย็นเพราะเป็นปมของเธออยู่เหมือนกัน เธอเดินหนีไปจากชาวัน เรียกเสียงหัวเราะได้รื่นเริงได้อย่างแท้จริงชาวันพอจะรู้ตัวเองอยู่ว่าเขาใกล้จะเป็นคนโรคจิตเข้าไปทุกทีแล้ว เขาชอบทำให้แม่หรือพ่อโกรธจนต้องเดินหนีจากเขา “ไม่รอรับผมไปด้วยแล้วรึ” “ไปเองแล้วกัน” เธอตอบกลับมาอย่างกระฟัดกระเฟียด “วันแต่งตัวแบบนั้นปิกอัพเหมาะกับวันแล้วล่ะ” ดี...เขาบอกตัวเองเขาจะได้กลับขึ้นไปเอากระเป๋าเสื้อผ้ามาจากข้างบนบ้านเพราะเขาจะต้องเดินทางเข้ากรุงเทพฯในคืนวันนี้ เขาจะขับรถรวดเดียวไปสว่างเอาที่กรุงเทพฯ หลังจากไปอวยพรให้ปู่สักหน่อย เขามั่นใจว่าคืนนี้อย่างไรเสียปู่ก็จะต้องมีดีอวดทุกคนเพราะก่อนหน้านี้เขาระแคะระคายว่าปู่ไปปี๊งกับผู้หญิงอายุแค่สิบเก้า สาวตกรอบสุดท้ายจากการประกวดนางงามระดับจังหวัดคงมีเรื่องสนุกๆ ให้ดูอีกแยะนั่นแหละ