บทที่ 3 Chapter 3 : คนใหม่

วันต่อมาที่โรงพยาบาลคิงชิน "ผมจะทำเรื่องออกจากโรงพยาบาลครับ ขอบิลค่ารักษาได้ไหมครับ" อาการของโอเชี่ยนดีขึ้นเล็กน้อย เขาเอ่ยบอกพยาบาลสาวอย่างมั่นใจเพราะในตอนนี้เขาพร้อมที่จะออกไปใช้ชีวิตของตนเองแล้ว "มีคนชำระให้แล้วค่ะคุณโอเชี่ยน ออกวันไหนก็ได้นะคะ" เมื่อพยาบาลสาว พูดตอบ โอเชี่ยนจึงอดสงสัยไม่ได้ "เขาคือใครเหรอครับ" "เขาไม่ประสงค์ออกนามค่ะ แต่เท่าที่จำได้เป็นผู้ชายใส่สูทนะคะ" 'เลขาจอร์น? ไม่สิหรือจะเป็นเจ้านายของเขาอีกงั้นเหรอ ถ้าหากเป็นคุณ เวเฟียสจริง ทำไมเขาต้องทำดีกับผมด้วยนะ’ "ขอบคุณครับ" โอเชี่ยนกล่าวตอบพยาบาล ในใจก็คิดว่าทำไมถึงเป็น คนอื่นที่ห่วงใยเขาทุกที แต่คนในครอบครัวกลับไม่โทรหาเขาสักสาย แม้จะรู้ว่า ลูกชายของตนได้หายจากบ้านไปทั้งคืน เวลา 18.00น. ณ บ้านของโอเชี่ยน คนร่างบางทำเรื่องออกจากโรงพยาบาลแล้วขับรถมาที่หน้าบ้านของตัวเอง มองจากภายนอกนั้นเงียบสงบ เมื่อไขกุญแจเข้ามาด้านในเขาก็พบว่าไม่มีใครอยู่เลย ‘คงจะไปเที่ยวต่างประเทศเหมือนทุกที พวกเขาไม่เคยห่วงใยผม ที่ตั้งใจกลับมาที่นี่เพราะผมเองก็ไม่อยากทำตัวเป็นปัญหาสำหรับพวกเขาอีกแล้ว’ โอเชี่ยนเดินขึ้นห้อง จัดเสื้อผ้าของใช้ที่จำเป็นเตรียมใส่กระเป๋าด้วยแขนอีกข้างหนึ่งที่ไม่บาดเจ็บก่อนจะเดินลากกระเป๋าลงมาชั้นล่าง หางตาเหลือบมองไปเห็นกระดาษแผ่นหนึ่งวางอยู่บนโต๊ะกลางห้องนั่งเล่น คนร่างบางเดินเข้าไปมองให้ชัด ๆ มือเรียวหยิบมันขึ้นมาอ่าน "พวกฉันย้ายไปอยู่ออสเตรเลีย 3 ปี เงินของแกฉันจะโอนให้" กระดาษแผ่นสีขาวอยู่บนมือเรียวที่เริ่มสั่นเทาตั้งแต่อ่านข้อความบนกระดาษจบ โอเชี่ยนนิ่งเงียบไป ‘หัวใจของผมคล้ายกับหล่นวูบ และแหลกสลายในเวลาเดียวกัน พวกเขาทิ้งผมไปแล้ว พวกเขาไม่ต้องการผม ทั้งที่เป็นผมที่คิดจะหนีจากพวกเขาไปแต่เป็นพวกเขาที่ลงมือก่อน มันเป็นอย่างที่ผมคิดมาโดยตลอด... ผมไม่สำคัญ’ น้ำตา เม็ดใสของโอเชี่ยนร่วงหล่นลงบนฝ่ามือทั้งสองข้างซึมผ่านเข้าไปยังผ้าพันแผล สีขาวสะอาด กระดาษตรงหน้าค่อย ๆ เปื่อยยุ่ยจากหยดน้ำตาอุ่นร้อน “ผมไม่ใช่ลูกของพวกคุณงั้นเหรอ แค่ความรักเพียงเล็กน้อยจากพวกคุณเท่านั้นที่ผมต้องการ ทำไมถึง... ฮึก” โอเชี่ยนกำกระดาษจนยับยู่ยี่โยนมันทิ้งไป เสียงพูดสั่นเครือปนสะอื้น ก่อนจะรีบปาดน้ำตาลากกระเป๋าออกจากบ้าน 'ผมไม่อยากเฝ้ารอความรักจากพวกคุณอีกต่อไปแล้ว'

O'cean Restaurant "เชฟกลับมาแล้ว" พนักงานวิ่งมาด้วยความตื่นเต้นดีใจ รับของไปจากมือขวาของโอเชี่ยน ในขณะที่มือซ้ายของคนร่างสูงบางถูกพันด้วยผ้าก๊อซหนา และเปียกชื้นด้วยคราบน้ำตา "ผมสบายดีแล้วครับ ขอบคุณที่เป็นห่วง" โอเชี่ยนยิ้มบาง ๆ ให้กับทุกคน "โล่งอกไปที" หญิงสาวกล่าวขึ้น "ทำงานกันเถอะครับ ผมขอคุยธุระก่อน" โอเชี่ยนกล่าวบอก ทุกคนจึง แยกย้าย คนร่างบางหันกลับมาทางสถาปนิกหนุ่มที่เขาติดต่อเพื่อเข้ามาตกแต่ง ที่ร้าน ก่อนจะเชิญเขามานั่งพูดคุย "คุณโอเชี่ยนชอบห้องแบบไหนครับ" สถาปนิกหมุนหน้าจอโน้ตบุ๊กมาทางเจ้าของเส้นผมสีหวานพร้อมเสนอแบบต่าง ๆ ให้เลือก "ผมชอบโมเดิร์น โทนสีฟ้าหรือฟ้ามินต์ครับ" โอเชี่ยนหมุนหน้าจอกลับไปพร้อมกับภาพบ้านสไตล์โมเดิร์นเรียบง่ายแต่ดูหรูหรา "ได้ครับ คาดว่าต้องใช้เวลาเกือบ 2 สัปดาห์เลยนะครับ คุณรีบย้ายมาแบบนี้จะดีเหรอครับ" สถาปนิกกล่าวถาม เพราะเห็นกระเป๋าใบใหญ่ที่โอเชี่ยนลากเข้ามาด้วยก่อนหน้านี้ "ผมนอนได้ครับ" 'ไม่ว่ายังไงผมก็ไม่กลับไปที่บ้านหลังนั้นอีก บ้านที่มีแต่ความทรงจำที่เจ็บปวดทรมาน' "โอเคครับ ยังไงทางเราจะทำออกมาให้ดีที่สุดครับ" "ขอบคุณครับ" "เชฟคะ ช่วงนี้นักศึกษาใกล้เปิดเทอม มี โพรโมชันหรือเมนูใหม่บ้างไหมคะ" พนักงานแคชเชียร์ของร้านเดินเข้ามาถามโอเชี่ยนเมื่อสถาปนิกเดินออกนอกร้าน ไปแล้ว "ลด 25% สำหรับนักศึกษา ส่วนเมนูใหม่พรุ่งนี้ผมสอนงานให้ครับ" "รับทราบค่ะ"

20.30น. "สวัสดีครับ มาส่งเตียงนอนครับ" ระยะเวลาผ่านไปเพียงไม่นาน มีพนักงานส่งของคนหนึ่งเดินมาที่เคาน์เตอร์แคชเชียร์ทำเอาคนในร้านถึงกับทำหน้าฉงนเพราะเจ้านายของเขาไม่ได้แจ้งไว้ว่าจะมีของมาส่ง "สักครู่นะคะ" "เชฟคะ มีเตียงมาส่งค่ะ ให้ยกขึ้นด้านบนเลยไหมคะ" โอเชี่ยนที่ง่วนกับการจัดเตรียมวัตถุดิบสำหรับพรุ่งนี้อยู่ ก็ต้องหยุดชะงักไป หันขวับไปตามเสียงก่อนจะเดินออกไปที่หน้าร้าน "สวัสดีครับ ทำไมมาเร็วจังเลยครับ ทางร้านแจ้งว่าสะดวกจัดส่งพรุ่งนี้ไม่ใช่เหรอครับ" "ด่วนน่ะครับ แล้วก็ไซซ์เตียงถูกเปลี่ยนเป็นไซซ์ใหญ่นะครับ" "ผมยังไม่ได้แจ้งเปลี่ยนนะครับ งั้นผมยังไม่รับของได้หรือเปล่าครับ" โอเชี่ยนคิดว่าน่าจะเกิดข้อผิดพลาด ไม่รับของไว้น่าจะดีที่สุด "ช่วยรับไว้ทีนะครับ งานนี้เป็นงานแรกของผมเลยไม่อย่างนั้นผมโดนไล่ออกแน่" พนักงานอ้อนวอนขอร้องโอเชี่ยนลูกใหญ่ 'ทำไมฟังดูน่าสงสารจังนะ' "ข-ขนาดนั้นเลยเหรอครับ เอ่อ...ก็ได้ครับ" โอเชี่ยนเห็นสีหน้าแววตาที่ น่าสงสารของพนักงานส่งของก็ใจอ่อน แม้จะรู้สึกอึดอัดใจไปบ้างก็ตามแต่สุดท้ายก็ยอมรับของ โอเชี่ยนเดินขึ้นไปชั้นบนของตึก พื้นที่โล่งกว้างถูกวางแปลนไว้เป็นโซนต่าง ๆ แต่ยังไม่ออกมาเป็นรูปร่างของห้อง มีเพียงเตียงเปล่าขนาดใหญ่ที่ถูกประกอบไว้อย่างสมบูรณ์ มีหมอนใบเล็กและผ้าห่มครบชุด เขาลากกระเป๋ามาหยุดอยู่ที่ปลายเตียง รอเวลาปิดร้านช่วงเวลา 4 ทุ่ม เมื่อทุกคนกลับบ้านกันหมด คนร่างบางก็จะหอบเสื้อผ้าลงไปอาบน้ำที่ชั้นล่าง ก่อนจะขึ้นไปทิ้งตัวนอนบนเตียงใหญ่ ปิดเปลือกตาลงพร้อมห่มผ้าผืนบางหลับไปด้วยความเหนื่อยล้า รถสปอร์ตคันแดงจอดอยู่ที่หน้าร้านอาหารโอเชี่ยน ชายร่างสูงยืนพิงรถมองไปที่หน้าต่างชั้นบน ไฟในห้องยังคงเปิดสว่างทิ้งไว้แต่คนน่าจะหลับไปแล้ว "นายกลัวความมืดสินะ" รุ่งเช้าของอีกวัน 'ผมฝันแปลก ๆ คล้ายกับว่ามีใครคนหนึ่งเข้ามาหาผม เขามีเส้นผมสีแดงผิวขาวซีด ใบหน้าหล่อเหลาแม้เห็นแค่เพียงครึ่งหน้าก็ตาม มือใหญ่ดึงผ้าห่มคลุมบนตัวผม เคลื่อนเข้ามาหาคล้ายจะสัมผัสบนเส้นผมสีชมพูของผม แต่เขากลับชะงักดึงมือออกและหายจากไป' คนตัวเล็กลืมตาขึ้นช้า ๆ ลำตัวบางขดอยู่ใต้ผ้าห่มผืนเล็กไม่ยอมลุกขึ้นอย่างง่ายดาย เพียงแต่แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามากระทบเส้นผมสีชมพูและดวงตาสีฟ้าทำให้รู้สึกคล้ายถูกปลุก มือเรียวคว้าหยิบที่คาดผมสีดำขึ้นสวม และหอบเสื้อผ้าลงไปอาบน้ำก่อนที่พนักงานจะมาเข้างาน ครืด ครืด~ สายเรียกเข้าดังขึ้นหลังจากที่โอเชี่ยนอาบน้ำแต่งตัวเสร็จพอดี "สวัสดีครับ" มือเรียวรีบกดรับสายจากสถาปนิก "วันนี้สะดวกให้เข้าไปจัดตกแต่งไหมครับ ผมจะพาคนงานเข้าไปหลายสิบคนจะเร่งงานให้เสร็จภายใน 2 วันครับ" "ส...สองวันเหรอครับ ที่เราคุยกันไว้คือสองสัปดาห์ไม่ใช่เหรอครับ" โอเชี่ยนตกใจมากที่ได้ยินแบบนั้น 'มันไม่ใช่ที่ตกลงกันไว้นี่นา ทำไมช่วงนี้ทุกอย่างกลายเป็นเข้ามาอย่างเร่งด่วน ไม่เป็นตามที่ตกลงกันไว้สักอย่างเลย' "เจ้าของตึกสั่งให้เร่งงานน่ะครับ" ‘เขาอีกแล้วเหรอ เขาทำให้ผมอยากเจอเขาสักครั้ง’ "ครับ เข้ามาได้เลย" เพราะเป็นเวเฟียส โอเชี่ยนจึงปฏิเสธไม่ได้ รีบตอบรับสถาปนิกโดยเร็ว หลังจากคุยสายเสร็จคนร่างบางรีบลงมาเปิดร้านก่อนเวลา เตรียมอุปกรณ์สำหรับฝึกพนักงานครัวทำเมนูใหม่ด้วยความตื่นเต้น กริ๊ง~ เสียงกระดิ่งเล็กหน้าประตูดังขึ้นเมื่อมีคนเปิดเข้ามา โอเชี่ยนเดินออกจากห้องครัวในชุดเชฟสีขาวสะอาดตา ดวงตาหันไปมองคนที่เดินเข้ามา ปรากฏผู้ชายร่างสูงผมสีแดง เขาสวมเชิ้ตสีดำกางเกงสีดำสนิทยืนอยู่ตรงหน้าของโอเชี่ยน 'ผมพยายามนึกว่าเคยเจอเขาที่ไหนนะ' "สวัสดีครับคุณลูกค้า... หน้าคุ้น ๆ นะครับ" "เราเคยเจอกันแล้ว" คนร่างสูงตอบกลับเสียงเรียบพร้อมเดินเข้าไปเลือกที่นั่งด้านใน "อ๋อ ผมนึกออกแล้ว คุณคือเด็กหนุ่มที่สวนสาธารณะวันนั้นใช่ไหมครับ" โอเชี่ยนเดินตามเขาไปแล้วคิดออกทันที คนตรงหน้านิ่งเงียบไม่ตอบรับอะไร 'จะว่าไปตั้งแต่เข้าโรงพยาบาลก็ไม่ได้ไปวิ่งเลยแฮะ' "คุณมาเป็นลูกค้าคิวแรกเลย อันนี้เป็นเมนูสำหรับนักศึกษาครับ" โอเชี่ยนยื่นใบรายการอาหารให้กับเขา มือใหญ่รับไปแล้วมีท่าทีชะงักเล็กน้อย ‘โอเชี่ยนเข้าใจว่าผมเป็นนักศึกษาสินะ’ เวเฟียสกระตุกยิ้มมุมปากคล้ายกำลังสนุกกับการได้แกล้ง ‘จริง ๆ แล้วยังไม่ถึงเวลาเปิดร้านหรอกแต่ผมดันเปิดก่อนเวลาครึ่งชั่วโมง’ โอเชี่ยนก้มมองนาฬิกาอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้า "ไม่มีเมนูใหม่บ้างเหรอ" ดวงตาสีรัตติกาลเงยหน้าขึ้นสบตากับคนร่างบางที่อยู่ในชุดฟอร์มสีขาว 'เขารู้ได้ยังไงว่าผมจะมีเมนูใหม่ทั้งที่ผมยังไม่ได้ทำสื่อออกมาเลย' "งั้นรอสักครู่นะครับ" 'อาหารพวกนั้นเขาคงเคยทานจนเบื่อแล้วเลยอยากลองเมนูใหม่ก็ได้ ผมคิดว่า คงเป็นแบบนั้น' โอเชี่ยนเดินกลับเข้าครัว เขาเริ่มทำเมนูเฟตตูชินี่เพสโต้หอยเชลล์อีกครั้งแม้มือของเขาจะยังเจ็บอยู่ก็ตาม แต่ด้วยวัตถุดิบเหล่านี้พร้อมใช้งาน พนักงานได้ช่วยจัดเตรียมไว้เมื่อวานจึงเบาแรงไปเยอะ คนตัวเล็กหันมามองส่วนประกอบก่อนจะลงมือปรุงอาหารโดยวางสิ่งเหล่านี้ลงบนจานตามลำดับ เส้นเฟตตูชินี่ ต้มสุก 2 ถ้วยตวงครึ่ง, หอยเชลล์ 4 ตัว, โหระพาอิตาลี 1/3 ถ้วยตวง, อัลมอนด์สไลด์อบ หรือเม็ดมะม่วงหิมพานต์อบ 3 ช้อนโต๊ะ, น้ำมันมะกอก 1/4 ถ้วยตวง, เกลือ 1 ช้อนชา, พริกขี้หนูสวนสีเขียว 7 เม็ด, กระเทียมไทยแกะเปลือก 1 หัวใหญ่ และพริกไทย "มาแล้วครับ" สิบห้านาทีต่อมา เชฟร่างบางเดินออกมาเสิร์ฟอาหารด้วยตนเองมือเรียววางจานสีขาว หน้าตาอาหารที่น่าทานลงตรงหน้าของเขาก่อนจะเดินหลบออกมา "เจ็บมืออยู่ไหม" เพียงคนตัวเล็กเบี่ยงตัว ข้อมือข้างซ้ายของเขากลับถูกจับไว้โดยใครอีกคน โอเชี่ยนสะดุ้งเล็กน้อยเพราะมือของเขามีบาดแผล และไม่ชอบการถูกสัมผัสจากคนแปลกหน้า "นิดหน่อยครับ" โอเชี่ยนหันกลับมาตอบคนเส้นผมสีแดงตรงหน้า "วันนี้ฉันจะพานายไปล้างแผล" 'เขาเป็นใคร ทำไมถึงต้องมาสละเวลาตัวเองให้ผมด้วย' "ม-ไม่เป็นไรครับ" โอเชี่ยนค่อย ๆ ดึงมือกลับ ก่อนจะเดินเข้าไปด้านใน ตอนนี้พนักงานก็เริ่มทยอยมาทำงานแล้ว "เชฟคะ มีลูกค้าท่านหนึ่งต้องการสั่งทุกรายการ รายการละ 50 กล่องค่ะ" เวลาผ่านมาราวสองชั่วโมง จู่ ๆ พนักงานก็เปิดม่านตะโกนเข้ามาบอกเจ้าของร้าน โอเชี่ยนตกใจมาก รีบออกไปพบลูกค้าที่หน้าร้านทันที "คุณผู้ชายคนนั้นค่ะ" หญิงสาวผายมือไปทางเขา... ผู้ชายคนเดิม "คือว่า...คุณจะสั่งไปทานเองเหรอครับ มันเยอะมากเลยนะครับ" คนร่างบาง เดินตรงมาหยุดอยู่ตรงหน้าของเขา "แจกที่โรงพยาบาล นายไปกับฉันด้วย" เขาพูดพร้อมยกยิ้มเจ้าเล่ห์ใส่ คนร่างบาง ชายเจ้าของเส้นผมสีแดงลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาโน้มตัวเข้ามาใกล้คนตัวเล็ก “อย่าช้าล่ะ” เสียงกระซิบเย็นยะเยือกดังขึ้นข้างใบหูของโอเชี่ยน คนร่างสูงเขยิบถอยออก เขามองหน้าของคนตัวเล็กอย่างจริงจัง เสียงคำสั่งนั้นถูกเปล่งออกมา ทำให้โอเชี่ยนรู้สึกงุนงงกับสถานการณ์ไปบ้าง จึงรีบหันไปสั่งงานพนักงาน อาหารที่สั่งถูกจัดเตรียมเรียบร้อย มากกว่า 700 ชุดในเวลาสองชั่วโมงเรียกได้ว่าเป็นการทำอาหารที่มาราธอนคล้ายกับตอนแข่งรายการทำอาหารอย่างไงอย่างงั้น ด้วยจำนวนอาหารที่มาก คนสั่งได้ทยอยเอารถอีกคันขนของใส่ และขับตรงออกไปก่อน 'ดูท่าเขาจะเป็นคนที่รวยมาก มีคนขับรถให้ สไตล์การแต่งตัวเรียบหรู ผิวพรรณขาวซีดอย่างกับไม่เคยโดนแสงแดด' โอเชี่ยนนั่งตัวเกร็งอยู่บนรถเบนซ์คันหรูโดยมีชายผมสีเพลิงนั่งอยู่ข้าง ๆ เขามองข้างทาง แล้วแอบหันมาจ้องหน้าเวเฟียสเป็นระยะ "มีอะไร" ดูเหมือนเขาจะรู้ตัว คนตัวเล็กก็รู้สึกอึดอัดทำตัวไม่ถูก 'เพราะเขาบอกว่าให้ผมเป็นเจ้าภาพบริจาคอาหารในครั้งนี้ ผมเลยต้องมาด้วยแต่ดูเหมือนจะไม่ใช่จุดประสงค์ที่แท้จริงของเขา' "ป...เปล่าครับ" ผมหลบสายตาของเขา พร้อมกล่าวปฏิเสธ เมื่อถึงโรงพยาบาลเขารีบเดินลงจากรถ มาเปิดประตูอีกฝั่งเพื่อรับผม ทำไมต้องใส่ใจกันขนาดนั้น แค่มาบริจาคของด้วยกันเท่านั้นเอง เขาทำให้ผมรู้สึกเกรงใจมากจริง ๆ ไม่เพียงผมที่ทำตัวไม่ถูก ดูเหมือนคนขับของเขาก็มองเขาเป็นตาเดียว “มะ-ไม่เป็นไร ผมเปิดเองได้” “มือนายเจ็บ” “มันก็ใช่แต่...” "สวัสดีค่ะ คุณโอเชี่ยนมาเองเลยเหรอคะ ขอบคุณมาก ๆ นะคะ ผู้ป่วยดีใจมาก ๆ ที่ได้ทานอาหารของร้านคุณ” โอเชี่ยนกำลังจะพูดต่อแต่เสียงหนึ่งดังขึ้น จนเขาต้องรีบหันกลับไปกล่าวสวัสดี เป็นผู้อำนวยการโรงพยาบาลเองที่เดินเข้า มาหาเขาพร้อมพูดจายิ้มแย้ม เธอดูดีใจมาก โอเชี่ยนจึงพูดคุยกับเธอก่อนเล็กน้อยโดยที่มีคนร่างสูงยืนประกบข้างอยู่ตลอด “สวัสดีครับ ยินดีมาก ๆ ครับ” “ไม่นึกว่าจะได้เจอกันอีก เราเคยออกค่ายอาสาด้วยกัน พอจะจำได้ไหมคะ” “อ๋อ...คุณหมอมินนี่ใช่ไหมครับ” “ดีใจจังจำกันได้ด้วย” หมอสาวยิ้มแย้มสดใส เธอน่ารักมาก "ยกของลง ส่วนนายไปล้างแผลสักทีจะได้กลับ" จู่ ๆ คนข้าง ๆ ก็หันไปออกคำสั่งให้คนขับยกของลง และหันมาพูดกับโอเชี่ยน “ขอตัวก่อนนะครับ” โอเชี่ยนหันไปยิ้มให้คุณหมอก่อนจะหันมามองข้าง ๆ คนร่างสูงก้าวยาวเดินหลบออกไปไม่รอ ‘ชวนเรามาแท้ ๆ ทำไมทำหน้าเป็นยักษ์เหมือนจะฆ่าผมแบบนั้นล่ะ’ "เสร็จแล้วค่ะ เป็นไปได้อย่าเพิ่งให้งานมือฝั่งนี้เลยนะคะ" คนมือเจ็บเดินมาถึงห้องทำแผล ได้ล้างบาดแผลเสร็จเรียบร้อยคุณพยาบาลมือเบามาก แถมให้คำแนะนำเป็นอย่างดี "จะพยายามครับ" โอเชี่ยนตอบรับไป ก่อนจะเดินออกมา ผู้ชายผมสีแดงยืนกอดอกมองมาทางเขา ก่อนจะเดินนำกลับมาที่รถ 'ตลอดทางกลับร้าน ผมคิดวนไปวนมาถึงเหตุผลว่าทำไมเขาถึงต้องสละเวลาของตัวเอง มาอุดหนุนอาหารที่ร้านก็มากเกินพอ แล้วทั้งยังตั้งใจพาผมไปบริจาคที่โรงพยาบาล' “วันนี้ฉันจะพานายไปล้างแผล” พอนึกถึงคำพูดของเขา โอเชี่ยนก็ไม่เข้าใจ อยู่ดี ‘นี่เขา... ต้องทำขนาดนี้เพียงเพื่อพาผมมาโรงพยาบาล ว่างมากเลยเหรอ?ผมไม่ได้ขอให้เขาพามาสักหน่อย แล้วยังมาทำท่าทางไม่พอใจผมอีก คล้ายกับว่าผมทำอะไรผิด แต่ยังไงเขาก็เป็นลูกค้านี่นา’ โอเชี่ยนทำได้แต่คิดในใจไม่กล้าถามออกไป “ขอบคุณที่สละเวลา แต่ว่าอย่าทำแบบนี้อีกเลยนะครับ” เมื่อกลับถึงหน้าร้านอาหาร โอเชี่ยนรีบเปิดประตูลงจากรถด้วยตัวเอง ก่อนจะหันมากล่าวขอบคุณเขาแล้วรีบกลับเข้าร้านของตนเอง