บทที่ 1 บทนำ

"ที่รัก” เสียงทุ้มดังขึ้นบางเบา ท่ามกลางความเงียบกริบของบรรยากาศในช่วงดึก ขณะที่สองมือแกร่งดึงรั้งร่างบางเข้าหาตัว ก่อนจะซุกใบหน้าเข้าหาความหอมกรุ่นที่ชวนหลงใหล เสียงลมหายใจดังขึ้นฟืดฟาด มือหนาลูบไล้ตามส่วนเว้าโค้งของเรือนกายภายใต้ชุดนอนที่เรียบลื่น ความบางเบาของซาตินเนื้อบางนั้น ก่อให้เกิดความเพลิดเพลินเกินห้ามใจ กระทั่งสายเดี่ยวเส้นเล็กถูกเกี่ยวออกจากหัวไหล่มน ยามที่จมูกโด่งไล้เล็มอย่างแนบชิด หญิงสาวห่อไหล่เข้าหากันด้วยความสยิว เมื่อถูกเล้าโลมในระยะประชิด "อื้อ!” เสียงหวานขัดขขึ้นเล็กน้อย เมื่อฝ่ามือหนาค่อยๆ ลอดผ่านชายกระโปรงผ้าพลิ้วอย่างเชื่องช้า ก่อนจะพรมปลายนิ้วลงบนผิวเนื้อส่วนอ่อนไหว หญิงสาวสะดุ้งจนตัวโยน เมื่อถูกรุกล้ำอย่างไม่คาดฝัน ความฉ่ำชื้นที่ปลายนิ้วสัมผัสกลับเรียกเสียงครางฮือของคนที่หลับตาพริ้มได้อย่างพอใจ “อืม” เสียงทุ้มครางกระเส่าริมหู ขณะที่ปลายนิ้วแกร่งกำลังสอดแทรกความหรรษาเข้าสู่หลืบร้อนอย่างเชื่องช้า ความสากระคายที่รุกล้ำผสานกับความซ่านสยิวกลับทำให้สองขาหนีบแน่น เรือนกายสาวหดเกร็งเมื่อความหวามไหวเข้าลึกสุดปลายสัมผัส แผ่นหลังบางเริ่มแอ่นโค้งยามที่เขาขยับปลายนิ้วอย่างช่ำชอง เสียงเจ๊าะแจ๊ะดังขึ้นไม่ขาดสาย ท่ามกลางความบีบรัดของหลืบรักที่ชุ่มฉ่ำ แจ๊ะ! แจ๊ะ! “ยะ อย่า” หญิงสาวกัดปากแน่น ขณะที่พยายามห้ามข้อมือหนาไว้ ทว่าแรงรุกเร้าที่ซอกคอขาวกลับหนักขึ้นเรื่อยๆ ซ้ำเรือนกายขาวผ่องยังร้อนรุ่มราวกับถูกอาบรดด้วยลาวาเหลว แม้ปากจะร้องห้ามแต่ในใจกลับลิงโลด เมื่อถูกเขาแตะเนื้อต้องตัวด้วยความเสน่หา กลิ่นไอแห่งความสุขปกคลุมไปทั่ว คลับคล้ายกับล่องลอยในวิมานฝันที่ไม่น่าเชื่อว่ามันจะมีจริง “อื้อ! คุณหมอ~” เสียงหวานแหบโหย เมื่อความรู้สึกสวาทบาดลึกไปทุกอณู มันคลับคล้ายกับหลุดเข้าไปในวิมานโลกีย์ที่ไร้ทางออก ทุกอย่างดูล่องลอยเหมือนอยู่ในฝัน ทว่าความอึดอัดที่เบียดแน่นในกายสาวคือสิ่งย้ำเตือนว่านี่คือเรื่องจริง “หอม” เขากระซิบซาบเสียงหวานหู ก่อนจะขยับกายเข้าแนบชิดอย่างสนิทสนม ขณะที่เผลอเรียกชื่อคนที่อยู่ในซอกลึกของหัวใจ “~พรีม~” ทว่าชื่อนี้กลับทำให้คนถูกกอดต้องน้ำตาซึมทุกครั้งที่เขาละเมอ เพราะชื่อใครบางคนกลับหลุดรอดออกได้อย่างง่ายดายราวกับฝังลึกถึงแก่นแท้ของจิตใจ เหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน เธอชะงักนิ่ง ทว่าจิตใต้สำนึกกลับสั่งให้ค่อยๆ เงี่ยหูฟังเสียงละเมอเพ้อพกนั่นอย่างตั้งอกตั้งใจ “พรีมจ๋า...” อีกครั้งที่เสียงเข้มครางหวิว ทว่ากลับเด่นชัดในใจคนฟังจนแสลงหูและแน่นอนว่าเขาเรียกใคร ที่ไม่ใช่เธอ! อีกแล้ว... เมื่อทนไม่ไหว รมิดาจึงขืนตัวออกจากวงแขนแกร่งแล้วตรงดิ่งไปที่ห้องน้ำ ก่อนจะขังตัวเองไว้แล้วแอบร้องไห้เงียบๆ เหมือนทุกคืนที่ผ่านมา ทว่าเสียงสะอื้นที่แทบไม่ได้ยินนั้น กลับดังกึกก้องในใจของใครบางคนตลอดเวลา ......................................

'ดรันย์ พิพัฒน์พงศ์ ' ศัลยเเพทย์หนุ่ม ผู้หอบเอาหัวใจที่บอบช้ำมาให้เธอรักษา...ด้วยการใช้เธอ 'เป็นตัวแทน' ของใครอีกคน

'รมิดา ธารากุล' เพราะความเหมือน เธอจึงกลายเป็น 'เงา' ที่เขาไม่มีวันรัก...

"มิดา...กอดพี่ จูบพี่ ช่วยทำให้พี่ลืมผู้หญิงคนนั้นสักที! " "คุณหมอคะ...กอดกันทุกวัน จูบกันทุกวันแบบนี้ แต่เคยคิดจะรักกันบ้างไหมคะ" .