บทที่ 3 ตอนที่ 3

รัชชานนท์หัวเราะออกมาคล้ายกับกำลังขบขัน ขณะเดินเข้ามาใกล้ขึ้นอีก สาวน้อยกำลังจะผละหนี แต่มือหนาสีแทนก็ตวัดรอบเอวดึงเอาร่างอรชรที่อวบอิ่มยิ่งนักเข้าไปกอดรัดแน่น พร้อมๆ กับก้มหน้าลงมาหา หญิงสาวตกใจกับการกระทำถึงเนื้อถึงตัวของชายหนุ่มไม่น้อย “คุณ...นนท์... จะทำอะไรคะ...” ถามออกไปด้วยความร้อนรน แม้จะหลงรักเขาหัวปักหัวปำ แต่หากจะให้ยอมนอนกับเขาโดยที่เขาไม่เห็นค่าล่ะก็ มันก็ไม่ใช่สิ่งที่หล่อนต้องการ แต่ในเมื่อหล่อนเลี่ยงไม่ได้... ก็ควรจะถ่วงเวลาให้ได้นานที่สุด “ทำเป็นไม่เคยไปได้...” มือหนาเลื่อนไปกุมสะโพกผายที่ซ่อนอยู่ในกางเกงขายาวผ้าฝ้าย ก่อนจะรั้งร่างอรชรให้สนิทแน่นมากขึ้น หญิงสาวรู้สึกหายใจไม่ออกกับสัมผัสของเรือนกายแข็งแกร่งทรงพลังที่แนบชิดเรือนกายนั้น “อย่าทำอย่างนี้กับมีนเลยค่ะ คุณนนท์ ปล่อยมีน...” หญิงสาวอดรู้สึกแปลกใจไม่ได้กับคำพูดที่เต็มไปด้วยการอ้อนวอนของตนเองถึงทำให้เสียงหัวเราะคล้ายเย้ยหยันหลุดออกมาจากลำคอแกร่งของรัชชานนท์ได้ “อย่าดิ้นสิ เดี๋ยวครั้งแรกระหว่างเราจะไม่ได้ทำกันบนเตียง...” เขาหัวเราะเสียงน่ากลัว ขณะจับร่างบางของหล่อนให้ถูไถ เสียดสีกับเนื้อตัวของเขามากยิ่งขึ้น และสาวน้อยก็แทบจะหายใจไม่ออก เมื่อหน้าท้องของหล่อนสัมผัสได้ถึงความแข็งแกร่งที่พองใหญ่อยู่ที่หน้าขาของเขา “คะ คุณ... นนท์...” หญิงสาวตัวแข็งทื่อ ใบหน้างดงามแดงก่ำเป็นลูกตำลึงสด เมื่อสมองตีความหมายให้เรียบร้อยแล้วว่าสิ่งที่แข็งๆ ที่ดุนดันอยู่ที่หน้าท้องของหล่อนมันคือ... “ทำไมล่ะ... ไม่ชอบมันหรือ... ฉันว่าเธอโปรดมันมากพอๆ กับการกินข้าวเลยแหละ จริงไหม...” ชายหนุ่มนึกไปถึงผู้ชายอีกคนหนึ่ง ผู้ชายที่เขาเคียดแค้น ไอ้อดิเทพ...! “ทำไมคุณนนท์พูดกับมีนแบบนี้ล่ะคะ...” แม้น้ำเสียงของสาวน้อยจะเต็มไปด้วยความเสียใจมากมายแค่ไหน แต่กระนั้นมันก็ไม่อาจจะปิดกั้นเสียงหัวเราะอย่างสะใจของรัชชานนท์ให้หยุดลงได้ “ทำไมล่ะ รับไม่ได้หรือไง” รัชชานนท์กดสะโพกของหญิงสาวลงกับความแข็งขืนร้อนผ่าวของตนเองอย่างจงใจ ขณะมอบรอยยิ้มเพชฌฆาตให้กับสาวน้อยในอ้อมแขน “จำไว้ ฉันซื้อตัวเธอมาเพื่อทำหน้าที่เป็นแม่พันธุ์ ดังนั้นฉันไม่สนหรอกว่าเธอจะรู้สึกยังไง เพราะถ้าฉันต้องการจะจูบเธอ จะจับลูบไล้เนื้อตัวของเธอ หรือแม้แต่จะจับเธอเปลื้องผ้าเพื่อมีเซ็กซ์ด้วย เธอก็ไม่มีสิทธิ์จะมาอุทธรณ์ใดๆ ทั้งนั้น เพราะสิ่งที่ฉันต้องการ ฉันจะต้องทำให้ได้ และจะต้องทำมันให้เต็มที่ด้วย...” ความร้อนผ่าวจากคำพูดประหัตประหารของเขาพุ่งขึ้นมาจากลำคอ และวิ่งมาตามเส้นเลือดมุ่งหน้าขึ้นมายังพวงแก้มนวลที่ซีดเผือดเพราะตกใจกับคำพูดน่ารังเกียจจากปากของเขาให้แดงก่ำ “มีนคงไร้ค่ามากใช่ไหมคะในสายตาของคุณนนท์...” น้ำตาเอ่อคลอหน่วยตา พยายามอย่างที่สุดเพื่อจะก้มหน้ารับสภาพที่น่าสังเวชจากน้ำมือของผู้ชายที่ตัวเองหลงรักหมดใจให้ได้ แต่ดูเหมือนว่ามันจะยากเย็นเหลือเกินเพราะยิ่งหล่อนอ่อนแอ ยอมเขามากเท่าไหร่ รัชชานนท์ก็ยิ่งตอกย้ำความไร้ค่าของหล่อนด้วยวาจาเราะร้าย “ม่าย... อย่าคิดว่าเธอไร้ค่านักสิ อย่างน้อยก็ควรจะดีใจที่เนื้อตัวของเธอยังขายทอดตลาดได้ตั้งสามแสนบาท...” น้ำตาร่วงลงมาอาบแก้มนวล สาวน้อยกลั้นสะอื้นไว้สุดกำลังแต่ก็ไม่อาจจะเก็บมันเอาไว้ได้ ความเจ็บปวดที่รัชชานนท์สาดซัดเข้าใส่ทำให้หัวใจของหล่อนเลือดโซก ร่างบางที่ยืนนิ่งให้ชายหนุ่มที่มีร่างกายเป็นเทพบุตรแต่จิตใจเป็นอสูรกอดรัดอยู่เมื่อครู่นี้เริ่มดิ้นรน “ปล่อยนะ... ปล่อยมีนเดี๋ยวนี้ ถ้าเกลียดกันนักจะมากอดกันทำไม...” “ก็เพราะเกลียดยังไงล่ะ ถึงได้ทำอย่างนี้ ไม่มีผู้ชายคนไหนหรอกนะที่คิดจะจริงจังกับผู้หญิงน่ารังเกียจแบบเธอได้ นทิชา... เธอมันน่ารังเกียจ” ทุกคำพูดถูกบีบเค้นออกมาจากจิตวิญญาณ “แต่ฉันก็ยังต้องการเนื้อตัวของเธอ ยังต้องการจะเข้าไปอยู่ในตัวเธอ อยากจะรู้นักว่าไอ้อดิเทพหน้าจืดมันยังจะต้องการเธออีกไหม หลังจากที่ฉันใช้งานร่างกายของเธอจนค่าเสื่อมติดลบ...” ไอเย็นฉ่ำจากเครื่องปรับอากาศชั้นดีไม่ได้ดับความร้อนรุ่มด้วยเพลิงแค้นในใจของรัชชานนท์ลงได้เลย เขาจ้องมองสตรีในอ้อมแขนผ่านเลนส์ดำของแว่นด้วยความรังเกียจ แม้จะปฏิเสธไม่ออกก็ตามว่าเจ้าหล่อนงดงามอย่างน่าทึ่งแม้จะอยู่ในสภาพเสื้อตัวโคร่งกับกางเกงขายาวรุ่มร่าม แถมผมสีดำหยักศกที่ยาวถึงกลางหลังยังยุ่งเหยิงอย่างไม่น่าให้อภัยนั่นอีก แต่เขาก็ต้องการหล่อน... โอ้ให้ตายสิ หล่อนกำลังจะทำให้เขาคลั่ง แม้จะคิดว่าหล่อนคือสาเหตุที่ทำให้น้องสาวต้องจบชีวิตลงด้วยอุบัติเหตุในวันนั้น แต่นทิชาก็งดงามจนเขาไม่อาจจะต้านทานเสน่หาความเป็นหญิงที่พริ้มเพราได้อีกต่อไป คืนนี้เขาจะจัดการให้หล่อนเป็นของเขาอย่างไม่มีข้อแม้... และจากนั้นก็จะทรมานหล่อนด้วยวิธีที่เขาเฝ้าคิดมาตลอดเวลาหลังจากที่เห็นหน้าหล่อนที่มหาวิทยาลัย “คุณนนท์หยาบคาย...” ดวงตากลมโตเบิกกว้างกับคำพูดที่ไม่มีมูลความจริงของเขา กำลังจะอ้าปากปฏิเสธ แต่ก็ต้องตกใจมากยิ่งขึ้นกว่าเดิม เพราะใบหน้าหล่อกระชากลมหายใจของผู้ชายที่บอกเสมอว่ายังมองไม่เห็นก้มต่ำลงมาจนปลายจมูกโด่งเป็นสันของเขาชนเข้ากับแก้มนวลเข้าอย่างจัง และประจุไฟฟ้ามากมายก็ลุกลามไปทั่วทั้งร่างกายจนสั่นสะท้าน เมื่อเขาประกบปากลงมาบดขยี้กลีบปากที่เผยอค้างของหล่อนด้วยความรุนแรง ปลายประสาทแข็งขึงจนแทบจะขาดผึงออกจากกัน รสสัมผัสของรัชชานนท์นั้นเต็มไปด้วยความหิวกระหายที่ซ่อนเร้นและโทสะแรงกล้า ร่างบางถูกกอดรัดแนบแน่นจนอากาศก็ยากจะผ่านเข้าไปได้ หญิงสาวรู้สึกคล้ายกับตนเองลอยเคว้งอยู่นอกโลกกับความเร่าร้อนแผดเผาที่เขาเป็นคนก่อขึ้น และไม่ช้าร่างกายที่อ่อนด้อยประสบการณ์ก็ตอบสนองสัมผัสเจนจัดของคนตัวโตที่กำลังรุกรานทั้งปากและร่างกายของหล่อนอยู่ด้วยความเต็มอกเต็มใจ “เธอหวานอย่างนี้นี่เอง... ไอ้อดิเทพมันถึงเลือกเธอ...” ชายหนุ่มคำรามแทรกจุมพิต ใบหน้าดุดันน่าหวาดกลัว ขณะตะโบมจูบปากอิ่มที่เริ่มช้ำแล้วจากการบุกรุกที่ยาวนานของตนเองครั้งแล้วครั้งเล่า ความร้อนผ่าวจากริมฝีปากหยักของเขาทำให้เลือดในกายสาวเดือดพล่าน ถาโถมทะลักเข้าใส่ราวกับคลื่นทะเลคลั่ง “คุณนนท์...อย่า...” ร่างกายสะดุ้งจนตัวกระตุกเมื่อปลายลิ้นร้อนจัดบุกทะลวงเข้าไปในอุ้งปากหวานฉ่ำ ความพยายามที่จะต่อต้านให้หยุดสุดท้ายถูกรัชชานนท์เตะโด่งมันออกนอกกรอบความคิดไปจนหมดสิ้น ร่างอรชรเริ่มตอบสนองความจัดเจนของชายหนุ่มด้วยความไร้ประสบการณ์ “อย่าทำเหมือนกับว่ามันคือจูบแรกสิสาวน้อย...” ชายหนุ่มพูดเสียงพร่า เมื่อถอนปากออกจากกลีบปากของผู้หญิงที่หวานที่สุดเท่าที่เขาเคยสัมผัสมาตลอดชีวิตสามสิบห้าปีเลยทีเดียว รัชชานนท์สูดลมหายใจเข้าปอดช้าๆ คล้ายกำลังจะรวบรวมสติที่มันเตลิดเปิดเปิงไปตั้งแต่ปลายลิ้นได้สัมผัสกับความหอมหวานน่าคลั่งไคล้ของสาวน้อยในอ้อมแขน เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่า... ศัตรูตัวจ้อยที่คล้ายกับไม่มีทางต่อสู้อย่างนทิชา จะซ่อนพิษสงมากมายไว้ในเรือนร่างอรชรน่ากินของเจ้าหล่อนเอง แววตายิ้มเยาะในสายตาคมกล้าสีนิลระยับทำให้หญิงสาวรู้สึกว่าตัวเองช่างไม่ต่างอะไรไปจากเศษดินที่ปลิวมาติดปลายเท้าของเขาเท่านั้น แค่สลัดเท้าแรงๆ หล่อนก็จะหลุดออกจากวงโคจรของเขาไปอย่างง่ายดาย “คุณนนท์ใจร้ายที่สุด... มีนไปทำอะไรให้คุณคะ ถึงได้ทำกันแบบนี้...” น้ำตาไหลพรากอย่างน่าสงสาร แต่คำว่าสงสารไม่เคยมีอยู่ในหัวใจของรัชชานนท์แม้แต่น้อย หากมันเกี่ยวข้องกับนทิชา ชายหนุ่มแสยะยิ้มเย็นชา “อย่าร้องไห้สิคนสวย... ผมยังไม่ได้เริ่มต้นเลย...” นิ้วแกร่งที่แข็งราวกับคีมเหล็กตรึงปลายคางมนเอาไว้แน่น บังคับให้แหงนเงยขึ้นมองใบหน้าของเขา สาวน้อยพยายามสะบัดหน้าหนี แต่ทุกครั้งที่พยายามต่อต้าน แรงบีบที่ปลายคางก็เพิ่มขึ้นทุกขณะจนหล่อนเจ็บร้าวไปทั้งใบหน้า “มีนเกลียดคุณนนท์...” รัชชานนท์ระบายยิ้มเหี้ยมออกมา “งั้นก็เสมอกัน เพราะฉันก็เกลียดเธอไม่น้อยไปกว่านี้หรอก หรือบางทีอาจจะมากกว่าที่เธอรู้สึกก็ได้นะ คนสวย... เลิกคิดต่อต้านฉันได้แล้ว เพราะคืนนี้เธอจะต้องรองรับความดิบเถื่อนของฉันทั้งคืนอย่างแน่นอน...” “แต่มีนไม่ใช่ทาสของคุณนนท์นะคะ คุณนนท์จะทำอย่างนี้กับมีนไม่ได้ มีนไม่ยอม..” พูดได้แค่นั้น หญิงสาวก็ต้องอ่อนระทวย เมื่อจูบของเขาประทับลงที่ซอกคอ ดูดเม้ม ซอนไซร้อย่างรุนแรงราวกับต้องการให้เนื้อนวลเจ็บแสบกับการรุกรานที่หักหาญน้ำใจนั้น รัชชานนท์ตัวเครียดเขม็ง เมื่อร่างกายกำยำของเขาคล้ายถูกตรึงด้วยความปรารถนาแรงกล้า ความหิวกระหายสั่งให้เขาทำมากกว่าการลูบไล้และจุมพิต แต่ไม่หรอก เขาจะไม่ทำอะไรที่จะทำให้แม่ผู้หญิงใจร้ายคนนี้ล่วงรู้เด็ดขาด ว่าตัวหล่อนมีอิทธิพลกับเขามากแค่ไหน เขาจะไม่มีวันยอมให้หล่อนมีความสุขเพราะความคิดที่ว่าเขาต้องการหล่อนอย่างเด็ดขาด “แต่เธอเป็นยิ่งกว่าทาสเสียอีก... นทิชา และต้องให้ฉันบอกไหมว่าเธอเป็นอะไร...”