บทที่ 3 นาฬิกาข้อมือหลักล้าน

ทุกคนจับจ้องมาที่ผู้ชายคนนั้นอย่างตกตะลึง ดูราวกับว่าเขาสามารถโปรยเสน่ห์ออกมาได้อย่างล้นหลาม

ดวงตาของชูเสวเปล่งประกาย เธอคิดว่าผู้ชายที่หล่อเหลาคงจะเป็นหนึ่งในพี่ชายทั้งสองของลู่เหยี่ยนเป็นแน่ ตระกูลลู่เป็นหนึ่งในตระกูลที่มีอิทธิพลมากที่สุดในเมือง ทว่าลู่เหยี่ยนเป็นลูกชายนอกสมรส ชูเสวจึงคิดว่าเขาคงจะไม่มีวันได้ยืนเทียบเคียงกับสมาชิกคนอื่น ๆ ในครอบครัว ผู้ชายที่ยืนอยู่เบื้องหน้าเธอมีเสน่ห์และสง่างามมาก เธอจึงคิดว่าเขาต้องเป็นทายาทที่ถูกต้องตามกฎหมายของตระกูลลู่

หน้าตาและเสน่ห์อันหล่อเหลาของเขา ทำให้เธอรู้สึกตื่นเต้น ชูเสวคิดมาตลอดว่าแฟนหนุ่มของเธอนั้นหล่อแล้ว แต่ความหล่อของเขากลับจางหายไปทันทีเมื่อเทียบกับชายที่อยู่ตรงหน้าเธอ

ชูเสวเดินออกไปข้างหน้าเพื่อทักทายชายคนนั้น “คุณเป็นพี่ชายของลู่เหยี่ยนเหรอคะ？” หน้าของเธอแดงระเรื่อด้วยความเขินอายเพียงแค่ปรายตามองเขา “เอ่อ......ครอบครัวของเจ้าบ่าวยังมาไม่ถึงเลยค่ะ หาที่นั่งก่อนนะคะ งานแต่งงานคงจะยังไม่เริ่มสักพัก”

ชูเสวอยากจะขอหมายเลขโทรศัพท์ของผู้ชายคนนี้ แต่เธอก็ไม่กล้าล้ำเส้นเมื่อแฟนหนุ่มยังอยู่ด้วยกันกับเธอที่นี่

ชายคนนั้นไม่ได้สบตากับชูเสวเลยแม้แต่น้อย เขาเมินเฉยแล้วเดินตรงไปหาชูจี้

ปล่อยให้ชูเสวเอ๋ออยู่คนเดียว ใบหน้าของเธอร้อนผ่าว เธออายจนหน้าแดงก่ำ

เธอเดินกลับไปที่นั่งของตัวเองอย่างขุ่นเคือง ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความรังเกียจเมื่อเห็นภาพของชายหนุ่มรูปงามยืนอยู่ข้างกายชูจี้ ในจังหวะนั้นเองที่เธอคิดได้ว่าเขาไม่ใช่ใครอื่นใดนอกจากเจ้าบ่าว เขาคือลู่เหยี่ยน

ชูเสวส่ายหัวอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง ‘ลู่เหยี่ยนดูหล่อขนาดนี้เลยเหรอ？’

เธอโน้มตัวเข้าไปหารั่วเฟยและกระซิบข้างหู “แม่คะ ทำไมแม่ไม่หารูปลู่เหยี่ยนมาให้หนูเลยล่ะ？ ถ้าหนูเห็นหน้าตาของเขา หนูคงไม่ปล่อยให้ชูจี้แต่งงานแทนหนูหรอกค่ะ”

รั่วเฟยหลับตาพร้อมกับพ่นลมหายใจออกมาดัง ๆ เธอหันกลับมามองลูกสาวด้วยสายตาตำหนิ “ลูกยังเด็ก เมื่อลูกโตขึ้นลูกจะรู้ว่าความหล่อน่ะมันกินไม่ได้ ลู่เหยี่ยนเป็นพวกไม่เอาไหน ไม่มีงานการดี ๆ ทำ เป็นพวกคนไร้ความสามารถ คนอย่างนี้ เหมาะสมกับชูจี้ที่สุดแล้ว ชาตินี้ทั้งชาติคงไม่มีทางได้เข้าสังคมชั้นสูงได้หรอก””

ชูเสวไม่สนใจที่จะตอบโต้กลับ แต่เธอก็ไม่ชอบใจที่เห็นว่าชูจี้กำลังจะแต่งงานกับชายหนุ่มรูปร่างหน้าตาดี เขาหล่อยังกับดารา

ลู่เหยี่ยนเดินไปหาชูจี้ พร้อมมองเธออย่างละเอียด “ผมมาสาย เพราะต้องจัดการเรื่องส่วนตัวน่ะครับ” เขาพูดเรียบ ๆ พลางเกาคิ้วเข้ม ๆ ของตัวเอง

“ไม่เป็นไรค่ะ” ชูจี้ไม่ได้สนใจมากนัก เธอรู้สึกดีใจที่เห็นว่าลู่เหยี่ยนเป็นผู้ชายที่ดูดี อย่างน้อยเขาก็มีข้อดีอยู่บ้าง

ในจังหวะที่เธอหันกลับมา สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นนาฬิกาปาเต๊ะฟิลลิปสุดหรูที่ส่องประกายระยิบระยับภายใต้แสงแดดบนข้อมือของเขา

แม้ชูจี้จะเติบโตมาที่บ้านนอกก็ตาม แต่เธอก็ไม่ได้โง่เขลาไปกับทุกเรื่อง เธอรู้ได้ทันทีว่านาฬิกาเรือนนั้นมีมูลค่าไม่ต่ำกว่าหลายสิบล้านแน่ ๆ คิ้วของเธอเลิกขึ้นอย่างประหลาดใจ

ทุกคนล้วนบอกเธอว่าลู่เหยี่ยนเป็นคนต่ำต้อยยากจน นั่นจึงเป็นเหตุผลหลักที่พวกเขาอยากให้ชูจี้แต่งงานกับเขา แล้วเขาสามารถซื้อนาฬิกาหรูหราราคาแพงแบบนั้นได้ยังไงกันนะ？