บทที่ 3

มุมมองของเขมิกา โรจน์สกุล:

“หยุดได้แล้ว เขมิกา” จุลจักรออกคำสั่ง เสียงของเขาเจือไปด้วยความไม่อดทนอย่างเหนื่อยหน่ายของราชาที่กำลังจัดการกับชาวบ้านที่บ้าคลั่ง “มันเป็นอุบัติเหตุ เฮเลนรู้สึกแย่มาก” เขาปลอบประโลมเธอขณะที่เธอซบหน้ากับอกของเขา ไหล่สั่นเทาด้วยสิ่งที่ฉันรู้ว่าเป็นเสียงสะอื้นจอมปลอม “ฉันจะซื้อโลงศพที่ดีกว่านี้ให้ อันที่ดีที่สุดที่เงินซื้อได้ ตอนนี้หยุดสร้างเรื่องได้แล้ว”

โลงศพที่ดีกว่านี้ เขาคิดว่าเงินจะแก้ไขเรื่องนี้ได้ เขาคิดว่าเขาจะซื้อความเงียบของฉัน ซื้อการให้อภัยของฉัน ปิดทับบาดแผลที่เปิดกว้างและกรีดร้องของการตายของน้องชายฉันด้วยเงินที่เปื้อนเลือดของเขา

ความโกรธในตัวฉันซึ่งเคยเป็นไฟที่คุกรุ่นอยู่ ได้ระเบิดออกเป็นซูเปอร์โนวา มันเผาผลาญน้ำตา ความเศร้าโศก ความตกใจของฉันจนหมดสิ้น เหลือเพียงความแน่วแน่ที่เย็นชาและแข็งกระด้าง

ในจังหวะเดียว ฉันหมุนตัวกลับ มือของฉันเหวี่ยงขึ้น เสียงที่มันกระทบกับแก้มของเฮเลนดังก้องในความเงียบงันของโบสถ์ ศีรษะของเธอสะบัดไปด้านข้าง รอยมือสีแดงปรากฏขึ้นบนผิวขาวซีดของเธอ เสียงสะอื้นจอมปลอมของเธอกลายเป็นเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดและประหลาดใจอย่างแท้จริง

ทุกคนแข็งทื่อ ผู้ร่วมไว้อาลัย บอดี้การ์ด แม้กระทั่งจุลจักร พวกเขามองฉันราวกับว่าฉันมีหัวที่สองงอกออกมา พี่สาวผู้โศกเศร้าและแตกสลายได้หายไปแล้ว เทพีแห่งความแค้นยืนอยู่แทนที่

“แก” ฉันคำราม เสียงกระซิบอาบยาพิษขณะที่ฉันชี้นิ้วสั่นๆ ไปที่เฮเลน “แกจะต้องไหม้ในนรกสำหรับเรื่องนี้”

ความตกใจของจุลจักรแปรเปลี่ยนเป็นความโกรธเกรี้ยวราวกับพายุ ใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ “จับตัวเธอไว้” เขาตะโกนใส่บอดี้การ์ดของเขา “เดี๋ยวนี้!”

ชายร่างใหญ่สองคนเคลื่อนเข้ามาหาฉัน สีหน้าลังเล พวกเขาทำงานให้จุลจักรมาหลายปี พวกเขารู้จักฉันในฐานะภรรยาของเขา ผู้หญิงที่เขาเคยทะนุถนอม

“พวกแกจะรออะไรอยู่?” จุลจักรตะคอก เสียงสั่นด้วยความโกรธ “ทำสิ!” เขาชี้มาที่ฉัน “ทำให้เธอขอโทษเฮเลน คุกเข่าลง”

ฉันหัวเราะ เสียงแหบแห้งและแหลมคม “ขอโทษเหรอ? ฉันยอมตายดีกว่า”

ผู้จัดงานศพ ชายร่างเล็กหัวล้าน รีบวิ่งเข้ามา “คุณจุลจักรครับ ได้โปรดเถอะครับ ที่นี่เป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ อย่าให้มีเรื่องไปมากกว่านี้เลยครับ”

จุลจักรส่งสายตาที่อันตรายถึงชีวิตไปให้เขาจนชายคนนั้นถอยกรูดและหายไปในเงามืด โบสถ์แห่งนี้เป็นของเขาแล้วตอนนี้ เขาคือพระเจ้าที่นี่

“โอกาสสุดท้ายนะ เขมิกา” จุลจักรพูด เสียงเบาอย่างเป็นอันตราย “ขอโทษซะ”

เมื่อฉันเพียงแค่จ้องมองกลับไปที่เขาด้วยความเกลียดชังทั้งหมดในจิตวิญญาณของฉัน เขาก็พยักหน้าให้ลูกน้องของเขา “หักขามันซะ”

บอดี้การ์ดแลกเปลี่ยนสายตาที่น่าสยดสยอง “ท่านครับ” คนหนึ่งเริ่มพูด “เธอคือ...”

“เธอไม่มีค่าอะไรทั้งนั้น” จุลจักรตัดบท เสียงของเขาลดลงจนเย็นยะเยือก “เธอเป็นแค่ตัวเกะกะ ทำตามที่ฉันสั่ง หรือพวกแกจะไปอยู่กับน้องชายของเธอก็ได้”

นั่นคือทั้งหมดที่ต้องใช้ ความกลัวที่ดิบเถื่อนและเป็นสัญชาตญาณได้ลบเลือนความภักดีที่พวกเขามีต่อฉันจนหมดสิ้น พวกเขาคว้าแขนฉันไว้ กำแน่นอย่างไม่ปรานี ฉันดิ้นรน แต่มันไร้ประโยชน์ พวกเขาคือภูเขาแห่งกล้ามเนื้อ และฉันเป็นเพียงผู้หญิงที่แตกสลายด้วยความเศร้าโศก

พวกเขาบังคับให้ฉันคุกเข่าลงบนพื้นหินอ่อนที่เย็นเฉียบ ฉันเงยหน้าขึ้นมองจุลจักร มองใบหน้าที่ฉันเคยรักมากกว่าชีวิต และไม่เห็นอะไรเลยนอกจากความว่างเปล่า ไม่มีความรัก ไม่มีความทรงจำ มีเพียงความว่างเปล่าที่เย็นชาและโหดร้าย

หนึ่งในนั้นยกที่รองคุกเข่าทำจากไม้หนักๆ ขึ้นมาจากม้านั่งแถวหน้า เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สายตาของเขาอ้อนวอนให้ฉันพูดคำนั้นออกมา ให้ขอโทษ ฉันสบตาเขาและส่ายหน้าช้าๆ

ไม่มีวัน

จุลจักรพยักหน้าอีกครั้ง

ที่รองคุกเข่าฟาดลงมา

เสียงกระดูกของฉันเองที่หักดังลั่นอย่างน่าสะอิดสะเอียนในโบสถ์ที่เงียบสงัด ความเจ็บปวดอย่างที่ไม่เคยรู้จักมาก่อนพุ่งขึ้นมาที่ขาของฉัน ร้อนแรงและทำให้ตาพร่า ฉันกรีดร้อง เสียงยาวและแหบแห้งของความเจ็บปวดอย่างสัตว์ป่า

พวกเขาไม่หยุด พวกเขาฟาดมันลงบนขาอีกข้างของฉัน เสียงแตกอีกครั้ง การระเบิดของความเจ็บปวดอีกครั้งที่ขู่ว่าจะกลืนกินฉันทั้งเป็น

ฉันทรุดลงไปกองกับพื้น ร่างกายของฉันไร้ประโยชน์และแตกสลาย โลกกำลังหมุนคว้าง จุดดำๆ เต้นระบำอยู่ตรงหน้าฉัน ผ่านม่านหมอกแห่งความเจ็บปวด ฉันเห็นจุลจักรหันหลังให้ฉัน เขาค่อยๆ ประคองเฮเลน ซึ่งตอนนี้กำลังมองฉันด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ยที่ได้ชัยชนะและมุ่งร้าย ออกจากโบสถ์ไป

“จัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อย” คือสิ่งสุดท้ายที่ฉันได้ยินเขาก่อนที่ความมืดจะเข้าครอบงำฉันในที่สุด

ขณะที่ฉันกำลังจะหมดสติ ความทรงจำหนึ่งก็ผุดขึ้นมา หลายปีก่อน คู่แข่งทางธุรกิจที่น่ารังเกียจคนหนึ่งต้อนฉันที่งานกาลา มือของเขาลูบไล้ต่ำเกินไปบนหลังของฉัน จุลจักรเห็นจากอีกฟากของห้อง เขาไม่ได้ขึ้นเสียง เขาไม่ได้สร้างเรื่อง เขาเพียงแค่เดินเข้ามา จับมือชายคนนั้น และหักนิ้วของเขาทีละนิ้วจนชายคนนั้นคุกเข่าลง ครวญครางด้วยความเจ็บปวด จุลจักรโน้มตัวลงและกระซิบว่า “ถ้าแกกล้าแม้แต่จะหายใจรดภรรยาฉันอีกครั้ง ฉันจะทำลายแกด้วยมือของฉันเอง”

เขาเคยเป็นผู้พิทักษ์ของฉัน ผู้พิทักษ์ที่ดุร้าย หวงแหน และเปี่ยมด้วยรักของฉัน เขาเคยยอมที่จะหักมือชายอีกคนเพียงเพื่อการสัมผัสที่ไม่ให้เกียรติ

ตอนนี้ เขาสั่งให้หักขาของฉันเองในโบสถ์ เหนือร่างของน้องชายที่ตายไปแล้ว

เส้นแบ่งระหว่างความรักและความเกลียดชัง ฉันตระหนักได้ขณะที่ความมืดมิดเข้าครอบงำ มันไม่ใช่เส้นแบ่งเลย มันคือหน้าผา และจุลจักรเพิ่งจะผลักฉันตกลงไป ความรักของฉันที่มีต่อเขา จิตวิญญาณของฉัน แตกสลายอยู่บนโขดหินเบื้องล่าง