บทที่ 3 ตอนที่ 3 เพื่อนกัน

สิ้นประโยคที่วางสาย แฟนหนุ่มของเธอเอ่ยกับเธอคนนั้นว่า " เค้าอยากบอกเลิกกับแคลร์มันนะ แต่เค้าสงสารมัน รอนึดนึงนะเดี๋ยวก็จบ " ยิ่งเมื่อได้ยินดังนั้น แคลร์ทรุดลงก้มหน้าร้องไห้ ในมุมมืด ให้กับคำพูดของแฟนหนุ่ม อย่างทรมาน โดยอีกฝากของถนน สายเล็ก ๆ ภายในโซนร้านค้า มีใบหน้าของซีลีนจ้องมองมาที่เธออยู่ ด้วยมโนสำนึกที่สงสารเธอขึ้นมา เมื่อเขามองตั้งแต่เธอคุยโทรศัพท์ พอจะเข้าใจ เหตุการณ์คร่าว ๆ  เขาเดินข้ามมายังตัวเธอ ที่นั่งก้มหน้าอยู่ข้างถนน ยื่่นกระดาษชำระซองเล็กที่เขาพกพามันประจำ ให้กับเธอ " นี่เธอ อ่ะทิชชู่เป็นไรเปล่า  " น้ำเสียงทุ้มต่ำพร้อมกับยื่นมันให้กับเธอ เธอเงยหน้าขึ้นมาพร้อมคราบน้ำตา และมือเล็กถูกยกขึ้นมาเช็ด  แต่ทันใดนั้น เธอส่งสายตามองใครคนหนึ่งสีหน้าท่าทางดูตกใจราวกับเห็นผี มีใครบางคนพุ่งตรงมาที่เธอ  ผมกวาดสายตาไปตามใบหน้าที่เธอส่งสายตาไปมอง รู้สึกเหมือนถูกกระชากแขนไปอย่างแรง " เฮ้ยมันอยู่นั้น ตามเร็ว " ยัยหลับลึกคว้ามือของซีลีน วิ่งไปอย่างไม่คิดชีวิตด้วยความตกใจ โดยเธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะพาไปไหนแล้วทำไมต้องหนีด้วย ทำไมต้องวิ่งมากับเธอด้วย คนที่ถูกกระชากแขนวิ่งได้แต่สงสัย จนมาถึงที่น่าจะพ้นแล้ว " เฮ้อ เฮ้อ เฮ้อ "เสียงหอบหายใจเหนื่อยเพราะวิ่งมาไกลมาก "เดี๋ยว หยุด ปล่อยเดี๋ยวนี้ นี่เธอ จะพาฉันวิ่งไปไหน? ชายหนุ่มสะบัดมือของเธอออก เพื่อให้แขนเป็นอิสระ " ฉันขอโทษฉันตกใจกลัว คว้าอะไรได้ก็คว้า วิ่งไปโดยไม่รู้ตัว " " นี้เธอจะบ้าเหรอ " สิ่งนี้เป็นเหตุให้ซีลีนหัวร้อนอย่างหนักให้กับ เธอ ขณะที่เขาหันหลังเพื่อจะกลับ ทันใดนั้นชายร่างท้วมยืนขวางกั้นไว้   " จะไปไหน? เสียงเข้มของคนที่เขากำลังวิ่งหนีเอ่ยถาม ซีลีนหันกลับไปมองใบหน้าของเธอ ที่ยืนตัวสั่นราวกับเห็นผี อยู่ข้างหลัง   " ผมไม่เกี่ยว ผมไม่รู้จักผู้หญิงคนนี้ ขอตัว " เมื่อพูดจบ ขณะที่กำลังถอดเท้าเดินนั้น เสียง ของแคลร์ พูดขึ้น " เดี๋ยวสิคะที่รักทำไมพูดแบบนี้" เธอแกล้งเอ่ยแบบนั้นออกไป เพื่อให้เขาช่วยเธอให้หลุดพ้นจากสถานการณ์สุ่มเสียงอันตรายนี้ " นี่เธอ? " ซีลีนยิ่งโมโหที่เธอใส่ความแบบนั้น แต่ขณะเดียวกัน เธอก็ทำแววตาสีหน้าอ้อนวอนขอความช่วยเหลือ " เฮ้ ใช้หนี้มาเลยแม่สาวน้อย " เสียงเข้มของชายร่างท้วมเอ่ยทวงหนี้กับเธอ " ฉันไม่มี เดี๋ยวเอาไว้ อีก 2 วัน นะคะพี่ขา " " อย่ามาผลัดวันประกันพรุ่งน่า ฉันต้องการตอนนี้เดี๋ยวนี้ไม่งั้นแกสองคนตาย " ประโยคนี้ส่งผลให้แคลร์สะดุ้งเฮือก " ผมบอกแล้วไงว่าไม่รู้จักใยหลับลึกนี่ " " ไหน ใครหลับลึก พูดดี ๆ นะ " เมื่อเขาเอ่ยประโยคนี้ทำให้แคลร์พลันนึกขึ้นได้ ชายเจ้าของวันเกิดใบหน้าคุ้นๆเหมือนพึ่งเจอกัน อ้อ ไอบ้าคนนั้นที่อวดว่าเป็นดาวคณะเมื่อกลางวันนี่นา " ไม่ต้องมาเนียนเถียงกัน จ่ายมาเลย 5 หมื่นเร๊ว!! " เพื่อเป็นการตัดปัญหาซีลีนยอมที่จ่ายหนี้แทนแคลร์ เขาทั้งคู่จึงรอดพ้นจากเงื้อมมือของชายฉกรรจ์พวกนั้นมาได้ ไม่เช่นนั้น สภาพของทั้งคู่อาจจะเป็นศพไปแล้วก็ได้ " หนี้แค่ 5 หมื่น นี่เธอหนีหัวซุกหัวซุนขนาดนี้เลยเหรอแถมยังดึง ผมไปเกี่ยวด้วย เอาเบอร์ ที่อยู่ พร้อมบัตรประชาชนมาเดี๋ยวนี้ " ซีลีนขอเอกสารไว้เป็นของมัดจำว่าเธอจะไม่หนีหนี้ " เดี๋ยวฉันผ่อนคืนให้นะ คุณ ชื่ออะไรอะ " " ชื่ออะไรไม่สำคัญ เอาโทรศัพท์ เธอมานี่" มือหนาของเขา กระชากโทรศัพท์ออกจากมือของเธอแล้วจัดการ โทรเข้าเครื่องตัวเอง และเมมเบอร์โทรของตัวเองให้กับเธอ  โดยเซฟชื่อของเธอว่าใยหลับลึก ส่วนตัวเธอหลังจากที่ได้เธอโทรศัพท์คืน ก็เมมชื่อของเขาว่าเจ้าหนี้จอมโหด เพราะเธอไม่คิดจะโกงเขาหรอก " ถ้าฉันโทรไปตอนไหน ห้ามดังเกินสามครั้งต้องรับทันทีเข้าใจมั้ย 5 หมื่นล่ะ อย่าลืม " ซีลีนเอ่ยเสียงเข้ม ก่อนที่จะเดินแยกจากเธอไปหากลุ่มเพื่อนที่รออยู่ในร้านอาหาร "เดี๋ยวนายเจ้าหนี้ ขอบใจนะที่ช่วย เราแคลร์" หญิงสาวยื่นมือเพื่อญาติดี กับผู้ที่หันหลังกำลังจะเดินจากไป.. ขณะเดียวกันเขายกยิ้มหันกลับมา มองมือเล็กที่ยื่น ก่อนเคลื่อนสายตาขึ้นมองใบหน้าของแคลร์ มือหนาเพียงแค่แตะที่ปลายนิ้วของเธอแล้วปล่อย " อึม " แคลร์ พูดอีกว่า "เราอยู่ ปี 1 การตลาด นายล่ะ " "เหมือนกัน" เขาพูดขณะที่มือสองข้างล้วงกระเป๋าราวกับยืนถ่ายแบบ " งั้นคงรุ่นเดียวกัน เราเป็นเพื่อนกันนะถ้านายมีอะไรให้ฉันช่วยบอกได้เลย" เมื่อซีลีนได้ยินดังนั้นในหันพลันนึกสนุกเพราะทั้งรายงาน ทั้งเรื่องที่คอนโด เขาย้ายออกมาอยู่คนเดียวเพื่อสะดวกต่อการเดินทางมามหาวิทยาลัย เสียงในหัวของเขาผุดขึ้นมา..ได้มีงานส่งอาจารย์แล้วเรา ใยหลับลึกนี่ท่าทางคงน่าจะใช้ได้ " พรุ่งนี้หลังเลิกเรียนเจอกัน ภารกิจเริ่มใช้หนี้ของเธอ" "แต่ฉันยังไม่มีเงินเลยนะ " "เออน่าฉันรู้ จ่ายเป็นอย่างอื่นแทน " " ฮ้า จ่ายอย่างอื่นแทน "แต่สิ่งที่คนฟังอย่างแคลร์คิดดันไม่เป็นอย่างนั้น เมื่อสิ้นสุดประโยคดังกล่าว เธอเข้าใจว่าเขาจะนัดเธอไปทำมิดีมิร้าย เหมือนนิยายน้ำเน่าที่เธอเคยอ่าน เมื่อไม่มีเงินจ่ายก็ใช้ตัวเองขัดดอก " ไอ้บ้า ไม่นะ ฉันเก็บไว้ให้คนที่ฉันรัก " "เธอพูดอะไรของเธอ เก็บอะไร ฉันหมายถึงให้เธอทำรายงาน ให้ฉันพูดอะไรไม่ดูสภาพตัวเองเจอกันพรุ่งนี้ห้ามเบี้ยว " คราวนี้เจ้าของใบหน้าอันหล่อเหลาชี้นิ้วสั่งยื่นไปที่ใบหน้าของเธอก่อนเดินจากไป

โปรดติดตามตอนต่อไป...