บทที่ 3

“ลูกสะใภ้คุณวิธานหน้าตาน่ารักจังเลยนะคะ” ภรรยาของอธิบดีเดินมาหาเพื่อทักทายและอยากรู้จักสาวสวยที่เดินเกาะแขนภาคินเข้ามาในงาน “ขอบคุณมากครับ ถ้าไม่น่ารัก รับรองไม่ได้มาเป็นภรรยาของผมแน่นอน” ภาคินตอบพร้อมกับโอบไหล่ภรรยาไว้ “มีตัวเล็กไวๆ นะคะ คุณวิธานจะได้ไม่เหงามีหลานให้อุ้ม ให้เลี้ยง จะได้ไม่ต้องเครียดค่ะ” คำพูดของภรรยาท่านทูต ถ้าไม่นับน้ำเสียงกับท่าทางก็ดูปกติแต่ทั้งหมดมันไม่ใช่ เพราะเธอทำท่าทางเหมือนกำลังเยาะเย้ยว่าชายหนุ่มคงไม่สามารถมีลูกได้แน่นอน “ผมเพิ่งจะแต่งงานได้คืนเดียวเอง แต่รับรองมีลูกให้คุณพ่อได้เร็วๆนี้แน่นอนครับ ไม่เชื่อลองถามภรรยาผมได้” เมื่อถูกโยนมาให้ตอบ ธัญชนกทำได้แค่เพียงยิ้มอย่างเขินๆ เพราะไม่รู้จะตอบว่าอย่างไรดี “ขอบคุณมากนะครับ ที่แวะมาทักทายครอบครัวผม เดี๋ยวผมขอตัวพาลูกๆไปแนะนำตัวกับท่านอธิบดีก่อนนะครับ” วิธานรีบพูดตัดบท เพราะกลัวถ้าโต้ตอบกันนานกว่านี้ ลูกชายเขาจะทำให้งานเสียซะเปล่าๆ “คุณพ่อ ภรรยาท่านอธิดี เขาคิดอะไรก็ไม่น่าจะกล้าแสดงขนาดนั้น โตแล้ว ทำตัวเป็นเด็ก” ภาคินรู้สึกไม่พอใจ เพราะเขากำลังโดนหยาม เรื่องการมีลูกเอามากๆ เขารู้ว่าคนพูดกำลังคิดว่าเขากับธัญชนกแค่แต่งงานกันในนามแต่ไม่ได้ยุ่งเกี่ยวกันแบบสามีภรรยา เกือบสามทุ่มแล้วชายหนุ่มจึงชวนบิดากลับ เพราะรู้สึกสงสารภรรยาด้วยที่ต้องฝืนใส่ส้นสูงเดินทั้งที่ไม่ค่อยจะถนัด “ภาคินลูกเถียงทุกคนไม่ได้หรอก แต่สิ่งที่ลูกจะพิสูจน์คือการกระทำ พ่อรออุ้มหลานอยู่นะ หนูธัญด้วยอย่าทำให้พ่อผิดหวัง” ก่อนจะเปิดประตูรถเพื่อเข้าบ้าน ผู้เป็นพ่อทิ้งคำพูดให้สองคนผัวเมียรู้ว่าสิ่งที่เขาต้องการตอนนี้คืออะไร “คืนนี้ต้องจัดหนักๆ เพราะคุณพ่อต้องการแบบเร่งด่วน” ชายหนุ่มหันมาพูดกับภรรยาหลังจากกำลังลงจากรถและพากันขึ้นไปบนบ้านชั้นสอง ภาคินคิดว่าหญิงสาวคงจะต้องทำหน้าเขินอาย ที่เขาพูดเรื่องแบบนั้นกับเธอ แต่มันไม่ใช่ ธัญชนกกลับมีสายตาที่ดูเศร้าแทน “คุณภาคินอยากมีลูกไหมคะ” ธัญชนกถามหลังจากที่สามีของเธอกำลังจะล้มตัวลงนอนข้างๆ “ก็อยากมีนะ แต่คงจะน้อยกว่าคุณพ่อ” ภาคินตอบโดยไม่สนใจ ยังคงใช้มือเขี่ยโทรศัพท์เล่น “ถ้าวันไหนที่คุณทำให้ฉันท้องสำเร็จ ฉันก็จะไม่จำเป็นกับคุณแล้วใช่ไหม” หญิงสาวหันไปมองชายหนุ่มแต่เขากลับไม่ได้มองเธอตอบ “จำเป็นสิ พูดเป็นเล่น” ธัญชนกกำลังจะยิ้มได้เชียว ถ้ามันไม่ดันมีประโยคต่อไปที่ทำร้ายจิตใจเธอตามมา “ลูกคุณ ผมก็ต้องให้คุณเลี้ยง ใครมันจะมาดูแลดีเท่าแม่แท้ๆ” เมื่อรู้ตัวว่าอีกฝ่ายกำลังคิดเรื่องมีลูก ภาคินก็ปิดโคมไฟหัวนอนทันที “อุ๊ย! อะไรของคุณฉันตกใจหมดเลย” หญิงสาวยังไม่ทนตั้งตัว พอไฟถูกปิดลง ร่างหนาก็ดันตัวเธอให้ลงไปนอนบนที่นอนก่อนจะใช้ปากหนาหอมแก้มเธออย่างแรง “ขวัญอ่อนจริงๆเมียผม หลับตานะครับจะเรียกขวัญให้” ธัญชนกจากที่โมโหที่ถูกดันให้ล้มตัวลงนอน เกือบจะกลั้นเสียงหัวเราะไว้ไม่ไหว เมื่อได้ยินคำพูดของสามี “ฉันว่าคุณไม่ได้เป็นเกย์หรอก แต่คุณกำลังบ้ากามต่างหาก” หญิงสาวแกล้งว่า “บ้ามากด้วย” คืนที่สองของการแต่งงาน ภาคินยังคงทำหน้าที่สามีอย่างเต็มกำลัง ความจริงแล้ว เขากับณัชชาและธัญชนกเคยเจอกันตอนช่วงเรียนมัธยมศึกษาตอนต้นอยู่บ่อยๆ และเขาก็แอบชอบภรรยาตัวเอง แต่ไม่กล้าบอก เพราะตอนนั้นเขาหนักเกือบร้อยกิโลกรัมแถมเตี้ยอีกต่างหาก