บทที่ 3 ยั่วเย้าเข้าแผนร้าย 2

ทิพย์ธาราเดินลงมาที่ห้องครัวของเรือนหลังใหญ่ที่มีห้องร่วมยี่สิบห้องเรียกได้ว่าเรือนหลังนี้เหมือนคฤหาสน์หลังใหญ่ๆ ที่เคยเห็นในภาพตามนิตยสารต่างๆ ซึ่งเรือนหลังนี้เป็นรูปทรงแบบยุโรปผสมผสานกับอาคารแบบไทยภาคเหนือมองเผินๆ จะเหมือนปราสาทในเทพนิยายที่มีความงดงามที่ผสมผสานกันอย่างลงตัว และเธอก็ชอบที่นี่มากเวลาที่รวมญาติกันทุกคนมักจะเลือกที่นี่เป็นที่แรกแต่ก็มีบ้านพักอีกหลายแห่งที่คุณปู่โลแกนสร้างไว้ให้สำหรับลูกๆ หลานๆ เพื่อให้ทุกคนได้เที่ยวพักผ่อนอย่างสะสวกสบายไม่ต้องไปแย่งบ้านพักกับใครเพราะทั้งสองตระกูลนั้นมีสมาชิกหลายชีวิตดังนั้นการสร้างบ้านพักเพื่อรับรองคนในครอบครัวจึงเป็นทางออกที่ดีที่สุด คุณปู่จึงซื้อที่ไว้หลายแห่ง มีทั้งที่ติดทะเลติดภูเขารวมไปถึงเกาะส่วนตัวของคุณปู่โลแกนที่มีบ้านพักสำหรับทุกคนในครอบครัว  ทิพย์ธาราเดินไปที่ครัวกว้างใหญ่ทันสมัยที่เธอชอบมากเพราะเป็นคนชอบทำอาหาร ซึ่งครัวที่บ้านหลังนี้เป็นครัวที่ผสมผสานครัวไทยกับครัวแบบฝรั่งไว้ด้วยกันอย่าลงตัว ไม่ว่าจะทำอาหารไทยหรืออาหารฝรั่งก็สามารถทำได้โดยสะดวก และยังมีเครื่องมือเครื่องใช้ครับตามต้องการ สาวน้อยวัยสิบเจ็ดปีเศษเดินไปที่ตู้เย็นด้วยความหิวกระหาย คืนนี้เธอดูซีรี่ส์เกาหลีเสียดึกและเกิดหิวน้ำขึ้นมาและน้ำในตู้เย็นเล็กๆ ในห้องพักของเธอก็หมดพอดี “หานมอุ่นๆ ดื่มหน่อยดีกว่าจะได้หลับสบาย”  ทิพย์ธาราพูดกับตัวเองแล้วหยิบนมสดใส่แก้วใบสวยที่สามารถใช้เวฟเครื่องดื่มได้แล้วนำไปใส่ในไมโครเวฟ ไม่นานเธอก็ได้นมอุ่นๆ ดื่ม ทิพย์ธาราดื่มนมเสร็จแล้วและจะหันเอาแก้วนมไปล้างแต่แล้วเธอก็ต้องตกใจสุดขีดเมื่อพอขยับตัวแผ่นหลังบางก็ชนกับร่างสูงใหญ่ของใครคนหนึ่ง.. “กะ..” เสียงหวีดร้องด้วยความตกใจไม่ทันได้ออกจากปากนุ่มร่างของเธอก็ถูกกอดรัดไว้จากด้านหลังและถูกมือใหญ่ของใครคนนั้นปิดไว้ “นี่พี่เอง..” เสียงนุ่มทุ้มและลมหายใจร้อนผ่าวที่มีกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ เป่ารดแก้มสาวเพราะภาสกรโน้มตัวลงมาใกล้จนเธอรู้สึกได้ถึงความใกล้ชิดระหว่างกัน... “อื้อๆๆ” ทิพย์ธาราขยับตัวแล้วส่งเสียงประท้วงให้เขาเอามือออกจากปากและปล่อยเธอจากวงแขนแข็งแรงเสียทีแต่เหมือนภาสกรไม่ใส่ใจเขาเพียงแต่เอามือที่ปิดปากเธอออกแต่วงแขนแกร่งยังคงโอบรัดร่างบางไว้อย่างสนิทสนม  “พี่แสน ปล่อยน้ำแข็งนะคะ” ทิพย์ธาราพยายามแกะวงแขนแข็งแรงที่โอบรัดเอวคอดกิ่วออกแต่มันไม่ขยับแม้แต่น้อย “อ้าว นี่พี่กอดน้ำแข็งไว้หรอกเหรอ..” ภาสกรหัวเราะเบาๆ แล้วเหมือนเขาแกล้งรัดวงแขนแน่นขึ้นอีก “อ๊าย พี่แสน ปล่อยนะ..” ทิพย์ธาราโวยวายแต่ไม่ได้ส่งเสียงดังเพราะกลัวใครจะตื่นมาเห็นว่าเธอกับภาสกรอยู่ใกล้ชิดกันแบบนี้ เพราะไม่อย่างนั้นมันจะเป็นเรื่องใหญ่ และเธอไม่อยากจะข้องเกี่ยวหรือวุ่นวายอะไรกับภาสกรนัก... “หึหึ ปล่อยก็ได้ไม่เห็นอยากจะอยู่ใกล้เลยมีแต่กระดูก แค่โอบนิดเดียวกระดูกน้ำแข็งก็จะทิ่มพุงพี่จนไส้จะแตกแล้ว”  “พี่แสน คน.. คนนิสัยแย่ ผู้ชายอะไรปากไม่ดี..”  นี่คงเป็นคำหยาบที่สุดเท่าที่ทิพย์ธาราพูดออกมา คนนิสัยแย่นี่คงแย่มากๆ เพราะเธอไม่เคยว่าใครแบบนี้ คนปากไม่ดีก็เช่นกัน... ทิพย์ธาราหน้าดำหน้าแดงโกรธคนที่ว่าตนผอมมีแต่กระดูก “พูดความจริงก็รับไม่ได้อีก น้ำแข็งน่ะผอมเกินไปไม่มีเนื้อหนัง ดูสิ แขนเท่ากิ่งไม้ ขาก็เหมือตะเกียบ นี่หากพี่เมาหนักๆ คงได้เอาขาน้ำแข็งมาทำตะเกียบแน่ๆ”

ภาสกรยังคงพูดว่าเธอด้วยสีหน้ายียวน ทิพย์ธาราอดไม่ได้ที่จะยกแขนตัวเองขึ้นมาดูแล้วก้มมองขาตัวเองที่โผล่พ้นชุดนอนกระโปรงยาวแค่เข่าแขนตุ๊กตาลายการ์ตูนเจ้าหญิงแสนน่ารักอย่างกังวลกับคำพูดกล่าวหาของเขา  ภาสกรมองคนที่กำลังสำรวจตัวเองอย่างร้อนรนแล้วอมยิ้มน้อยๆ ทิพย์ธาราเป็นเด็กสาวที่สวยน่ารักใครๆ ก็อยากพบพูดคุยกับเธอ ด้วยรูปลักษณ์สวยใสสะอาดสะอ้าน ใบหน้าเรียวรูปไข่ขาวนวลเนียนแก้มสาวแดงเปล่งเป็นสีชมพูน่ามอง ดวงตากลมโตดำขลับแวววาวสดใส จมูกโด่งเรียวเล็กรับกับริมฝีปากหยักสวยได้รูปสีชมพูระเรื่อน่าจูบ..  เฮ้ย ไม่ได้สิ ห้ามคิดแบบนี้… ภาสกรรีบห้ามความคิดของตนเอง  “ไม่ต้องมาว่าเขาเลยตัวเองดีตายแหละ เพลย์บอยชัดๆ นิสัยไม่ดีด้วยชอบว่าคนอื่น” ทิพย์ธาราหน้าแดงก่ำฉุนเฉียว ภาสกรหัวเราะเบาๆ อย่างขบขันแกมเอ็นดู  “ก็จริงนี่แล้วน้ำแข็งไม่ต้องห่วงหรอก ถึงพี่จะชอบผู้หญิงชอบเซ็กซ์ร้อนๆ แต่น้ำแข็งไม่อยู่ในสายตาพี่หรอก” ทิพย์ธาราอ้าปากหวอมองเขาตาโต ภาสกรจึงพูดต่อ “แต่ก็ไม่แน่หากน้ำแข็งสวยขึ้น อึ๋มขึ้นเหมือนสาวๆ ของพี่ก็ไม่แน่.. หึหึ” ภาสกรพูดจบก็เดินจากไป  “อ๊าย แสน.. คนบ้า หึ คิดเหรอว่าน้ำแข็งอยากไปเป็นผู้หญิงของพี่แสน ไม่มีทางกลัวติดโรค..” ทิพย์ธาราพูดตามหลังเขาไป ภาสกรไหวไหล่แล้วโบกมือไปมาเหมือนล้อเลียนเธอยิ่งทำให้ทิพย์ธาราหน้างอด้วยความขัดเคืองใจ... “พี่แสนคนบ้า..” สาวน้อยหน้าแดงก่ำแก้มยุบแก้มพองด้วยความฉุนเฉียว ก่อนจะเดินกลับขึ้นห้องของตน โดยไม่รู้ว่ากริยาของตนอยู่ในสายตาของคนที่บ่นว่าเขาอยู่เมื่อครู่ ภาสกรยิ้มบางๆ มองตามร่างบอบบางไปจนลับตา ดวงตาคมฉายแววอ่อนโยนเปี่ยมด้วยความรู้สึกที่เขาไม่คิดจะปิดบังเพราะตอนนี้คงไม่มีใครเห็นว่าเขามองทิพย์ธาราด้วยสายตาแบบไหน...

หกปีผ่านไป... กาลเวลาก็เปลี่ยนเด็กสาวแสนสดใสกลายเป็นหญิงสาวที่งดงามเพียบพร้อมเป็นที่ต้องตาต้องใจของชายหนุ่ม เปรียบประหนึ่งดอกไม้แย้มบานที่ภู่ภมรอยากบินเข้ามาดอมดม แต่ดอกไม้งามอย่างทิพย์ธารานั้นแม้ภู่ผึ้งอยากบินเข้ามาหาแค่ไหนก็ไม่สามารถเข้าถึงได้เพราะมีก้างชิ้นโตก็คือ เทพธารา พี่ชายของเธอนั่นเอง และทั้งบิดามารดาของเธอก็ไม่คิดจะปล่อยให้ใครมาเกาะแกะลูกสาวคนสวยของตนอย่างแน่นอน... “น้ำแข็งจ๋า ท่านประธานเรียกพบจ้า” วิภาดา เพื่อนร่วมงานร้องบอกทำให้มือเรียวที่กำลังแต่งหน้าเค้กอยู่ต้องหยุดชะงัก หญิงสาวเงยหน้าหันไปยังเพื่อนสนิทที่ทำท่าชี้โบ้ชี้เบ๊อยู่หน้าห้องครัวหรูหราทันสมัยของโรงแรมหรูระดับโลกซึ่งมีภาสกรเป็นผู้บริหารสูงสุด  “พี่แสนกลับมาแล้วหรือเนี่ย..” “รีบไปสิน้ำแข็ง พี่อิงบอกว่าตอนนี้ท่านประธานกำลังอารมณ์ไม่ดีมากๆ” วิภาดาเรียกซ้ำเพราะตนเป็นคนรับโทรศัพท์จากเลขาหน้าห้องของภาสกร อิงดารา นั้นก็เกรี้ยวกราดไม่แพ้ผู้เป็นเจ้านาย... “โอเคๆ น้ำแข็งไปแป๊บหนึ่งนะ ส่วนหน้าเค้กเนี่ยน้ำแข็งจะกลับมาทำต่อ”  “จ้า รีบไปๆ เดี๋ยวพี่อิงก็โทร. มาจิกอีกรอบ” วิภาดาเบ้หน้าอย่างไม่ชอบใจ ทิพย์ธาราจึงรีบวางมือแล้วถอดหมวกคลุมผมออกก่อนจะรีบเดินไปที่ลิฟต์สำหรับพนักงานขึ้นไปยังชั้นผู้บริหารทันที... “น้องน้ำแข็งจ๋า โอ๊ย.. มาเสียที รีบๆ เข้าไปหาท่านประธานเลยค่ะ พี่อิงรับมือไม่ไหวแล้ว..” พอลิฟต์เปิดอิงดาราก็รีบเข้ามาจูงเธอไปยังห้องทำงานของภาสกรทันทีเหมือนว่าเจ้าหล่อนมายืนรอที่หน้าลิฟต์นานแล้ว “ใจเย็นๆ ค่ะพี่อิง ขอน้ำแข็งหายใจหายคอก่อนเถอะ..” ทิพย์ธาราทั้งอยากจะขันอิงดาราและอยากจะโมโหคนที่ทำให้เลขาของตนวุ่นวายขนาดนี้ “เย็นไม่ไหวล่ะค่ะ ตั้งแต่มาถึงก็โล้งเล้งๆ ใส่พี่ชุดใหญ่เลย ทำอะไรก็ไม่ถูกใจสักอย่าง” อิงดาราทำหน้าเหมือนจะร้องไห้  “น้ำแข็งมาแล้วค่ะ เดี๋ยวจะไปดับไฟให้”  “ดีเลยค่ะ อย่ามัวแต่พูดรีบไปเดี๋ยวนี้เลย” อิงดาราตีก้นงามงอนของสาวรุ่นน้องเบาๆ แล้วจัดการเปิดประตูให้ทิพย์ธาราหลังจากเคาะประตูแล้ว...