บทที่ 2 ข้อเสนอที่แสนเจ็บปวด

บทที่ 2

ปี๊นๆ ปิ๊นๆ เสียงบีบแตรรถดังขึ้นหน้าบ้านเวชตรากุลท่ามกลางความตึงเครียดของผู้เป็นพ่อและแม่ที่กำลังนั่งรอลูกชายกลับมา เพื่อพูดคุยถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมด ก๊อก… ก๊อก… ก๊อก โซ่เดินเข้ามาภายในห้องรับแขก ก่อนก้าวฝีเท้าเข้าไปนั่งบนโซฟาหรูอีกตัวใกล้ ๆ กัน  “เอาล่ะ ถ้าอย่างนั้นก็เข้าเรื่องเลยแล้วกัน” เกริกวิทย์และเกวลิน หันมองหน้ากันครู่นึงเมื่อต้องเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ลูกชายฟัง “ตอนนี้ครอบครัวของเรากำลังจะถูกฟ้องล้มละลาย บริษัทที่พ่อดูแลอยู่ไม่สามารถหมุนเงินได้ทัน พ่อกับแม่พยายามทำทุกทางแล้ว สุดท้ายตัดสินใจไปขอความช่วยเหลือจากตระกูลราชบดินทร์ ลูกพอจะรู้จักไหม” “ครับรู้จัก” ไม่รู้จักซิแปลกเล่นออกตามสื่อให้เห็นอยู่บ่อย ๆ ขนาดนั้น “ซึ่งทางตระกูลราชบดินทร์เขาก็พร้อมช่วยเหลือเราอย่างเต็มที่ แต่…” เกริกวิทย์อึกอัก สีหน้าลำบากใจเมื่อพูดถึงตรงนี้ “แต่อะไรครับพ่อ รีบพูดมาเถอะ ผมพอรู้อยู่แล้วว่าของฟรีไม่มีในโลกหรอก เราจะได้ช่วยกันคิดและแก้ไขกันไงครับ” “คือ…เขาต้องการให้โซ่กับลูกชายคนเดียวของเขาแต่งงานกัน !!! นี่มันอะไรกัน ทำไมเขาต้องไปแต่งงานกับใครที่ไหนไม่รู้ แถมยังเป็นผู้ชายเหมือนกันอีก โลกแตกเหอะ.... “แต่ถ้าลูกไม่อยากแต่งบอกพ่อกับแม่ได้นะ” ลำพังเขาไม่แต่งก็ได้อยู่แหละ แต่…ถ้าทำแบบนั้น พ่อก็ต้องโดนฟ้องร้องจนติดคุกไม่ใช่หรอ ไม่มีทาง!! เขาไม่มีวันยอมให้พ่อเข้าไปอยู่ในสถานที่แบบนั้นแน่ๆ “ผมขอถามอะไรหน่อยได้ไหมครับ ผมต้องใช้ชีวิตกับเขานานแค่ไหน” “ประมาณสองปีหรือจนกว่าพ่อกับแม่จะจัดการทุกอย่างเรียบร้อย” เสียงเครียดของผู้เป็นพ่อเอ่ยตอบ “ตกลงครับ…ผมรอได้” เกวลินเอื้อมมือเข้ามากอดปลอบลูกชายพร้อมน้ำตาที่ไหลออกมาอย่างควบคุมไม่อยู่ “อย่าลืมดูแลตัวเองให้ดี รู้ใช่ไหมว่าพ่อกับแม่กังวลเรื่องอะไรมากที่สุด” แม่พูดพลางลูบใบหน้าผมไปพลาง แต่ตัวเองก็ยังคงร้องไห้ไม่หยุด ใช่ครับผมเป็นผู้ชายที่สามารถท้องได้? แล้วไงล่ะ ทุกวันนี้ผมก็ยังใช้ชีวิตได้เป็นปกติดีนี่...จริงไหม “โธ่ แม่ครับ…ไม่รู้จักลูกคนนี้ของแม่ซะแล้ว” ก็ลองเข้ามาทำอะไรสิ จะด่าให้ฉิบหายเลยคอยดู!!! บทสนทนาจบลงไปพร้อมทั้งสามคนกอดคอกันไปมา หวังว่าทุกอย่างจะผ่านไปได้อย่างราบรื่นนะ

18.00 น. ภายในห้องนอน โซ่ยังคงขบคิดไปมาอยู่อย่างนั้น กังวลนั่นนี่ไปเรื่อย ก่อนหยิบโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาต่อสายหาก้องและจอม เพราะตอนนี้เขาอยากปลดปล่อยความเครียดที่มีทั้งหมดเต็มทีแล้ว อย่างน้อยก็แค่วันนี้ก็พอ ผับ ช่วงเวลา 21.00 เสียงเพลงดังกระหึ่มภายในผับที่มีผู้คนจากทั่วสารทิศหลั่งไหลเข้ามาโอบล้อมมากมาย  ก้องกับจอมมองเห็นท่าทีหงอย ๆ ซึม ๆ ของโซ่ก็รู้ทันทีว่ามันต้องมีเรื่องอะไรไม่สบายใจเกิดขึ้นแน่ๆ “มึงมีอะไรในใจอยู่หรือเปล่าวะโซ่ แปลกๆ ตั้งแต่อยู่ดีๆ ก็ชวนพวกกูมาผับแหละ”ก้องถามขึ้นมาอย่างเป็นห่วง "นั่นซิ"จอมเอ่ยสมทบขึ้นมาอีกคน "ไว้กูพร้อมจะเล่าให้ฟังนะ...แต่ตอนนี้กูขอระบายความเครียดก่อนแล้วกัน ถ้าเล่าตอนนี้มีหวังเครียดขึ้นมาอีกแน่ๆ" ก้องกับจอมพยักหน้าเข้าใจไม่คิดเซ้าซี้อะไรต่อ โซ่ที่ตอนนี้ลุกขึ้นมาเต้นอย่างเมามันเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ เจ้าตัวไม่ได้สนใจอะไรเลยว่าสภาพของตัวเองตอนนี้ดูเย้ายวนชวนมองแค่ไหน ผิวกายขาวอาบเหงื่อเล็กๆ สะท้อนเล่นกับแสงไฟอยู่ภายในผับ จึงไม่แปลกที่จะดึงดูดสายตาผู้คนบริเวณนั้นได้อย่างดี และหนึ่งในนั้นคือ "เทวาราช" ที่คอยมองอยู่ชั้นบนของผับเช่นกัน “ภูมิ บอกให้พนักงานเตรียมห้องไว้ คืนนี้ฉันจะค้างที่นี่” "ครับนาย"

23.00 น. ก้องกับจอมนั่งดื่มเหล้าอยู่ใกล้ๆ โซนชั้นล่าง ก่อนที่คนทั้งคู่จะร้องขึ้นมาอย่างตกใจ เมื่อเห็นเพื่อนตัวดีกำลังขึ้นไปเต้นรูดเสาอยู่บนโต๊ะข้างๆ พรวด! แค่ก ๆ "เป็นเหี้ยไรไอ้จอม สกปรกฉิบหาย" "มึงหันไปดูดิวะ" จอมชี้นิ้วให้ก้องดู "เหี้ย!! ลุกดิ ไปตามมันลงมาเลย" ก้องกับจอมเห็นโซ่เต้นจนเสื้อแทบจะหลุดออกมาอยู่รอมร่อ ก็รีบวิ่งขึ้นไปลากลงมาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเผลอทำอะไรแผลง ๆ ไปมากกว่านี้ “มาดึงกูทามมายว่ะ กูจาเต้นนนน”เสียงยาน ๆ บ่งบอกถึงความเมาของโซ่ได้อย่างดี "สภาพแบบนี้ยังจะไปเต้นอีกหรอวะ" ก้องถามโซ่เพราะดูจากสภาพแล้วไม่น่าจะเต้นไหว "ช่ายยย จาเต้นนนน" “เห้อ เอาไงดีวะไอจอม” ก่อนจะหันไปหาจอมเพราะไม่รู้ว่าจะเอายังไงกับเพื่อนตรงหน้าดี ติ๊ง! [พี่ก้องแม่เป็นลมตอนนี้อยู่โรงพยาบาล...รีบมานะ] ก้องเห็นข้อความที่น้องสาวส่งมาก็รีบหุนหันออกไป "อ้าวเห้ย! มึงจะไปไหนไอ้ก้อง แล้วกูกับไอ้โซ่ล่ะ" จอมเดินตามก้องที่ลุกออกไป "แม่กูเข้าโรงพยาบาล กูต้องรีบไป มึงจัดการคนเดียวได้เปล่าว่ะ" "เออๆ มึงรีบไปเหอะ" ก้องพยักหน้ารับก่อนรีบเดินออกไป

24.05 น. ตอนนี้ก็เป็นเวลาเที่ยงคืนกว่า ๆ แล้วแต่จอมก็ยังคงคิดไม่ออกว่าจะทำยังไงกับเพื่อนที่นอนหมดสติไปแล้วดี ลำพังให้เขาแบกคงไม่ไหวหรอก ภาระจริง ๆ เลยโซ่เอ๊ย จอมพูดพลางจิ้มนิ้วลงไปกลางหน้าผากของโซ่ไม่แรงมากนัก แต่ยังไม่ทันที่จอมจะทำอะไร ก็มีพนักงานสาวสวยเดินตรงมายังพวกเขาเสียก่อน "สวัสดีค่ะ สนใจค้างคืนกับทางเราไหมคะ แต่มีเงื่อนไขคือ...สามารถนอนได้คนเดียวเท่านั้นนะคะ" พนักงานสาวพูดก่อนปรายตามองไปยังโซ่ที่ตอนนี้กำลังนอนหลับอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไร "เอาครับ!"