บทที่ 2

เฟอรารี่ขนาดกลางบรรจุผู้โดยสารได้ 400 คนกำลังล่องข้ามฟากไปยังเกาะสมุย ใบหยกอยู่ในร้านมินิมาร์ท ใส่ชุดยูนิฟอร์ม เชิ้ตสีขาว กางเกงสแล็คสีดำ วันนี้สายลมพัดแรงหญิงสาวได้เวลาพักก็เดินถือน้ำดื่มไปยืนคิดอะไรเงียบๆ คนเดียว งานที่ทำอยู่คือความช่วยเหลือจากเพื่อนรัก ไม่อย่างนั้นชีวิตเธอคงอยู่แต่ในบ้านเหมือนคนอมทุกข์ตลอดสามปีที่ผ่าน “แกจะตายตามพี่หินอะไรนั่นไปทำไม โง่เสียจริง คิดสิ ถ้าแกตายแกจะทิ้งแม่ตาบอดให้ผจญโลกนี้เพียงลำพัง แกมันโง่ สมแล้วที่โดนคนบ้านพ่อแกเนรเทศออกมา” ต้องขอบใจชาคริยา อโนทัย คุณหนูผู้ร่ำรวยที่ไม่เคยทิ้งกัน แม้ออกจากบ้านย่าไม่บอกกล่าวเพื่อนยังตามหาตนจนพบและพามาทำงานด้วย คำพูดอาจจะบาดจิตบาดใจแต่คือความจริงที่ทำให้เธอลุกขึ้นสู้ชีวิต “ฉันยังเรียนไม่จบเลยพ่อแม่เธอจะว่ายังไง” ตอนแรกลังเลแต่เพื่อนสร้างความมั่นใจ ด้วยการพาไปหาคุณลุงคุณป้า ท่านเมตตาทุกอย่าง เรื่องแม่ตาบอดก็อยากช่วยเหลือแต่ใบหยกไม่อยากรบกวนจนเกินไป เพียงขอเพื่อนทำงานที่ไม่มีคนพลุกพล่านมาก หมายถึงไม่อยู่ในแวดวงคนที่เคยรู้จัก จนได้มาเป็นแคชเชียร์ในเรือและมันเป็นงานที่ไม่ต้องยุ่งกับใครอย่างที่หวัง คิดอะไรเรื่อยเปื่อยเพื่อนร่วมงานคนหนึ่งมาชวนไปกินข้าว เธออบใจบอกว่าอิ่ม ทั้งที่ไม่หิว เพื่อนเดินจากไปใบหยกเดินไปล้างแก้วน้ำ พาไปเก็บในล็อกเกอร์ และไปห้องน้ำส่องกระจกนิดหน่อยเพื่อความมั่นใจและรีบกลับไปทำงาน งานที่นี่ไม่ได้เหนื่อยมากมายเพียงแต่ต้องทนมองท้องทะเลทุกเมื่อเชื่อวันแต่การไม่มีจะกินมันน่ากลัวกว่ามากและนั่นคือสาเหตุที่ทำให้ใบหยกสามารถกล้ำกลืน ทนทำงานมานาน “งานโรงแรมไม่ทำ งานสบายกว่านี้ไม่เอา ตามใจ เปลี่ยนใจเมื่อไหร่ก็บอกล่ะ” ชาคริยาเคยบ่นหลายครั้ง ใบหยกได้แต่ยิ้มและบอกเพื่อน “ไม่อยากไปเจอเพื่อนๆ พ่อ คริยาเข้าใจหน่อยสิแต่ถ้าอยู่ในครัวก็คงดีหาให้หน่อยสิ” เคยพูดกับคริยาเรื่องนี้แต่เพื่อนกลับหัวเราะ “เธอจะเข้าไปทำหม้อ ทำจานเขาแตกน่ะสิ เฮ้อ อย่าเก็บตัวขนาดนั้นเลย ที่นี่คงมีคนรู้จักเธอน้อย” ชาคริยาถอนหายใจ ใบหยกพอจะเข้าใจเพื่อน เธอไม่งอแงแค่พูดไม่ได้ต้องการจริงๆ “มีดารามาขึ้นเรือเป็นไปได้ยังไง ไปดูกัน” เสียงกลุ่มพนักงานสาวๆ เมาท์กันด้วยความตื่นเต้น ใบหยกหันมอง ทุกคนดูตื่นเต้นกันมาก หญิงสาวอดคิดถึงพี่สาวลูกของลุงไม่ได้ ผู้หญิงสวยเพียบพร้อมที่ดีกับเธอตั้งแต่เด็กซึ่งตอนนี้กลายเป็นดารานางแบบชื่อดัง อ้อมกอดสุดท้ายเมื่อสามปีที่แล้วเธอยังจำได้ดี พี่อัญมณีคือผู้หญิงที่คู่ควรสำหรับผู้ชายดีๆ เพราะมีน้ำใจที่ประเสริฐแตกต่างคุณลุง “แกก็แค่เด็กในบ้านที่น้องชายฉันคิดเล่นสนุกด้วยถ้าไม่ติดว่ามีมารหัวขนมาเกิดไม่มีทางได้อยู่ที่นี่ ตอนนี้น้องฉันไม่อยู่แล้วออกไปจากที่นี่ซะ คุณแม่เองเคยเห็นหัวคนใฝ่สูงอย่างแกเหรอ” เคยได้ยินหลายครั้งแม่โดนดูถูกแต่ไม่คิดเลยสิ้นพ่อทุกอย่างก็หมดเป็นไปตามที่คนบ้านนั้นต้องการ “ใบหยกน้องรัก” สวยสวยอยู่ในชุดสีขาวสายเดี่ยวกรอมเท้า สวมหมวกปีกกว้างเรียกชื่อเธอดังมาก ใบหยกหันไปมอง ตะลึงชั่วครู่ กระทั่งอัญมณีเข้ามากอดแน่น หอมแก้มเธอจนหลายคนหันมามองแต่ดาราสาวหาสนใจใคร “พี่ตามหาแทบแย่มาหลบอยู่กับยายชาคริยานี่เอง” “พี่ พี่มาได้ไงคะ สบายดีนะคะ” แม้ตื่นเต้น ใบหยกยังเก็บอาการตามนิสัย พี่สาวลากแขนให้เดินตามไป ใบหยกทำตัวแข็งขัดขืน “หยกต้องทำงานค่ะพี่ ไว้คุยกันนะคะ” “พี่ตามเธอมาจนเสียงานรู้ไหม อย่าเล่นตัวไปเลย ผู้จัดการเขาเข้าใจเธออยู่แล้ว ไม่ต้องห่วง” ไม่แน่ใจว่าพี่สาวบอกอะไรผู้จัดการแต่ใบหยกยอมเดินตามพี่สาวไปห้องพักของพนักงานเพราะทุกสายตาเริ่มมองมาที่เธอและอัญมณี “เธอสบายดีใช่ไหม ป้าแก้วเก้าล่ะ หวังว่าจะสบายดี” “ค่ะพี่อัญ ขอบคุณค่ะ” “หน้าตาเธอดูเศร้าหมอง พี่ฝันร้ายว่าเธอมีเรื่องร้อนใจเลยตามหาแบบจริงจัง ขอโทษนะที่ผ่านมาเหมือนพี่ทิ้งเธอ” พี่สาวสวมกอดอีกครั้ง ใบหยกรู้สึกดีใจเธอขอบคุณ บอกอัญมณีให้คลายกังวล เธอไม่เป็นอะไร “เรื่องดวงตาของป้า เธอกำลังมีปัญหาเรื่องนี้ ชาคริยาบอกพี่ อย่าหาว่าพี่ก้าวก่ายเลยพี่อยากช่วยเหลือเธอ” คิ้วโก่งสีดำขมวด ดวงตาที่มีประกายจ้าก่อนหายไป แม่ไม่อยากเป็นหนี้บุญคุณใคร ชาคริยาก็อยากช่วย ตอนนี้อัญมณีเสนอ เธอจะบอกเรื่องนี้กับแม่อย่างไรดี