บทที่ 1 ทำลายน้ำใจเพื่อน

We always return to our first loves. [Native American Proverb]

เรามักหวนกลับมายังรักแรกของเราเสมอ [สุภาษิตของชนพื้นเมืองอเมริกัน]

บทนำ

ณ ร้านกาแฟแห่งหนึ่งในใจกลางมหานครนิวยอร์ก เสียงเครื่องบดเมล็ดกาแฟดังแทรกเสียงดนตรีบรรเลงเบาๆ ที่เปิดคลอในร้าน กลิ่นหอมหวนของกาแฟสดทำให้ลูกค้าที่มาเยือนผ่อนคลายความเหนื่อยล้าจากความวุ่นวายภายนอกได้เป็นอย่างดี เว้นเสียแต่ชายหนุ่มชาวเอเชียซึ่งนั่งหลบมุมอยู่โต๊ะริมหน้าต่างที่มีสีหน้าเคร่งเครียดกว่าเดิม เนื่องจากเสียงของเครื่องจักรขนาดเล็กทำลายสมาธิของเขาเสียกระเจิดกระเจิง เขาทอดมองไปยังผู้คนด้านนอกที่เดินสวนกันขวักไขว่ด้วยจิตใจที่ไม่สงบเอาเสียเลย พลางถอนหายใจออกมาเต็มแรง ก่อนจะวางนิ้วลงบนแป้นพิมพ์โน้ตบุ๊กตัวเก่งและตัดสินใจกดปุ่ม Delete ลบข้อความกว่าห้าหน้าเอสี่ทิ้งเป็นครั้งที่สามอย่างหัวเสีย ไม่ได้เรื่องเลยแฮะ... นธัญญ์ ชายหนุ่มชาวไทย นักศึกษาชั้นปีสุดท้ายของมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งในนิวยอร์กบ่นพึมพำกับบทความที่เพิ่งลบทิ้งก่อนจะพับฝาโน้ตบุ๊กลง คิดในใจว่าการเปลี่ยนบรรยากาศเพื่อเขียนบทความเชิงสร้างสรรค์ ซึ่งเป็นงานสุดท้ายที่เขาจะต้องส่งอาจารย์สำหรับทำเรื่องขอจบนั้นไม่ง่ายเลย ทั้งที่เขาใช้เวลาครุ่นคิดถึงสิ่งที่จะเขียนเกือบทั้งเทอม แต่พอลงมือเขียนจริงกลับไม่เป็นไปตามที่คิด เพราะไม่ว่าเขาจะเขียนอะไรลงไป ก็รู้สึกราวกับเขาใช้วัตถุดิบเดิมๆ มาเล่าใหม่ ไม่มีความแปลกใหม่แม้แต่น้อย ทั้งยังขาดชีวิตชีวา อ่านดูแล้วเหมือนงานที่สักแต่เขียนไปให้จบๆ เท่านั้น เขารู้ทันทีว่าสิ่งที่เขาขาดไปก็คือ ‘แรงบันดาลใจ’ แต่ถึงจะรู้ก็ใช่ว่ามันจะหากันได้ง่ายๆ ยิ่งเขาเป็นพวกรักสันโดษและไม่ค่อยมีเพื่อนด้วยแล้ว ไม่ต้องถามเลยว่าจะมีใครช่วยเขาหาแรงบันดาลได้บ้าง และเขาจะไม่เครียดจนหน้านิ่วขนาดนี้ถ้างานชิ้นนี้ไม่จำเป็นต้องพรีเซนต์ในคลาสเรียนสัปดาห์หน้า นธัญญ์ถอนหายใจยาว ตัดสินใจเลิกเขียน เก็บข้าวของแล้วลุกขึ้นไปสั่งกาแฟมาเพิ่มความสดชื่นอีกแก้วก่อนเดินกลับหอพักนักศึกษา แต่กาแฟก็ไม่ได้ช่วยให้เขารู้สึกดีขึ้น เขายังคงครุ่นคิดถึงเรื่องงานไม่หยุด กระทั่งเสียงเตือนของโทรศัพท์ดังจากกระเป๋ากางเกง เขาถึงหลุดออกจากโลกส่วนตัว ‘นาธาน ฉันจะกลับบ้านที่นิวเม็กซิโกสุดสัปดาห์นี้ สนใจไปด้วยกันไหม’ มันเป็นข้อความของจูเลีย โรเมโร เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของเขา ส่วนนาธานก็เป็นชื่อในภาษาอังกฤษที่แปลงมาจากชื่อจริงในภาษาไทยของเขานั่นเอง นธัญญ์ย่นคิ้วเล็กน้อย เขาจะไม่แปลกใจเลยถ้าเธอไม่ได้ส่งข้อความมาชวนไปเที่ยวบ้านอย่างนี้ เพราะถึงเขากับเธอจะได้ชื่อว่าเป็นเพื่อนสนิทกัน แต่เขากับจูเลียไม่ได้ไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อย เนื่องจากเขาชอบขลุกอยู่กับกองหนังสือ ส่วนจูเลียก็ติดแฟนหนุ่มตาน้ำข้าว การเชิญชวนครั้งนี้จึงค่อนข้างน่าแปลกใจ ‘ฉันต้องเขียนงาน ขอโทษด้วยนะ’ นธัญญ์ก้มหน้าพิมพ์ข้อความส่งกลับไปแบบอ้อมๆ ด้วยไม่อยากทำลายน้ำใจเพื่อนนัก ก่อนจะเก็บโทรศัพท์เข้าที่เดิม ในเวลาอย่างนี้เขาไม่มีกะจิตกะใจจะไปเที่ยวที่ไหนหรอก เพราะการจดจ่ออยู่กับการสร้างผลงานชิ้นสุดท้ายสำคัญกว่าการท่องเที่ยวไร้สาระเป็นไหนๆ กลับห้องพักแล้วไปนั่งเขียนงานยังมีประโยชน์กว่าเยอะ