ผลงานทั้งหมด

ย้อนเวลากลับมาก็ดี หรือจะเป็นเพียงฝันหนึ่งก็ช่าง แต่ข้ารู้แล้วว่าการงมงายกับความรักข้างเดียวนั้นมันช่างน่าเวทนายิ่งนัก ในเมื่อข้าพยายามมามากแล้วแต่ท่านกลับไม่เห็นค่า เช่นนั้นก็พอเท่านี้เถอะ

“อย่าบอกใครเด็ดขาดนะคะว่าเค้าใส่กางเกงในสีชมพู” เด็กน้อยรีบเอ่ยขอตาปริบๆ “ได้ครับ แต่ต้องมีข้อแลกเปลี่ยนนะครับ” “ข้อแลกเปลี่ยนอะไรเหรอคะ” เด็กหญิงแก้วกัลยาเอ่ยถาม “โตขึ้นต้องแต่งงานกับพี่นะครับ” “ทำไมต้องแต่งงานกับพี่ด้วยคะ” “เพราะพี่เป็นคู่หมั้นของน้องแก้วไงครับ” “คู่หมั้นคืออะไรเหรอคะ” เด็กน้อยถามอย่างไม่เข้าใจ “โตขึ้นก็จะรู้เองครับ” “ตอนนี้หนูก็โตแล้ว” เธอทำท่ายืดตัวให้สูงขึ้นแต่ยืดยังไงก็ไม่เท่าพี่ชายใจดีที่ช่วยเหลือเอาไว้ “ยังโตไม่พอ มาครับมาขี่หลังพี่” คเชนทร์นั่งยองๆ ลงตรงหน้า แก้วกัลยาปีนขึ้นไปบนหลังของเขาเพราะล้มเมื่อครู่ทำให้ปวดเข่าปวดแขนไปหมด คงปั่นจักรยานเองกลับไม่ไหว คเชนทร์หิ้วจักรยานคันเล็กๆ มาถือเอาไว้ด้วยมือข้างเดียวก่อนจะแบกเด็กน้อยพาเดินกลับบ้าน “พี่ชื่ออะไรเหรอคะ” “คเชนทร์ครับ เรียกพี่ว่าเชนนะครับคนดี” +++พี่หมอ อุ๊ย!” เธอดึงเขาอีกรอบ เขาเสียหลักล้มลงมาทาบทับร่างบอบบางอย่างไม่ทันตั้งตัว สายฟ้าที่ฟาดลงมาทำให้เธอได้สบดวงตาอ่อนโยน ที่เต็มไปด้วยความปรารถนาคู่นั้นอย่างชัดเจน คเชนทร์แนบริมฝีปากลงไปหา ครั้งนี้เธอไม่ได้เบี่ยงหลบ แต่กลับสะท้านตอบรับการบดจูบของเขาด้วยริมฝีปากสั่นระริก “กลัวเหรอครับ” เขาเอ่ยถาม คเชนทร์ถอนใจหนักๆ สุดจะหักห้ามใจกับความปรารถนาที่คุกรุ่นรุนแรงอยู่ในห้วงอารมณ์ ณ ขณะนี้นัก เขาบดคลึงปากของเธออย่างเรียกร้อง ปรารถนาเธอเหลือเกินในค่ำคืนนี้ มือของเขาเริ่มสัมผัสลูบโลม แก้วกัลยาครางแผ่วๆ สายฝนห่าใหญ่ด้านนอกทำให้อุณหภูมิในห้องลดลงอย่างฮวบฮาบ เธอเบียดร่างกายเข้าหา ตัวสั่นระริกเมื่อเขาปลดเปลื้องเสื้อผ้าของเธอออกจากกาย ปลายลิ้นร้อนหนาของเขากวาดเลียไปทั่วเรือนร่างเปลือยเปล่าของเธอ “เราเป็นคู่หมั้นกันแบบนี้ เคยมีอะไรกันหรือเปล่าคะ” เธอเอ่ยถามออกไปอย่างอยากรู้ สติอันน้อยนิดกำลังบอกให้เธอร้องถามออกไป “ไม่เคยครับ แก้วไม่อยากเห็นหน้าพี่เสียด้วยซ้ำ” เขาตอบเสียงแหบพร่า เอาตามจริงไม่โกหกให้เธอยินยอมพร้อมใจ “แล้วอุ๊ย! พี่หมอคือว่าแก้ว” เธอดันปลายคางของเขาออกห่าง ในขณะที่เขากำลังซุกไซ้เข้ามาหา ปากร้อนจึงงับเลียฝ่ามือของเธอเล่น แก้วกัลยาสะท้านคืนนี้เธอต้องตกเป็นของเขาจริงๆ ใช่ไหม

เพราะความเข้าใจผิดในค่ำคืนหนึ่ง ทำให้ ลี่เฉิน ประธานหนุ่มหล่อจากเมืองจีนที่เข้ามาทำธุรกิจที่เมืองไทย เกิดเหตุบังเอิญจนสลับคีย์การ์ดอย่างไม่ตั้งใจ ทำให้เขาได้พบกับเธอ มิริน สาวน้อยแสนหวานบริสุทธิ์ที่ถูกน้องสาววางยา จนลี่เฉินคิดว่าเธอเป็นเพียงผู้หญิงบริการที่ถูกส่งมารับรองเขา กว่าจะรู้ว่าเธอไม่ใช่ผู้หญิงประเภทนั้น เขาก็สัมพันธ์ลีกซึ้งกับเธอไปแล้ว

คีริน อัลฟ่าผู้เป็นคู่แท้ของฉัน... เขาควรจะเป็นทุกสิ่งทุกอย่างของฉัน แต่ในสายตาของเขา ฉันเป็นได้แค่ตัวแทนของผู้หญิงอีกคนในชีวิตของเขา... ลลิล เมื่อลลิลอ้างว่าเธอถูกพวกหมาป่าเร่ร่อนทำร้ายและกำลังตั้งท้องลูกนอกคอก คีรินก็ตัดสินใจเลือก เขาสั่งให้ฉันไปบอกกับสภาผู้อาวุโสของฝูงว่า ฉันคือคนที่ถูกย่ำยี เขาสั่งให้ฉันรับเป็นแม่ของลูกในท้องลลิล และเมื่อฉันพบว่าตัวเองกำลังตั้งท้องลูกของเรา เขาก็ออกคำสั่งสุดท้าย... ไปหาหมอ แล้วเอามันออกซะ เขาบอกว่าลูกของเราจะทำให้ลลิลต้องเครียดเกินไป เขาปลอบโยนหล่อนอย่างอ่อนหวานผ่านกระแสจิตส่วนตัว ขณะที่สั่งให้ฉันฆ่าลูกของเราเอง ฉันเป็นแค่เครื่องมือให้เขาใช้แล้วทิ้ง ส่วนหล่อนคือสมบัติล้ำค่าที่ต้องปกป้อง แต่เมื่อแม่ของเขาขังฉันไว้ในห้องขังที่บุด้วยแร่เงิน ปล่อยให้ฉันแท้งลูกจมกองเลือดของตัวเอง ความรักสุดท้ายที่ฉันมีให้เขาก็แหลกสลายกลายเป็นเถ้าถ่าน ขณะที่นอนอยู่ตรงนั้น ร่างกายแหลกสลายและหัวใจว่างเปล่า ฉันรวบรวมพละกำลังเฮือกสุดท้ายและเปล่งเสียงหอนที่ไม่ได้ใช้มาตั้งแต่เด็ก มันคือเสียงเรียกศักดิ์สิทธิ์ถึงครอบครัวของฉัน... ราชวงศ์แห่งตระกูลเขี้ยวขาว... ให้มารับเจ้าหญิงของพวกเขากลับคืน

เดนนิส โอซิล แค้นใจนักที่ถูก มาร์คอส โรเจอริโอ ฉกเลขาสาวผู้จงรักภักดีย่าง พเยีย ศุภกานต์ ไปเป็นเมียเก็บ ดังนั้นชายหนุ่มจึงวางแผนเอาคืนด้วยการล่อลวง แองเจลล่า หรือ แองจี้ น้องสาววัยเพียง 18 ปีผู้อ่อนต่อโลกของ มาร์คอส โรเจอริโอ มาขึ้นเตียง แต่ทุกอย่างกลับตาลปัตรอย่างสิ้นเชิง เมื่อผู้หญิงที่เขาคิดว่าคือ แองเจลล่า โรเจอริโอ กลับเป็นแค่เพียงสาวใช้เสียนี่ แต่กว่าจะรู้ความจริงข้อนี้เขาก็ตกหลุมพรางของมาร์คอส โรเจอริโอจนดิ้นไม่หลุดเสียแล้ว

“คนไม่มีค่า ไม่จำเป็นต้องถนอม เหมือนกับเธอยังไงล่ะแคท เธอมันก็แค่ก้อนกรวดเม็ดทรายไร้ค่า ไร้ราคา เป็นได้แค่ตุ๊กตามีชีวิตที่ดิ้นระริกอยู่ใต้ระหว่างขาของฉันเท่านั้น” ถ้อยคำของชายร่างใหญ่ที่คร่อมร่างเปลือยของเธอ ช่างเป็นคำพูดที่สร้างความเจ็บปวดให้กับนันท์นภัสมากเหลือเกิน หัวใจดวงน้อยเต้นเร่าด้วยความเสียใจ ร่างกายเย็นเฉียบประหนึ่งเธอฝังตัวอยู่ในหิมะขาวโพลน “คุณอูโก้...” เสียงเจ็บช้ำกล่าวออกไป “ใช่...ฉันคืออูโก้ จำชื่อเจ้าของเธอให้ขึ้นใจ แม่สัตว์เลี้ยงตัวน้อยๆ ของฉัน สร้อยที่ฉันให้เธอใส่มันก็เปรียบเสมือนปอกคอที่สวมให้สัตว์เลี้ยงตัวโปรด ให้คนอื่นเขารู้ว่า เธอมีเจ้าของแล้ว และฉันก็จะไม่ยอมให้ใครมาแย่งสัตว์เลี้ยงของฉันไปได้ นอกเสียจากว่า ฉันจะปล่อยมันไปเอง แล้วก็จำใส่กะโหลกกลวงๆ ของเธอเอาไว้ด้วยว่า ร่างกายของเธอทุกสัดส่วน อย่าให้ใครมาแตะต้อง ไม่อย่างนั้นเธอได้แหลกคามือฉันแน่ วันนี้ฉันจะลงโทษเธอเบาะๆ ที่ริอ่านให้ไอ้แจ็คมันจับมือ ไม่หนักไม่หนาอะไรหรอก...แค่คางเหลืองเดินลงจากเตียงไม่ได้เท่านั้นเอง”

เธอต้องแต่งงานกับเขาแทนน้องสาว

ความลับเดียวของพนักงานอย่างฉัน คือฉันเป็นนักเขียนนิยายอีโรติก ฉันสามารถปกปิดความลับนี้มาได้ตลอดจนฉันมารู้ว่าเจ้านายเป็นแฟนตัวยงของนิยายฉัน!!

เพราะถูกหักหลังจากคนรักและเพื่อนสนิท พิจิกาจึงดื่มจนเมาแล้วนอนกับชายแปลกหน้า แต่เมื่อรู้ว่าคือเจ้านายที่เธอต้องทำงานด้วย เธอจะถอยหรือยอมทำงานกับเขา เพราะนี่เป็นงานที่เธออยากทำมากที่สุด

สำหรับปราบ...เขาก็แค่สนุก แต่กลับผูกพันจนอยากกักตัวเธอไว้ สำหรับแป้งฝุ่น เธอแค่รอให้ข้ามคืน แค่กลับเป็นพันธนาการรั้งเธอไว้ชั่วชีวิต

เฉินมั่นอยู่กับฮั่วฉงโจวมาเจ็ดปี ยอมเป็นผู้หญิงที่อยู่เบื้องหลังเขา เพราะคิดว่าการอ่อนโยนและเชื่อฟังจะทำให้ใจเขาอบอุ่นเหมือนไฟที่ค่อยๆลุกโชน แต่ไม่คาดคิดว่าเป็นเพียงความหวังของเธอฝ่ายเดียว เมื่อแยกกัน เธอจากไปอย่างเงียบสงบโดยไม่สร้างปัญหา ไม่เรียกร้องเงินสักบาทเดียว หายไปอย่างสิ้นเชิง แต่เมื่อเธอแต่งงานกับคนอื่นอย่างสวยงาม เขากลับมาขัดขวางงานแต่งงานราวกับคนเสียสติ ตาแดงก่ำและพูดว่า “เธอรักฉันก่อนชัดๆ”

รักปนแค้นแน่นอยู่ในออก หนทางระบายออกคือการจองเวร ครั้นเมื่อเกิดความรักระหว่างที่กำลังแค้นสุดขีด ความรักที่ว่าจะจบลงอย่างไร?

วันนี้คือวันครบรอบแต่งงานปีที่ห้าของฉัน และยังเป็นวันที่ธาม สามีของฉัน ขอหย่ากับฉันเป็นครั้งที่ 38 เขาทำทั้งหมดนี้เพื่อไอลดา เพื่อนสมัยเด็กของเขา ผู้หญิงที่ขับรถชนในวันแต่งงานของเรา จนทำให้เธอไม่สามารถมีลูกได้อีก นับตั้งแต่นั้นมา เขาก็ชดใช้หนี้ความรู้สึกผิดนั้นมาตลอด และฉันคือราคาที่เขาต้องจ่าย ตลอดห้าปี ฉันอดทนกับวงจรการหย่าร้างและแต่งงานใหม่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ครั้งนี้มันต่างออกไป ไอลดาผลักฉันตกบันได ธามเจอฉันนอนจมกองเลือดและสัญญากับฉันว่าจะเอาความยุติธรรมมาให้ เขาสาบานว่าจะทำให้เธอต้องชดใช้ แต่ไม่กี่วันต่อมา ตำรวจก็โทรมา ภาพจากกล้องวงจรปิดของเหตุการณ์นั้นถูกลบไปอย่างลึกลับ ไม่มีหลักฐาน ไม่มีคดี คืนนั้น ไอลดาสั่งคนมาลักพาตัวฉัน ขณะที่พวกมันกำลังฉีกกระชากเสื้อผ้าของฉันอยู่หลังรถตู้ ฉันพยายามโทรหาธาม เขาตัดสายฉันทิ้ง ฉันกระโดดลงจากรถตู้ที่กำลังวิ่งอยู่ และขณะที่ฉันวิ่งหนีเอาชีวิตรอด เลือดไหลอาบไปทั่วพื้นถนนยางมะตอยที่เย็นเฉียบ ฉันได้ตั้งปณิธานกับตัวเอง ครั้งนี้ จะไม่มีการแต่งงานใหม่ครั้งที่ 39 อีกต่อไป ครั้งนี้ ฉันจะหายไปเอง

วันแรกของการเปิดเทอม แฟนหนุ่มส่งฉันไปที่โรงเรียน แต่พบกับเพื่อนร่วมห้องที่สองหน้าสองบาน เธอชิดเข้ามาชมแฟนของฉันว่าวัยรุ่นแต่มีมาดเยอะ แล้วก็หันกลับมาทำเสียงเหยียดๆ ว่าฉันแสดงสถานะว่ารวยถือกระเป๋าปลอม เวลาที่ฉันจัดเตียง เธอทำเสียงโอ้โฮใหญ่โต: “เมื่อวานมีผู้ชายแก่ๆ มาดูนี่ไม่ใช่เหรอ บอกว่าจะเช่าบ้านใกล้ๆ โรงเรียนให้? อ้าว? ธุรกิจเจ๊งแล้วเหรอ?” เมื่อรู้ว่าฉันกับแฟนตกลงจะแต่งงานหลังจากจบการศึกษา เธอยิ่งดังขึ้นอีก: “นี่ไม่ใช่เรื่องจริงใช่ไหม ตอนนี้ยังมีคนอยากขอทานพึ่งผู้ชายอยู่เหรอ?” ในใจฉันหัวเราะเสียงดังมาก คนแก่นั่นเหรอ? เขาคือพ่อของฉันที่เป็นมหาเศรษฐี! ส่วนแฟนหนุ่มนั้น แค่ลูกชายของคนขับรถของพ่อฉันเอง!

“คุณคมน์ฟังหนูนาก่อนค่ะ ได้โปรดฟังหนูนาก่อน” เธอยังคงพูดประโยคนี้ซ้ำไปซ้ำมา หวังจะให้เขายอมฟังเสียงนกเสียงกาอย่างเธอบ้าง หากปล่อยเอาไว้อย่างนี้มีหวังเธอกับประสงค์ต้องตายแน่นอน คมน์เวลานี้ไม่เหมือนคมน์ที่เธอเคยรู้จักเลย เขาคือปิศาจร้ายชัดๆ “จะตอแหลอะไรล่ะ จะตอแหลอะไร ฉันไม่เชื่องูพิษอย่างเธอหรอก อุตส่าห์เลี้ยงอย่างดี ทะนุถนอม ยังริอ่านไปนอกใจฉันไปมีอะไรกับไอ้หน้าอ่อนนั่นอีก วันนี้เธอกับชายชู้ได้ตายคามือคาเท้าฉันแน่...ว้าย..โอ๊ย” สิ้นคำพูดของคมน์ ร่างอรชรถูกเหวี่ยงลงบนพื้นห้องอย่างแรง เสียงแสดงความตกใจจึงหลุดออกมาจากลำคอสาว ตามด้วยเสียงร้องแสดงความเจ็บปวดเมื่อศีรษะของเธอกระแทกโดนมุมโต๊ะตัวเล็กที่วางหนังสือพอดี “สมน้ำหน้า แต่เธอไม่ได้ตายตรงนี้หรอก” เขาไม่รู้สึกสงสารหรือว่าเมตตารุจิเรศแม้แต่นิดเดียว ตรงกันข้ามสะใจเสียมากกว่า ร่างบอบบางลุกขึ้นยืนเดินถอยหลังหนีไปสามสี่ก้าว ก่อนจะยกมือนุ่มมาจับบริเวณที่ศีรษะกระแทก มันแค่ปูดขึ้นมาเล็กน้อยเท่านั้น “คุณคมน์ไม่มีเหตุผล ทำไมคุณคมน์ไม่ฟังหนูนาก่อนล่ะคะ” น้ำเสียงของเธอตัดพ้อและน้อยใจ “ไม่ฟัง เพราะสิ่งที่ฉันได้ยินมันบอกฉันหมดทุกอย่างแล้ว ร่าน...คำๆ นี้คงไม่เหมาะสมกับเธอเท่าไหร่ น่าจะเหมาะกับคำว่า เสี้ยน หรือไม่ก็คันมากกว่า ถึงได้แวะกลางทางให้ไอ้หน้าอ่อนมันช่วยเกาให้ ทำไม มันหนุ่มกว่าฉัน หรือว่ามันเก่งเรื่องบนเตียงกว่าฉัน ถึงได้หายไปครึ่งค่อนวันแบบนี้ เสี้ยนไม่รู้จักพอเหมือนแม่ของเธอไม่มีผิด”

“มารความสุข...ปัง!” เดลฟีน โบวิเย่ห์ เดอมาแตงค์กระแทกเสียงใส่สิรินยา ภรรยาที่ถูกต้องตามกฏหมาย และเป็นผู้หญิงที่เขาเกลียดที่สุดในชีวิต ก่อนจะปิดประตูใส่หน้าหล่อนโดยไม่สนใจความรู้สึกของผู้เป็นภรรยา เขาสนใจแต่ความรู้สึกของตัวเองเท่านั้น เกลียดคือเกลียด สิรินยาช้ำชอกกับการกระทำของสามีไม่พอ คำพูดของเขาตอกย้ำความเสียใจมากขึ้นไปอีก น้ำตาหล่อนไม่เพียงแค่ไหลอาบแก้ม แต่มันไหลลงไปในหัวใจ ไหลนองอยู่ในนั้น ไม่รู้ว่าวันใดน้ำตาของตนจะเหือดหายไปจากดวงใจเจ็บช้ำเสียที หรืออาจะไม่มีวันนั้นก็เป็นได้ “ทำไมคุณถึงทำกับฉันแบบนี้” “ก็เพราะเธอไม่ใช่เมญ่ายังไงล่ะ แต่เป็นผู้หญิงที่ฉันจะเหยียบหัวใจให้จมดิน” หล่อนเคยถามเขาถึงเหตุผลที่ทำเช่นนี้ และนี่คือคำตอบจากปากของชายที่สิรินยารักสุดหัวใจ เดลฟีนทำตามที่พูดไม่ผิดสักคำ เขาเหยียบหัวใจสิรินยาจนจมดิน กระทืบซ้ำๆ จนแหลกคาเท้าก็ว่าได้

ฉันกับภวินท์ สามีของฉัน เราคือคู่รักที่สมบูรณ์แบบที่สุดในกรุงเทพฯ ใครๆ ก็เรียกเราว่าคู่รักทองคำ แต่ชีวิตแต่งงานที่ใครๆ ต่างอิจฉากลับเป็นเรื่องหลอกลวง เราไม่มีลูก เพราะเขามีภาวะทางพันธุกรรมที่หายากมาก เขาอ้างว่าผู้หญิงคนไหนก็ตามที่อุ้มท้องลูกของเขาจะต้องตาย เมื่อพ่อของเขาที่กำลังจะสิ้นใจเรียกร้องทายาท ภวินท์ก็เสนอทางออก...แม่อุ้มบุญ ผู้หญิงที่เขาเลือกคืออารยา เธอคือฉันในเวอร์ชันที่เด็กกว่า สดใสกว่า ทันใดนั้น ภวินท์ก็ยุ่งตลอดเวลา เขาต้องคอยดูแลเธอระหว่าง "กระบวนการทำเด็กหลอดแก้วที่ยากลำบาก" เขาลืมวันเกิดฉัน เขาลืมวันครบรอบของเรา ฉันพยายามจะเชื่อเขา จนกระทั่งฉันบังเอิญได้ยินเขาคุยกับเพื่อนๆ ที่งานเลี้ยง เขาสารภาพกับเพื่อนว่าความรักที่เขามีให้ฉันคือ "ความผูกพันที่ลึกซึ้ง" แต่กับอารยา มันคือ "ไฟ" และ "ความเร่าร้อน" เขากำลังวางแผนจัดงานแต่งงานลับๆ กับเธอที่ภูเก็ต ในวิลล่าสุดหรูที่เขาเคยสัญญาว่าจะพาฉันไปฉลองวันครบรอบ เขากำลังจะมอบงานแต่งงาน ครอบครัว และชีวิตให้เธอ...ทุกสิ่งที่เขาปฏิเสธฉัน โดยใช้คำโกหกเรื่องภาวะทางพันธุกรรมร้ายแรงเป็นข้ออ้าง การทรยศหักหลังมันสมบูรณ์แบบเสียจนฉันรู้สึกเหมือนโดนตบหน้าอย่างแรง คืนนั้นเมื่อเขากลับมาถึงบ้าน พร้อมกับคำโกหกเรื่องไปทำงานต่างจังหวัด ฉันยิ้มและสวมบทบาทภรรยาที่แสนดีต่อไป เขาไม่รู้ว่าฉันได้ยินทุกอย่าง เขาไม่รู้ว่าในขณะที่เขากำลังวางแผนชีวิตใหม่ ฉันก็ได้วางแผนหนีของฉันไว้แล้ว และที่แน่ๆ เขาไม่รู้ว่าฉันเพิ่งโทรหาบริษัทที่เชี่ยวชาญเรื่องเดียว...การทำให้คนหายตัวไป

องค์หญิงหลิวอี้เฟยถูกส่งตัวไปแต่งงานกับอ๋องชราต่างแคว้นโดยไม่เต็มใจยังถูกคุมตัวโดยหัวหน้าองครักษ์ผู้เหี้ยมโหดที่คิดสังหารนางเพราะนางดันไปรู้ความลับดำมืดของเขาโดยบังเอิญ ด้วยความกลัวตายนางจึงคิดหนี! หมายเหตุ เรื่องนี้เป็นนิยายแนวโรมานซ์ ปมไม่หนักจบแบบสุขนิยมนะคะ

เพราะคำว่า ‘หนี้’ ทำให้ชีวิตของนิลยาพลิกผัน คำๆ นี้มันร้ายแรงถึงขั้นทำให้ครอบครัวเธอแตกแยก แถมเธอยังถูกพี่ชายต่างพ่อ มอมยาแล้วนำมาขายราวกับสินค้าไร้ราคา ++++++++++++++ “อยากได้เงินมากขนาดนั้นเลยหรือไง” “ใช่...ฉันอยากได้เงิน เพราะเงินมันทำให้ฉันไปจากที่นี่ได้” เพราะโกรธที่ราเชนทำกับเธอย่างไม่มีเหตุผล ทำให้นิลยาตอบกลับมาด้วยอารมณ์ ทั้งๆ ที่พึ่งขอบคุณในใจไปหยกๆ ที่เขาเข้าไปช่วยให้รอดพ้นจากไพรวัลย์ “ถ้างั้นฉันจะให้เธอเอง” เอ่ยจบ ราเชนก็เดินกลับมาที่โต๊ะทำงาน จากนั้นก็เปิดลิ้นชักออกแล้วคว้าเงินปึกใหญ่หลายปึกมาถือไว้ เสร็จก็เดินกลับหานิลยาพร้อมโยนเงินปึกแรกให้เธอ “หนึ่งแสนสำหรับเสื้อตัวนั้น ถอดออกสิ” ประโยคที่ได้ยินจากราเชน ทำให้นิลยาหน้าชาอย่างบอกไม่ถูก หรือว่าที่ผ่านมาเธอมองผู้ชายตรงหน้าผิดไป เขาคงเหมือนผู้ชายเลวๆ คนอื่น ที่คิดว่าเงินซื้อได้ทุกอย่าง นิลยาจ้องมองราเชนด้วยแววตาผิดหวังอย่างเห็นได้ชัด แววตานั้นทำให้ราเชนชะงักไปนิดหน่อยและรู้สึกผิดที่ทำเช่นนี้ แต่เพราะอยากสอนให้เธอรู้ว่าโลกใบนี้ไม่ได้สวยงามไปเสียหมด ราเชนก็จำต้องใจร้าย “แล้วนี่ก็อีกหนึ่งแสนสำหรับกระโปรงตัวนั้นของตัวเธอ อยากได้เงินมากไม่ใช่เหรอ ถ้าใช่ก็รีบถอดเสื้อกับประโปรงออกมาแลก” นิลยาไม่เอ่ยอะไร แต่ทว่าเธอกลับทำตามที่ราเชนบอก ด้วยการถอดเสื้อและกระโปรงออกทันที ราเชนมองเห็นความกลัวจากแววตาของนิลยาได้ รวมถึงร่างกายบอบบางที่กำลังสั่นเทานั่นก็ด้วย แต่เขากลับมองเธอด้วยความเฉยชา กระทั่งนิลยาถอดเสื้อและกระโปรงพ้นไปจากตัว เรือนร่างกึ่งเปลือยของนิลยานั้นชวนมองไม่น้อย แต่ราเชนก็จำต้องใจแข็ง “สองแสนสำหรับบราเซียกับบิกินี่” เอ่ยจบราเชนก็โยนเงินลงไปบนโต๊ะตรงหน้านิลยา เธอยืนกำหมัดเล็กๆ ของตัวเองไว้แน่น พร้อมพยายามหยุดน้ำตาที่ค่อยๆ เอ่อออกมา นิลยากัดฟันไว้แน่น จากนั้นก็ปลดสายบราเซียออกจากหัวไหล่ข้างซ้ายก่อนตามด้วยข้างขวา แต่จังหวะที่เธอเอื้อมมือไปด้านหลังเพื่อปลดตะขอ ราเชนกลับทนดูไม่ไหวเสียเอง “หยุด พอแค่นั้นแหละ” “แต่ฉันอยากได้เงินเพิ่ม ส่วนคุณก็พร้อมจะจ่ายอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ” นิลยาเอ่ยถามเสียงสั่นพร้อมจ้องมองราเชนอย่างถือดี ชายหนุ่มก้าวเพียงหนึ่งก้าวก็เข้ามาประชิดตัวนิลยาได้แล้ว ก่อนจะโยนเงินทั้งหมดในมือลงไปบนโซฟา แล้วล็อคใบหน้าของเธอไว้ด้วยมือหนาทั้งสองข้าง จากนั้นก็บดขยี้จูบหนักๆ ลงไปบนริมฝีปากอิ่มของเธออย่างจาบจ้วง

เธอเปรียบเหมือนหนามยอกใจ...ถิ่มแทงลึกมากเท่าไหร่ยิ่งเจ็บมากเท่านั้น...ต่อให้หนีไปให้ไกลเเค่ไหน เธอก็คงวนเวียนอยู่ในความคิดเเละหัวใจของฉันอยู่เสมอ....ศัตรูที่รัก