นิยายสำหรับผู้อ่านหญิง

ตอนที่ฉันตั้งท้องได้แปดเดือน ฉันเคยคิดว่าชีวิตของฉันกับธีร์ สามีของฉัน มันสมบูรณ์แบบไปหมดแล้ว เรามีบ้านที่แสนอบอุ่น ชีวิตคู่ที่เต็มไปด้วยความรัก และลูกชายคนแรกที่กำลังจะลืมตาดูโลก แต่แล้ว ในขณะที่ฉันกำลังจัดห้องทำงานของเขา ฉันก็ไปเจอใบรับรองการทำหมันของเขาเข้า มันลงวันที่เมื่อหนึ่งปีที่แล้ว... นานมากก่อนที่เราจะเริ่มพยายามมีลูกกันด้วยซ้ำ ฉันสับสนและตื่นตระหนกสุดขีด ฉันรีบตรงไปยังที่ทำงานของเขาทันที แต่สิ่งที่ได้ยินกลับเป็นเสียงหัวเราะที่ดังออกมาจากหลังประตูบานนั้น มันคือเสียงของธีร์กับเอกภพ เพื่อนสนิทของเขา “กูไม่อยากจะเชื่อเลยว่าป่านนี้มันยังไม่รู้อีก” เอกภพหัวเราะร่วน “เดินอุ้มท้องโตไปทั่ว ทำหน้าตาเป็นนางฟ้านางสวรรค์” น้ำเสียงของสามีฉัน... เสียงที่เคยกระซิบคำรักข้างหูฉันทุกคืน ตอนนี้มันกลับเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม “ใจเย็นๆ เพื่อน ยิ่งท้องมันใหญ่เท่าไหร่ เวลาล้มมันก็จะยิ่งเจ็บหนักเท่านั้น และเงินก้อนโตของกูก็จะยิ่งใหญ่ขึ้น” เขาบอกว่าชีวิตแต่งงานทั้งหมดของเราเป็นแค่เกมโหดๆ ที่เขาสร้างขึ้นเพื่อทำลายฉัน ทั้งหมดก็เพื่อเอมิกา น้องสาวบุญธรรมสุดที่รักของเขา พวกเขายังพนันกันด้วยซ้ำว่าใครคือพ่อที่แท้จริงของเด็กในท้องฉัน “แล้วเรื่องพนันยังอยู่ไหมวะ?” เอกภพถาม “เงินกูยังลงที่กูเหมือนเดิมนะ” ลูกของฉันเป็นแค่ของรางวัลในเกมวิปริตของพวกเขา โลกทั้งใบของฉันราวกับจะพังทลายลงมา ความรักที่ฉันเคยรู้สึก ครอบครัวที่ฉันเฝ้าสร้าง... ทั้งหมดเป็นแค่เรื่องหลอกลวง ในวินาทีนั้น ท่ามกลางซากปรักหักพังของหัวใจ... การตัดสินใจที่เยียบเย็นและชัดเจนก็ก่อตัวขึ้น ฉันหยิบมือถือขึ้นมา เสียงของฉันนิ่งสงบอย่างน่าประหลาดใจตอนที่โทรออกไปยังคลินิกเอกชนแห่งหนึ่ง “สวัสดีค่ะ” ฉันพูด “ฉันต้องการนัดหมาย... เพื่อยุติการตั้งครรภ์ค่ะ”

“คราวหน้าเจ้าควรตัดเล็บให้สั้นกว่านี้นะเหม่ยเหริน” เสินอี้อวดแผ่นหลังที่เต็มไปด้วยรอยเลือดซิบให้คนที่นอนหมดแรงอยู่บนเตียงได้เห็นก่อนจะสวมเสื้อคลุมปิดทับ ยิ้มขันได้ใจเมื่อได้เห็นใบหน้าแดงก่ำจนต่อคำพูด

ใต้แสงจันทร์... เธอได้พบกับชายผู้ซ่อนตัวอยู่ในเงามืด ผู้ครอบครองสัมผัสที่ปลุกไฟในร่างกาย ทุกการลูบไล้ของเขาเย้ายวนเกินห้ามใจ แต่ยิ่งถลำลึก...เธอกลับยิ่งเข้าใกล้ความลับที่ไม่มีใครควรรู้ รักครั้งนี้...อาจแลกด้วยอิสรภาพ และหัวใจที่ไม่มีวันเหมือนเดิมอีก

เก้าปีที่ผ่านมา ชีวิตแต่งงานของฉันกับจุลจักร วรโชติ เจ้าพ่อวงการเทคโนโลยี ก็เหมือนเทพนิยาย เขาคือมหาเศรษฐีผู้ทรงอิทธิพลที่รักและเทิดทูนฉัน ส่วนฉันคือสถาปนิกสาวผู้เฉลียวฉลาดที่เป็นโลกทั้งใบของเขา ความรักของเราเป็นสิ่งที่ใครๆ ต่างก็ซุบซิบนินทาด้วยความอิจฉา แล้วอุบัติเหตุรถชนก็พรากทุกอย่างไป เขาตื่นขึ้นมาพร้อมกับความทรงจำเก้าปีล่าสุดที่หายไปหมดสิ้น เขาจำฉันไม่ได้ จำชีวิตของเราไม่ได้ และจำความรักของเราไม่ได้ ผู้ชายที่ฉันรักได้จากไปแล้ว ถูกแทนที่ด้วยปีศาจที่มองฉันเป็นศัตรู ภายใต้อิทธิพลของเฮเลน เพื่อนสมัยเด็กจอมบงการของเขา เขาสั่งฆ่าน้องชายของฉันเพียงเพราะหนี้สินเล็กๆ น้อยๆ เขายังไม่หยุดแค่นั้น ในงานศพของน้องชายฉัน เขาสั่งให้ลูกน้องหักขาทั้งสองข้างของฉัน และการกระทำที่โหดร้ายที่สุดของเขาคือการขโมยเสียงของฉันไป... เขาสั่งให้ผ่าตัดย้ายเส้นเสียงของฉันไปให้กับเฮเลน ทิ้งให้ฉันกลายเป็นใบ้และแตกสลาย ผู้ชายที่เคยสัญญาว่าจะปกป้องฉันได้กลายเป็นผู้ทรมานฉันเสียเอง เขาพรากทุกสิ่งทุกอย่างไปจากฉัน ความรักที่ฉันเคยมีให้เขาอย่างท่วมท้น ในที่สุดก็แปรเปลี่ยนเป็นความเกลียดชังที่บริสุทธิ์และสมบูรณ์แบบ เขาคิดว่าเขาทำลายฉันได้แล้ว แต่เขาคิดผิด ฉันแกล้งตาย ปล่อยหลักฐานที่จะเผาอาณาจักรทั้งหมดของเขาให้ราบเป็นหน้ากลอง แล้วก็หายตัวไป ผู้ชายที่ฉันแต่งงานด้วยได้ตายไปแล้ว ถึงเวลาแล้วที่ฉันจะทำให้ปีศาจที่สวมหน้ากากของเขา ชดใช้ทุกอย่าง

“แต่งเพราะหนี้ อยู่ต่อเพราะหัวใจ” ภควัตแต่งงานตามใจมารดา หวังบีบให้ปิ่นมุกขอหย่า แต่ยิ่งเมินยิ่งเห็นว่าเธออยู่ได้อย่างมีความสุข และทำให้ “บ้าน” อบอุ่นขึ้น จนดึงดูดเขาอย่างประหลาด

"ฮือๆ .. ทำไมทำอย่างนี้กับรุ้ง ทำไมต้องเป็นเดียร์ ทำไม?" ความรู้สึกเสียงใจของหทัยชนกจะน้อยกว่านี้ หากคนที่เป็นภรรยาน้อยของสามีไม่ใช่เกวลิน...เพื่อนรักของเธอ

“ตอนนี้เข็มดีขึ้นแล้ว ผมจะให้คุณไปขอโทษเค้า” “...” ไม่มีถ้อยคำใดเอ่ยจากปากเธอ ริมฝีปากที่แย้มยิ้มหุบลง และสั่นระริก สายตาที่ทอดมองเขาตัดพ้อ “ลุก” เขาจะคว้าแขนเธอให้ลุก แต่เธอสะบัดแขนหลุดจากมือเขาทันใด “เลิฟไม่มีวันไปขอโทษในสิ่งที่เลิฟไม่ได้ทำ” “คุณยังกล้าพูดคำนั้นอีกหรือไง...” เขาตวาดเธอจนสะดุ้ง ภูรินไม่เคยขึ้นเสียงกับเธอมาก่อน “รู้ตัวไหมว่าตั้งแต่กลับมา คุณเป็นอีกคนที่ผมไม่เคยรู้จักมาก่อน คุณมาพร้อมคำโกหก หลอกลวง จากที่เคยคิดว่าแค่เฉยๆ กับคุณก็พอ คุณกลับทำให้ผมรู้สึกว่าเกลียดความเป็นตัวตนของคุณมากขึ้นทุกวัน สิ่งที่คุณหวังมันไม่มีทางเกิดขึ้น และยิ่งผ่านไปทุกวันก็ยิ่งไม่มีทางไปใหญ่ เลิกหวังแล้วก็ไปตามทางของคุณดีกว่า ผมขอเตือนเป็นครั้งสุดท้าย” ร่างสูงหันหลังแล้วเดินออกไป แผ่นหลังมั่นคงที่เคยกอดห่างไกลและเลือนรางเพราะม่านน้ำตาบดบัง เขาไม่ได้อยู่ไกลจนคว้าไม่ถึง แต่เอื้อมมือไปเท่าไหร่ก็ไม่ถึงเขาสักที

เมื่อสามปีก่อน ครอบครัวมัวร์ได้คัดค้านการแต่งงานของชาร์ลสกับไรลีย์ผู้หญิงที่เขารัก และบังคับเขาให้แต่งงานกับสการ์เล็ตต์ แต่ชาร์ลสไม่ได้รักสการ์เล็ตต์ อันที่จริงเขาไม่ชอบหน้าเธอด้วยซ้ำไป ไม่นานหลังจากที่พวกเขาแต่งงานกัน สการ์เล็ตต์ก็ได้รับจดหมายตอบรับจากทางมหาวิทยาลัยที่เธอใฝฝัน ซึ่งทำให้เธอปลื้มปิติเป็นอย่างมาก สามปีต่อมาไรลีย์ป่วยหนัก ชาร์ลส์ตัดสินใจเรียกสการ์เล็ตต์ให้กลับมา และขอหย่ากับเธอเพื่อทำตามความปรารถนาสุดท้ายของไรลีย์ การตัดสินใจอย่างกะทันหันของชาร์ลส์ทำให้สการ์เล็ตต์ปวดใจเป็นอย่างมาก แต่เธอก็เลือกที่จะเซ็นใบหย่า และปล่อยเขาไป ทว่าชาร์ลส์กลับชะลอการหย่า ทำให้สการ์เล็ตต์รู้สึกสับสน และไม่พอใจ ขณะนี้ความลังเลของชาร์ลส์ ทำให้สการ์เล็ตต์ยังไม่ได้รับอิสระ เธอจะหลุดพ้นจากเขาได้หรือไม่? แล้วสุดท้ายชาร์ลส์จะรู้ตัว และสามารถเผชิญหน้ากับความรู้สึกที่แท้จริงของตนเองได้หรือไม่?

ความสุขจากสิ่งที่ยื้อแย่งเขามา จะต่างอะไรกับการอยู่บน ‘วิมานเพลิง’ “เพราโพยม” จิตกรสาวมากความสามารถ เส้นทางชีวิตเต็มไปด้วยเกียรติยศและชื่อเสียง มีทุกสิ่งที่ปรารถนา ยกเว้น... ความรัก และเมื่อความรักโบยบินมาพบพาน รักของเธอก็ไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ ทว่ากลับถูกโรยด้วยความงดงามของกลีบดอกงิ้วที่ฉาบไว้ด้วยหนามแหลมคม และร้อนแรงราวอยู่ในกองไฟ “ปราณรต์” ช่างภาพหนุ่มรูปหล่อ ความรักของเขา... เหมือนสายลม ที่พร้อมจะพัดพาให้ความเย็นชื่นใจ และโหมกระหน่ำทำลายไม่หลงเหลือ ++++++++ “ผัวก็เหมือนแปรงสีฟัน ของส่วนตัว ต้องใช้คนเดียวเท่านั้น ไม่ใช่ของที่ใครจะยืมไปใช้ชั่วครั้งชั่วคราว แปรงสะอาดหายคันแล้วก็เอามาคืน” “ฉันไม่ได้ต้องการเงินของคุณ! จำเอาไว้! ไม่ต้องมาซื้อผัวฉัน!” “คุณไม่ได้อยู่บนวิมานนางฟ้า แต่คุณมันอยู่บนวิมานดอกงิ้ว! จำเอาไว้ คุณมันอยู่บนวิมานดอกงิ้ว! เมียน้อย! พวกแย่งผัวชาวบ้าน เมียน้อย!” ‘ครอบครัวแม่ไม่เคยมีใครต้องเป็นเมียน้อยเขา แค่คิดว่ามีสายเลือดเดียวกัน แม่ก็ยังอยากจะกรีดเอาเลือดพวกนั้นออกมาซะให้หมดเพราะมีไว้ก็เหมือนประจานความน่ารังเกียจของครอบครัวตัวเอง’ ‘คนที่แสนดี มีความสุขบนความทุกข์ของคนอื่น’ ‘รางวัลอันทรงเกียรติมอบไว้แด่เธอ...ไอดอลเมียน้อย’ ‘เมียน้อยก็ไม่ต่างจากหมาที่ต้องรอคอยเศษอาหารจากเจ้าของ อดบ้างอิ่มบ้าง แต่ก็ยังรอคอย’ ‘ริจะเป็นเมียน้อยมันก็ได้ขึ้นสวรรค์แค่ตอนนอนเท่านั้นแหละ เพราะทุกครั้งที่ตื่นมันก็ไม่ต่างกับอยู่ในนรก!!!’

‘น้ำใจเล็กๆ น้อยๆ หวังว่าจะไม่น้อยจนเกินไปสำหรับ 'ผู้ชายขายกล้วย’ อย่างคุณ ขอบคุณค่ำคืนดีๆ ที่น่าจดจำ’ ‘เปลวตะวัน’ ฉุนจัดเมื่อตื่นมาในเช้าวันใหม่หลังผ่านค่ำคืนอัน เร่าร้อนกับแม่สาวไวไฟความเร็วเกิน 5G แล้วพบธนบัตรสีเทา ปึกหนึ่ง พร้อมจดหมายน้อยระบุข้อความถึงเขาชัดเจน!! "ห้าหมื่น! กล้าดียังไงมาตีค่าราคาฉันด้วยเศษเงินแค่นี้” คนอย่างเขาเสียเงินไม่ว่า แต่เสียหน้าไม่ได้! หยามกันขนาดนี้ ต่อให้ต้องควานหาจนไกลสุดขอบฟ้า ต้องจ่ายเงินมหาศาล เขาก็จะตามล่าเธอมาลงทัณฑ์ให้ได้ นั่นคือคำประกาศก้องของ ‘หมอเปลวตะวัน’ ผู้แสนหล่อเหลา เบื้องหน้าเขาคือสูตินรีแพทย์ผู้แสนสุภาพและอ่อนโยนในสายตาคนทั่วไป แต่เบื้องลึกเขามีอีกด้าน ตัวตนที่ไม่มีใครคาดคิด เขาแสนร้าย เร่าร้อน และดุดัน! เธออยากมีลูก แต่ไม่อยากมีสามีผูกมัด ‘หนุมโฮสต์’ ทรงเสน่ห์ ในค่ำคืนนั้นจึงตอบโจทย์ 'พราวชมพู' ไม่คิดว่าการตัดสินใจเลือกคำตอบข้อนี้จะนำความยุ่งยากมาให้มากขนาดนี้ เธอตาถั่วหรือสวรรค์ชังความคิดรั่วๆ ของเธอจึงแกล้งสาปส่งให้ดวงตาเธอฝ้าฟางเข้าใจไปว่าเขาคือ ผู้ชายขายกล้วย' ในคำนิยามของเธอที่นัดหมายเอาไว้ ซ้ำร้ายยังส่งเขามาตามรังควานจนหาความสงบสุขไม่ได้ เธออยากได้แค่ลูก ไม่อยากได้ผัว ใครอยากได้แม่ยกให้ฟรีๆเลยเอ้า!

เพราะรัก...มาเฟียผู้ยิ่งใหญ่แห่งฟิเรนเซ่ จึงต้องกลายร่างจากเสือมาเป็นแมวตัวผู้ขี้อ้อน เพื่อออเซาะหาไออุ่นจากคนรักผู้แสนเย้ายวน “พี่ราฟ! นอนดีๆ สิคะ แบบนี้จะดูหนังได้ยังไง” “ไม่ดูแล้ว” มือหนาสอดเข้าไปใต้เสื้อตัวโต สัมผัสเนื้อแท้ที่เนียนนุ่มและเย็นลื่น “แต่น้ำผึ้งอยากดูนี่คะ กำลังสนุกเลย พระเอกกำลังจะตามหานางเอกเจอด้วยค่ะ” สาวน้อยปัดป้องสุดแรง แต่แรงเท่ามดหรือจะสู้แรงช้างสารได้ “เจอแล้ว พระเอกเจอนางเอกแล้ว นี่ไง...กำลังกอดอยู่นี่ไง” เสียงแหบพร่ากระซิบเบาๆ ที่ข้างหูเล็กๆ ก่อนงับติ่งหูนุ่มของคนดื้อรั้นเบาๆ “ไม่...น้ำผึ้งจะดูหนัง พี่ราฟปล่อยน้ำผึ้งเดี๋ยวนี้นะ” “ไม่ปล่อย จนกว่าพี่จะได้กินน้ำผึ้งก่อน หนังน่ะ เอาไว้ค่อยดูทีหลังก็ได้ เสร็จก่อนแล้วค่อยดู นะ...นะ” เสียงออดอ้อนออเซาะที่แหบกระเส่าของราฟาเอลไม่เป็นผล เมื่อมธุรสออกแรงผลักราฟาเอลเต็มแรง ภาพของนางแบบสาวที่ตรงรี่เข้ามาจูบปากราฟาเอล ทำให้สาวน้อยมีแรงฮึดสู้ แรงผลักนั้นทำให้ร่างของราฟาเอลกลิ้งตกโซฟาแต่ร่างบางก็กลิ้งตามลงไปด้วย เพราะชายหนุ่มไม่คิดจะปล่อยร่างบาง “ตุบ” “โอ๊ย...น้ำผึ้งจะดิ้นทำไม เห็นมั้ยว่าพี่เจ็บ” ราฟาเอลโอดครวญ แต่แววตานั้นแพรวพราวจนน่าหยิก

เมื่อคุณหนูตัวจริงกลับมา, ฟางถี, คุณหนูปลอมตัวนี้ ถูกตระกูลฟางไล่ออกมาอย่างไม่เหลือเยื่อใย. ทุกคนต่างจับตามองการแสดงของเธอ, ทว่าฟางถีกลับหันไปแต่งงานกับตระกูลอันดับหนึ่ง — ตระกูลหยั่น, กลายเป็นคนที่พวกเขาเพียงแค่ได้แต่เงยหน้ามอง. “ได้ยินมาว่าฟางถีแต่งงานกับตระกูลหยั่นตอนกำลังตั้งครรภ์, คงจะเป็นเพราะเธอไม่อายวางแผนล่อลวงหยั่นสามน้อย, ใช้เด็กเป็นเครื่องมือบีบให้ขึ้นสู่ตำแหน่ง!” “ใครๆ ก็รู้ว่าหยั่นสามน้อยในใจมีแค่ผู้หญิงในฝัน, ถึงแม้จะใช้ลูกหลานเข้าไปในตระกูลหยั่น, เธอก็ต้องอยู่แบบถูกทอดทิ้งไปตลอดชีวิต!” ต่อมา— ในงานเลี้ยง, ทุกคนได้เห็นด้วยตาของตัวเอง, หยั่นสามน้อย, ที่เป็นคนดังในเมืองจิงตู้, ซึ่งมีชื่อเสียงในวงการธุรกิจในด้านความแข็งแกร่ง, ต้องเดินวนรอบตัวภรรยาของเขาทั้งคืน, สวมเสื้อคลุม, ยื่นเครื่องดื่ม, ป้อนผลไม้, นวดเท้าและบ่า... ไม่หยุดหย่อน, เอาใจดูแลอย่างสุดๆ! ทุกคนตกตะลึง, หยั่นสามน้อยที่เย็นชาราวกับคนสูงศักดิ์กลับกลายเป็นคนที่หลงรักภรรยาของเขาจนไม่เหลืออะไร! คนที่เคยซ้ำเติมเธอต่างก็เริ่มหวั่นใจ, ต่างพากันหลบไปในมุมที่มองไม่เห็น, กลัวว่าคุณนายหยั่นจะเห็นและจดจำ.

ขณะถูกมัดติดกับเตียงโลหะอันเย็นเยียบในชั้นใต้ดินของโรงพยาบาล ฉันได้แต่วิงวอนขอความเมตตาจากอัลฟ่ามาร์คัส คู่แท้แห่งโชคชะตาของฉัน แต่เขากลับเมินเฉยต่อน้ำตาของฉัน ด้วยน้ำเสียงที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น เขาสั่งให้หมอฉีดเงินเหลวเข้าสู่เส้นเลือดของฉัน มันคือยาพิษร้ายแรงที่ถูกออกแบบมาเพื่อทำลายวิญญาณหมาป่าให้สลายไป “ถ้าเธอยังเป็นหมาป่าอยู่ เธอก็เป็นภาระ ในฐานะมนุษย์ เธอสามารถอยู่ต่อในฐานะโอเมก้าได้” ฉันกรีดร้องอย่างทรมานเมื่อกรดสีเงินกัดกินวิญญาณของฉัน ตัดขาดสายสัมพันธ์ที่มีต่อหมาป่าของฉันจนหมดสิ้น มาร์คัสมองดูอย่างไม่สะทกสะท้าน เขาไม่ได้กำลังช่วยชีวิตฉัน แต่เขากำลังถางทางให้กับ ‘ราเชล’ ชู้รักของเขา และลูกชายนอกสมรสที่เป็นความลับของพวกเขาต่างหาก เมื่อสูญเสียหมาป่าและแหลกสลาย ฉันถูกบีบให้ต้องทนดูเขาประกาศยอมรับลูกนอกสมรสเป็นทายาทคนใหม่อย่างเปิดเผย และเตรียมเนรเทศฉันไปอยู่เรือนคนรับใช้เพื่อหลีกทางให้เมียน้อย เขาคิดว่าฉันยอมจำนนแล้ว เขาคิดว่าฉันจะค่อยๆ หายลับไปและยอมรับเศษทานจากเขาอย่างเงียบๆ เขาไม่รู้เลยว่าฉันได้ไขตู้เซฟของเขา และพบผลตรวจดีเอ็นเอรวมถึงข้อความที่พิสูจน์การหักหลังตลอดสามปีของเขาหมดแล้ว ในเช้าวันแต่งงานของเขากับราเชล ฉันก้าวขึ้นรถที่จะพาฉันไปยังที่เนรเทศด้วยรอยยิ้ม สิบนาทีต่อมา อีเมลที่ฉันตั้งเวลาไว้เพื่อเปิดโปงคำโกหกทุกอย่างก็ถูกส่งตรงถึงสภาผู้อาวุโส และในขณะที่มาร์คัสทรุดตัวลงคุกเข่ากรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง เมื่อเห็นภาพรถของฉันกำลังลุกไหม้ และตระหนักได้ว่าเขาได้ทำลายคู่แท้ของตัวเองเพื่อคนหลอกลวง... ฉันก็หนีไปไกลแสนไกลแล้ว พร้อมกับพลังที่แท้จริงที่กำลังตื่นขึ้น

เมื่อสาวอกหัก ยอมมาเป็นเพียงแค่มดแดงแฝงพวงมะม่วง ขอแค่ให้ได้อยู่ใกล้ชายที่รัก จนกว่าเขาจะแต่งงาน แต่หารู้ไม่ว่านั่นคือการเปิดประตูพรหมลิขิตเข้าอย่างจัง ตึกๆ ตักๆ ตึกๆๆ ตักๆๆ จังหวะการเต้นของหัวใจนาราชานั้นถี่กระชั้นขึ้นจนเธอเหมือนจะเป็นลม ไม่กล้าแม้แต่จะลืมตาขึ้นมองธามด้วยซ้ำ แม้จะไม่ได้มองแต่เพราะตอนนี้อยู่ใกล้กันมากเกินไป ใกล้จนสัมผัสถึงลมหายใจอุ่นๆ ของธามได้ “โอ๊ย! ใจจ๋า อย่าเต้นดังไป เดี๋ยวเขาได้ยินหมด” นาราชาที่ยังคงหลับตาเอ่ยบอกหัวใจที่ตอนนี้เต้นรัวยิ่งกว่ากลองเพลยามออกรบ แต่เหมือนจะไม่ค่อยได้ผลสักเท่าไหร่นักและพอรับรู้ว่าปลายนิ้วของธามกำลังขยับ นาราชาก็ตัดสินใจเอ่ยถามออกไป “เอ่อ…ขะ…คุณธามคะ มันจำเป็นต้องจับตรงนั้นด้วยหรือคะ” “ตรงนั้นรู้เหรอว่าคือตรงไหน” “ก็ตรงที่คุณธามหยุดปลายนิ้วไว้น่ะค่ะ” เพราะยังคงหลับตา จึงไม่รู้ว่าตอนนี้มือธามอยู่ที่ไหน นั่นทำให้ธามอยากแกล้งคนรู้ดี “หึหึ…ถ้าไม่จับ แล้วฉันจะรู้ขนาดไหม” “หุ่นที่ปั้นนี่มันต้องรู้ขนาดของคนที่มาเป็นแบบ แบบเป๊ะๆ เลยเหรอคะ” “ใช่…ฉันชอบความเป๊ะ….” -------------------------------------------------------------------------------- “เสื้อเชิ้ตก็หอม เสื้อยืดก็หอม กางเกงยีนส์ก็ยังหอม โอ๊ย! เสื้อผ้าผู้ชายอะไรใส่แล้วยังหอมเหมือนยังไม่ได้ใส่ นี่ก็หอม เอ๊ย!” นี่ก็หอมที่ว่าคือบ็อกเซอร์สีขาวที่ตอนนี้อยู่ในมือเธอ แล้วเมื่อครู่เธอก็เอาเจ้านี่ขึ้นมาหอม มาดมไปตั้งหลายครั้ง หึหึ นาราชาเพ่งมองเจ้าบ็อกเซอร์สีขาวในมือ จินตนาการบางสิ่งบางอย่างก็โลดแล่นอยู่ในสมองอย่างไม่อาจห้ามได้ นั่นพลอยทำให้ใบหน้าเธอร้อนผ่าวๆ กับความคิดเชิงสิบแปดบวกของตัวเองในขณะนี้ “ยัยจิ้งบ้า คิดอะไรของหล่อน หล่อนเป็นผู้หญิงยิงเรือนะยะ” นาราชายิ้มเขิน แต่อยู่ๆ เสียงออดหน้าบ้านที่ดังขึ้นก็ทำให้คนที่กำลังเพ้อฝันถึงกับสะดุ้ง แล้วรีบออกไปดูทันที แต่พอเห็นว่าในมือกำลังถืออะไรติดมาด้วย ก็รีบเหน็บไว้กับขอบกางเกงพร้อมกับดึงเสื้อยืดตัวยาวที่สวมอยู่ลงมาปิด

เทกันแล้วจะกลับมาเยกันอีกทำไม! นาชาเจ็บแล้วจำอย่าหวังว่าจะมาฟันเธอได้ง่าย ๆ อีก ทิ้งกันเก่งนักอย่ามาเสียดายคลานกลับมาเป็นหมาหวงก้างก็แล้วกัน ด้วยความจำเป็นนาชาจึงต้องขายตัวให้เควิล หลังจากนั้นเธอกับเขาบังเอิญพบกันในฐานะคนกันเอง เขาดีกับเธอจนทำให้เธอหลงรักและเข้าใจว่าเขาก็รักเธอ แต่วันหนึ่งเขากลับเทเธอไปอย่างไม่ไยดี หลังเสียใจอย่างหนักวันหนึ่งเขาก็กลับมาและทนไม่ได้ที่เห็นเธอกับเพื่อนสนิทของเขากำลังจะคบกัน!

ราฟาเอล ฟาน เดอร์ซาร์มอบเงินก้อนโตให้นางบำเรอที่ปลดระวางก่อนกำหนด ไม่ต้องการรับรู้ว่าเธอต้องการตามติดก้นเขาเหมือนกับผู้หญิงที่ผ่านมา ทว่าเมื่อเจอกันอีกครั้งเธอกลับมีลูกชายตัวโตเคียงข้าง 'เวอร์จิ้น' ที่ผ่านมาเธอต้มเขาเสียเปื่อย ชายหนุ่มไม่ยอมรับไม่ได้ว่าเสียหน้า การขอของแถมจากอดีตนางบำเรอจึงเริ่มต้นขึ้น โดยไม่คำนึงถึงใครหน้าไหน (ก็เขามันจอมวายร้าย)

ลูหว่านแต่งงานอย่างลับๆ มาสามปีแล้วและไม่เคยเห็นหน้าสามีมาก่อนเลย แต่แล้วสิ่งที่เธอได้รับในที่สุดกลับเป็นข้อตกลงารกย่าและข่าวที่เขาใช้เงินฟุ่มเฟือยเพื่อตามจีบสาวรักในใจของเขา ในที่สุดเธอก็ตื่นขึ้นมาและตัดสินใจหย่าร้าง หลังจากนั้น ลู่หว่านก็มุ่งหน้าที่พัฒนาในตัว โดยมีตัวตนหลายตัวตน เป็นหมอเทวดา สายลับระดับสูง แฮ็กเกอร์ชั้นนำ นักออกแบบชื่อดัง นักแข่งรถ และหัวหน้าฝ่ายวิจัยทางวิทยาศาสตร์ หลังจากเปิดเผยตัวตนมากมายของลู่หว่าน อดีตสามีของเธอก็รู้สึกเสียใจอย่างยิ่ง ชายคนนั้นร้องขอว่า "หว่านหว่าน ให้โอกาสผมอีกครั้ง ทรัพย์สินทั้งหมดของผมเป็นของคุณ และชีวิตของผมก็มอบให้คุณด้วย"

ลูกเกดตั้งท้องกับลูเซียโน่ เขาหล่อ รวย และเป็น ผอ.บริษัทการเงิน เธอคิดเก็บลูกเอาไว้เป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวและคิดหนีเขาไป เพราะเธอต้องการแค่ลูก ไม่ต้องการเขา ในขณะที่เขากลับคิดยื้อเธอเอาไว้ทุกทาง เพื่อให้เธออยู่กับเขาเป็นแม่ของลูกตลอดไป แต่ผู้หญิงแก่นเซี้ยวและมั่นใจในตัวเองอย่างลูกเกดมีหรือจะยอม เธอจึงพยายามหนีจนถึงที่สุด

เมื่อความแค้นที่ต้องถูกเหยียบย่ำหัวใจจนเสียเมียรักไปทำให้พ่อเลี้ยงหนุ่มต้องเอาคืนพวกคนที่ทำกับเขาและเหยื่อที่ต้องถูกพ่อเลี้ยงหนุ่มกระทำก็คือเธอลูกสาวของชู้ที่พรากเมียเขาไป...

แต่งงานกับมู่หนานจือมาเป็นเวลาสามปี ซูป้านเซี่ยคอยดูแลและเอาใจเขามาโดยตลอด แต่สุดท้ายสิ่งที่ได้รับจากเขาคือความเย็นชาและความรังเกียจ เมื่อคนรักของมู่หนานจือกลับมา เธอก็รู้สึกว่าสามีของเธอยิ่งห่างเหินจากเธอ ในที่สุด เธอไม่สามารถทนต่ออีกต่อไปและเป็นฝ่ายเสนอให้หย่ากัน มู่หนานจือมองตามหลังซูป้านเซี่ยที่กำลังลากกระเป๋าเดินทางออกจากบ้าน ก็พนันกับเพื่อนว่า "ดูเอาเถอะ สักวันหนึ่งเธอจะต้องเสียใจและกลับมาอ้อนวอนแน่ ๆ " ซูป้านเซี่ยได้ยินก็ยิ้มอย่างเย็นชา"มู่หนานจือ ฝันไปเถอะ" ผ่านไปหลายวัน มู่หนานจือบังเอิญพบว่าอดีตภรรยาของตนฉลองการหย่าร้างในบาร์ และจากนี้ไปอีกไม่นาน เธอก็มีแฟนหนุ่มใหม่แล้วด้วย เวลานี้เอง มู่หนานจือถึงเริ่มกระวนกระวายใจขึ้นมา เพราะเขาพบว่าผู้หญิงที่เคยรักเขาอย่างเอาเป็นเอาตายนั้น ตอนนี้ดูเหมือนไม่ได้สนใจเขาอีกต่อไปแล้ว แล้วเขาควรจะทำอย่างไร